บทที่ 435 ยันต์เชื่อมชะตาพ่อลูก

"พ่อ ไม่มีอะไรหรอก ผมก็แค่คิดถึงพ่อกับแม่ เลยกลับมาหาพวกคุณน่ะ!"
จวงหมิงเฉิงสูดดมน้ำเน่าเหม็นเข้าลึกๆ พยายามอดกลั้นต่อความทรมานจากกลิ่นหอม ฝืนยิ้มให้พ่อแม่
"พ่อ แม่ เพราะปัญหาเรื่องจมูกของผม ทำให้ผมไม่สามารถอยู่เคียงข้างพวกคุณได้ ทำอะไรให้พวกคุณไม่ได้เลย ผมทำให้พวกคุณต้องพลอยลำบากไปด้วย..."
เมื่อมองดูผมสีขาวโพลนของพ่อแม่ เขาก็ปวดใจอย่างหาที่สุดไม่ได้
"หมิงเฉิง ทำไมจู่ๆ ลูกถึงพูดจาแบบนี้ล่ะ?" พ่อจวงขมวดคิ้วมองเขา สังหรณ์ใจไม่ค่อยดีนัก
"พ่อ แม่ ต่อไปพวกคุณต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ นะ"
จวงหมิงเฉิงราวกับกำลังกล่าวคำอำลาเป็นครั้งสุดท้าย กัดฟันกรอด ก้าวเข้าไปสวมกอดผู้เป็นแม่
แต่ทว่า ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน เขากลับไม่สามารถเข้าใกล้พ่อได้เลย
ลู่เฟยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ
ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่เพราะบนตัวพ่อจวงมีกลิ่นเครื่องหอมติดอยู่เท่านั้น แต่ราวกับว่ามีพลังไร้รูปร่างบางอย่างกำลังรบกวนเขาอยู่
หรือว่า?
ลู่เฟยใจหล่นวูบ พิจารณามองดูพ่อจวงอย่างละเอียด
พ่อจวงอาจจะเป็นเพราะทำงานหนักเกินไป ถึงได้ดูแก่ชราและทรุดโทรมเป็นพิเศษ เขาจ้องมองลูกชายเขม็ง ในดวงตาที่แก่ชราปรากฏความกังวลอย่างลึกซึ้ง
"หมิงเฉิง ลูกไม่เคยเป็นภาระของพวกเราเลยนะ! ลูกคือลูกของพวกเรา ต่อให้ต้องเลี้ยงลูกไปตลอดชีวิต พ่อกับแม่ก็เต็มใจ"
"หมิงเฉิง เถ้าแก่ลู่กำลังคิดหาวิธีอยู่นะ อย่าเพิ่งถอดใจง่ายๆ สิ คุณลุงคุณป้าก็อายุมากแล้ว วันข้างหน้ายังรอให้คุณดูแลอยู่นะ" สวีเป่ยพยายามเกลี้ยกล่อม
แม้แต่ผู้ช่วยที่ชื่อเหล่าเจียงซึ่งอยู่ข้างๆ ก็ยังช่วยพูดเกลี้ยกล่อมอีกสองสามประโยค
"ขอเสียมารยาทขัดจังหวะหน่อยนะ" ในตอนนั้นเอง ลู่เฟยก็ก้าวออกมาพูดแทรก "ขอถามหน่อยเถอะคุณลุงจวง ของที่ห้อยอยู่บนคอของคุณคืออะไรเหรอ?"
"ของที่ฉันสวมอยู่เหรอ?" พ่อจวงอึ้งไปเล็กน้อย ล้วงยันต์กระดาษเหลืองที่พับเป็นรูปสามเหลี่ยมเหมือนกันออกมาจากคอเสื้อ "คุณหมายถึงเจ้านี่เหรอ?"
"ถูกต้อง!" ลู่เฟยพยักหน้า "ยันต์แผ่นนี้ค่อนข้างพิเศษน่ะ ฉันขอดูหน่อยได้ไหม?"
"มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" พ่อจวงระแวง
"บนนั้นมีเขียนวันเดือนปีเกิดของคุณจวงหมิงเฉิงไว้หรือเปล่าล่ะ?"
"คุณรู้ได้ยังไง?" พ่อจวงตกใจ
ลู่เฟยไม่ได้ตอบ แต่พูดต่อไปว่า "ถ้าฉันเดาไม่ผิด ลำดับของวันเดือนปีเกิดน่าจะเขียนกลับหัวกลับหางกันนะ"
คราวนี้พ่อจวงเบิกตากว้าง ตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม
สวีเป่ยเดาอะไรบางอย่างออก จึงเอ่ยถามด้วยความดีใจว่า "เถ้าแก่ลู่ หรือว่านี่ถึงจะเป็นของทำคำสาปสลับขั้วของจริง?"
ลู่เฟยพยักหน้า "เพราะงั้น คุณลุงจวง ฉันขอดูยันต์แผ่นนี้หน่อยได้ไหม?"
"ลุงจวง รีบให้เถ้าแก่ลู่ดูเถอะ บางทีอาจจะช่วยหมิงเฉิงได้นะ" สวีเป่ยรีบช่วยพูด
พ่อจวงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงยอมถอดยันต์กระดาษเหลืองออก
ลู่เฟยกับสวีเป่ยช่วยกันดู ผิวเผินแล้วยันต์แผ่นนี้ก็ไม่มีอะไรพิเศษ กระดาษยันต์สีซีดจางไปบ้าง
จุดที่ผิดปกติที่สุดก็คือวันเดือนปีเกิดที่เขียนกลับหัวกลับหาง บนนั้นยังวาดรูปคนตัวเล็กๆ เอาไว้ จมูกของคนตัวเล็กนั้นดูแปลกประหลาดเป็นพิเศษ ราวกับว่ามันถูกวาดกลับหัว
"ไม่ผิดแน่ นี่แหละคือของทำคำสาปสลับขั้ว!" ลู่เฟยยืนยันอย่างหนักแน่น
"ทำไมถึงไปอยู่บนตัวพ่อฉันได้ล่ะ?" จวงหมิงเฉิงตกใจมาก
"คำสาปอะไรกัน? นี่มันยันต์เชื่อมชะตาพ่อลูกชัดๆ" แม่จวงงุนงงเป็นอย่างมาก
"ตอนเด็กๆ ลูกป่วยหนัก รักษาอียังไงก็ไม่หาย ต่อมาพวกเราก็ไปหาปรมาจารย์ท่านหนึ่ง ปรมาจารย์บอกว่าดวงชะตาของลูกเป็นแบบนั้น มีเพียงต้องเอาดวงชะตาของลูกไปเชื่อมต่อกับดวงชะตาของพ่อลูกเท่านั้น ลูกถึงจะมีชีวิตรอดต่อไปได้ ที่หลายปีมานี้พ่อของลูกแก่ตัวลงเร็วขนาดนี้ก็เพราะ..."
"พวกเรากลัวว่าลูกจะรับไม่ได้ ก็เลยไม่ได้บอกลูกมาตลอด ปรมาจารย์กำชับไว้เป็นพิเศษ ว่ายันต์แผ่นนี้พ่อของลูกต้องพกติดตัวไว้ตลอดเวลา ถึงจะเห็นผล"
พอได้ยินดังนี้ ลู่เฟยกับสวีเป่ยก็สบตากัน
เห็นได้ชัดว่า พวกเขาถูกหลอกแล้ว
ปรมาจารย์ที่ให้ยันต์แผ่นนี้มา ก็คือคนที่ทำร้ายครอบครัวของพวกเขานั่นเอง
"คุณป้า พวกคุณถูกหลอกแล้วล่ะ!" สวีเป่ยถอนหายใจ "ยันต์แผ่นนี้นี่แหละที่ลงคำสาปสลับขั้วใส่หมิงเฉิง ทำให้การรับกลิ่นของเขาสลับขั้ว ต้องทนรับความทรมานมานานหลายปีขนาดนี้"
"จะ... จะเป็นไปได้ยังไง?" แม่จวงไม่อยากจะเชื่อ "หมิงเฉิงมีอาการดีขึ้นก็หลังจากได้ยันต์แผ่นนี้มานะ... พวกคุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า? ปรมาจารย์บอกไว้ว่า ห้ามแตะต้องยันต์แผ่นนี้ซี้ซั้ว ไม่อย่างนั้นสองพ่อลูกจะมีอันตรายถึงชีวิตนะ"
"ใช่แล้ว พี่สะใภ้ จะทำอะไรซี้ซั้วไม่ได้นะ" เหล่าเจียงผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ เอ่ยปากขึ้นมาในเวลานี้ "สมัยนี้พวกสิบแปดมงกุฎมันเยอะ เพื่อเงินแล้วทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ หมิงเฉิงกับพี่จวงก็สบายดีมาตลอดหลายปีนี้ ทำไมพอพวกเขามารักษาถึงมีปัญหาล่ะ?"
"เสียเงินทองไปบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก แต่จะเอาชีวิตของหมิงเฉิงกับพี่จวงมาเสี่ยงไม่ได้เด็ดขาด"
"เหล่าเจียงพูดถูก จะเสี่ยงไม่ได้เด็ดขาด!" คำพูดนี้แทงใจดำแม่จวงพอดี หล่อนรีบคว้ายันต์กระดาษเหลืองกลับคืนมา ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมให้ลู่เฟยทดลอง
ลู่เฟยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกนับถือในความร้ายกาจของ "ปรมาจารย์" ท่านนั้น
พลิกดำเป็นขาว เปลี่ยนเรื่องร้ายให้กลายเป็นเรื่องดี หลอกพวกเขาว่ายันต์แผ่นนี้เกี่ยวพันถึงชีวิตของสองพ่อลูก
ต่อให้วันข้างหน้าจะมีคนพบความผิดปกติ พวกเขาก็ไม่กล้าแตะต้องยันต์แผ่นนี้ซี้ซั้วอยู่ดี
จากนั้น ลู่เฟยก็ปรายตามองเหล่าเจียงแวบหนึ่ง
เขาอายุไม่น้อยแล้ว ดูท่าทางคงจะทำงานในตระกูลจวงมาหลายปี ได้รับความไว้วางใจจากคนในตระกูลจวงเป็นอย่างมาก
ภายนอกทำทีเป็นห่วงใยตระกูลจวง แต่ยากจะบอกได้ชัดเจนว่าตกลงแล้วเขามีจุดประสงค์แอบแฝงอะไรหรือไม่
"ลุงเจียง พ่อ แม่ สวีเป่ยเป็นคนยังไงพวกคุณก็รู้ดี เขาไม่มีทางหลอกพวกเราหรอก!" จวงหมิงเฉิงยังคงเชื่อใจสวีเป่ย "บางทีพวกเราอาจจะลองดูได้จริงๆ นะ!"
"เผื่อว่าเขาเองก็ถูกคนอื่นหลอกมาเหมือนกันล่ะ?" เหล่าเจียงเอ่ยแย้งอีก
คิ้วของสวีเป่ยกระตุกวูบ คนที่อารมณ์ดีมาโดยตลอดอย่างเขาก็มีแววตาเย็นชาขึ้นมาเช่นกัน
ในเวลานี้ พ่อจวงที่เงียบมานานในที่สุดก็เปิดปากพูด "พวกคุณบอกว่าหมิงเฉิงโดนคำสาปสลับขั้วอะไรนั่น มีหลักฐานอะไรไหม?"
"แน่นอนว่าต้องมีวิธีพิสูจน์สิ" ลู่เฟยยิ้มบางๆ
ตอนนี้หาของทำคำสาปเจอแล้ว เขาก็มั่นใจเต็มร้อย ว่าวิธีพิสูจน์จะต้องได้ผล
"เถ้าแก่ลู่ จะพิสูจน์ยังไงล่ะ?" สวีเป่ยเห็นเขามั่นใจขนาดนี้ ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกตามไปด้วย
"รบกวนพวกคุณเตรียมน้ำเปล่าหนึ่งชาม ขนนกหนึ่งปีก แล้วก็ก้อนหินหนึ่งก้อน"
"ของพวกนี้จะไปมีประโยชน์อะไร?" เหล่าเจียงบ่นอุบอิบ
น้ำเปล่ากับก้อนหินหาได้ง่ายมาก แต่ขนนกค่อนข้างจะยุ่งยากสักหน่อย
โชคดีที่พวกเขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านจัดสรร สวีเป่ยจึงหาขนนกที่นกร่วงหล่นไว้ในสวนดอกไม้มาได้
ของทั้งสามอย่างถูกวางเรียงไว้บนโต๊ะทีละชิ้น
ลู่เฟยโรยขี้เถ้าธูปลงไปในชามน้ำเล็กน้อย จากนั้นก็ให้จวงหมิงเฉิงเอาขนนกใส่ลงไปในน้ำ
ภาพเหตุการณ์ต่อจากนั้น ทำเอาทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง
ขนนกที่บางเฉียบปีกนั้น พอวางลงบนผิวน้ำก็จมดิ่งลงไปทันที จมลงไปจนถึงก้นชาม ราวกับว่ามันมีน้ำหนักมากก็ไม่ปาน
"เป็นไปได้ยังไง?"
จวงหมิงเฉิงไม่อยากจะเชื่อ ช้อนขนนกขึ้นมาลองทำใหม่อีกครั้ง ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม
พ่อจวงกับแม่จวงตกตะลึงระคนสงสัย แม่จวงถึงกับออกแรงขยี้ตาตัวเอง
ต่อให้เป็นเด็กประถม ก็รู้ว่าเรื่องนี้มันผิดหลักธรรมชาติ
"คุณจวง คุณลองเอาก้อนหินใส่ลงไปในน้ำดูสิ" ลู่เฟยยิ้มบางๆ
"ได้!"
จวงหมิงเฉิงรอไม่ไหว หย่อนก้อนหินเล็กๆ ลงไปเช่นกัน
แต่นึกไม่ถึงเลยว่า ก้อนหินก้อนนั้นกลับลอยอยู่บนผิวน้ำ ราวกับไม่มีน้ำหนักเลยแม้แต่น้อย
เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
เมื่ออยู่ในมือของจวงหมิงเฉิง ความเบากับความหนักกลับสลับขั้วกันอย่างสิ้นเชิง
"เป็นไปไม่ได้! พวกเขาต้องเล่นตุกติกอะไรแน่ๆ!"
เหล่าเจียงโวยวายเสียงดัง หยิบก้อนหินเล็กๆ ขึ้นมาหย่อนลงในชาม แต่ก้อนหินกลับไม่ลอยขึ้นมา มันจมดิ่งลงไปที่ก้นชามโดยตรง
เขาถึงกับหน้าเหวอไปในทันที