บทที่ 436 สะท้อนกลับ

เหล่าเจียงไม่เชื่อเรื่องลี้ลับ จึงออกไปเก็บก้อนหินเล็กๆ ข้างนอกมาโยนลงในชามอีกครั้ง
ทว่า ก้อนหินเล็กๆ กลับจมลงก้นชามตามปกติ เขาจึงเปลี่ยนเป็นใบไม้ ใบไม้ก็ลอยอยู่บนผิวน้ำตามปกติ
"เป็นไปไม่ได้! ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ!"
เขาไม่ยอมแพ้ ก้มมองมือตัวเอง แล้วยกชามขึ้นมาตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"เลิกหาได้แล้ว ไม่มีกลไกอะไรหรอก!" หู่จึแค่นเสียงหยัน "ชามพวกนายก็เป็นคนหยิบมา น้ำพวกนายก็เป็นคนริน ก้อนหินพวกนายก็เป็นคนไปเก็บมาเอง! พวกเราไม่ใช่เทพเทวดาสักหน่อย จะไปแอบสับเปลี่ยนอะไรตรงไหนได้ล่ะ?"
พ่อจวงกับแม่จวงสบตากัน แล้วลองโยนของลงในชามดูบ้าง
กุญแจ ใบไม้ เศษกระดาษ เป็นต้น
ไม่มีข้อยกเว้นเลยสักชิ้น
ของที่ควรจมก็จม ของที่ควรลอยก็ลอยอยู่บนผิวน้ำ
หลังจากทดลองกันจนวุ่นวาย
ต่อให้เป็นคนโง่แค่ไหนก็เข้าใจแล้ว
มีเพียงจวงหมิงเฉิงคนเดียวเท่านั้นที่โยนของลงไปในน้ำ แล้วจะเกิดสถานการณ์ที่น้ำหนักสลับขั้วกัน!
ถึงแม้จะเหลือเชื่อมาก ราวกับเป็นนิทานหลอกเด็ก แต่มันก็คือสิ่งที่พวกเขาเห็นด้วยตาและสัมผัสด้วยมือตัวเองจริงๆ
ไม่มีทางเป็นของปลอมไปได้!
"ลุงจวง ตอนนี้เชื่อแล้วใช่ไหม ว่าหมิงเฉิงการรับกลิ่นมีปัญหาเพราะถูกคำสาปสลับขั้ว" สวีเป่ยโล่งใจ ดันแว่นตาแล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
"คำสาปชนิดนี้หาพบได้ยากมาก โชคดีที่ได้เถ้าแก่ลู่แห่งร้านอักษรเสีย พวกเราถึงได้พบเบาะแส"
"ร้านอักษรเสีย? โรงรับจำนำอักษรเสียงั้นเหรอ?"
พ่อจวงตกใจมาก ถึงตอนนี้เพิ่งจะพิจารณาลู่เฟยอย่างจริงจัง
ในฐานะนักธุรกิจเก่าแก่แห่งเมืองเจียงเฉิง เขาย่อมเคยได้ยินชื่อเสียงอันโด่งดังของโรงรับจำนำอักษรเสียอยู่แล้ว เพียงแต่นึกไม่ถึงเลยว่า ชายหนุ่มที่ดูมีบุคลิกไม่ธรรมดาคนนี้ จะเป็นถึงเถ้าแก่ของโรงรับจำนำอันลึกลับแห่งนั้น
มิน่าล่ะ เรื่องที่แม้แต่สวีเป่ยแห่งหอซ่านหยวนยังจนปัญญา ชายหนุ่มคนนี้มาถึงก็พบความผิดปกติได้ทันที
"แน่นอนสิ! เถ้าแก่ของฉันไม่เปลี่ยนชื่อไม่เปลี่ยนแซ่ เป็นเถ้าแก่ของโรงรับจำนำอักษรเสีย ลู่เฟยไงล่ะ!" หู่จึยืดอก ตอบอย่างภาคภูมิใจและเสียงดังฟังชัด
"เถ้าแก่ลู่ ขออภัยด้วยนะ ก่อนหน้านี้พวกเราเสียมารยาทไปหน่อย"
พ่อจวงค้อมตัวทำความเคารพลู่เฟยอย่างจริงจัง ไม่มีความเคลือบแคลงสงสัยหลงเหลืออยู่อีกต่อไป
"ไม่เป็นไรหรอก" ลู่เฟยเพียงแค่ยิ้มบางๆ
"ถ้าอย่างนั้น ฉันก็มีทางรอดแล้วใช่ไหม?" จวงหมิงเฉิงปิดจมูก ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น ในดวงตากลับมามีประกายแห่งความหวังอีกครั้ง
พ่อจวงรีบถาม "เถ้าแก่ลู่ ขอถามหน่อยว่าคำสาปสลับขั้วนี้มีวิธีแก้ไหม?"
"แน่นอนว่ามีสิ" ลู่เฟยพยักหน้ายิ้ม "รู้ว่าเป็นคำสาปอะไร แล้วก็หาของทำคำสาปเจอแล้ว การจะทำลายมันก็ง่ายนิดเดียว"
"ดีจังเลย!" สองพ่อลูกสบตากันด้วยความตื่นเต้นดีใจ
ทนทุกข์ทรมานมาหลายปีขนาดนี้ ในที่สุดก็มองเห็นความหวังเสียที
สวีเป่ยเองก็ดีใจไปกับพวกเขาด้วย เอ่ยว่า "ลุงจวง ยังไม่รีบมอบยันต์กระดาษเหลืองให้เถ้าแก่ลู่เถอะ เขาจะได้ช่วยหมิงเฉิงถอนคำสาป"
"พี่จวง คิดดูให้ดีๆ นะ!" เหล่าเจียงยื่นมือไปจับแขนพ่อจวง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกังวล "ต่อให้เขาจะเป็นเถ้าแก่ของร้านอักษรเสียอะไรนั่น แต่ถึงยังไงเขาก็ยังเด็ก จะเอาชีวิตของพี่กับหมิงเฉิงไปเสี่ยงไม่ได้นะ"
"ขอแค่ช่วยหมิงเฉิงได้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตแก่ๆ ของฉันก็คุ้มค่าแล้ว!" พ่อจวงปัดมือของเขาออก แล้วส่งยันต์กระดาษเหลืองให้ลู่เฟยอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
"เถ้าแก่ลู่ ฝากด้วยนะ!"
"ถ้าเป็นคำสาปทั่วไป แค่ทำลายของทำคำสาปด้วยวิธีที่เหมาะสมก็พอแล้ว แต่คำสาปสลับขั้วมันพิเศษเกินไป ยังไงก็ต้องระวังไว้ก่อน ต้องสลายพลังสลับขั้วบนยันต์นี่ซะก่อน" ลู่เฟยรับยันต์กระดาษเหลืองมาพิจารณาดู
"จะสลายมันได้ยังไงล่ะ?" สวีเป่ยดันแว่นตา สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
คำสาปสลับขั้วนั้นทั้งพิเศษและหาพบได้ยาก การจะสลายมันคงไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่รู้ว่าจะต้องจ่ายด้วยราคาแพงแค่ไหน
จวงหมิงเฉิงเห็นสีหน้าของเขา ก็พลอยตึงเครียดตามไปด้วย
ทว่า
ลู่เฟยกลับยิ้ม แล้วหยิบกระจกแปดทิศออกมาจากกระเป๋าเป้
"ทุกสิ่งทุกอย่างในกระจกจะตรงข้ามกับความเป็นจริง ใช้กระจกส่องดู ก็เท่ากับการสะท้อนกลับไม่ใช่เหรอ? สิ่งที่เคยสลับขั้วก็จะกลับมาเป็นปกติ คำสาปสลับขั้วก็จะถูกทำลายไปเอง"
พอทุกคนได้ฟัง ก็พากันอึ้งไป
"ยอด! ยอดเยี่ยมจริงๆ!" สวีเป่ยตอบสนองได้เป็นคนแรก รีบปรบมือชื่นชมทันที "สมแล้วที่เป็นร้านอักษรเสีย วิธีแก้ปัญหาช่างไม่เหมือนใครจริงๆ!"
"ง่ายแค่นี้เองเหรอ?"
จวงหมิงเฉิงแทบไม่อยากจะเชื่อ
คำสาปอันแสนโหดร้ายที่ทรมานเขามาหลายปีขนาดนี้ แค่ใช้กระจกส่องก็แก้ได้แล้วเหรอ?
"ไม่ ไม่ ไม่! ไม่เห็นจะง่ายเลยสักนิด!" สวีเป่ยโบกมือเป็นพัลวัน "นอกจากเถ้าแก่ลู่แล้ว ทั่วทั้งแผ่นดินนี้คงมีแค่ไม่กี่คนที่รู้จักคำสาปสลับขั้ว และยิ่งไม่มีใครคิดหาวิธีที่ชาญฉลาดขนาดนี้ออกหรอก"
พ่อจวงสูดลมหายใจเข้าลึก ผายมือไปทางลู่เฟย "เถ้าแก่ลู่ เชิญลงมือได้เลย!"
ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของทุกคน
ลู่เฟยวางยันต์กระดาษเหลืองไว้บนโต๊ะ หยิบกระจกแปดทิศขึ้นมาส่อง แน่นอนว่ากระจกธรรมดาย่อมใช้ไม่ได้ ต้องใช้ควบคู่กับพลังเวทด้วย
แสงสีทองสลัวๆ สาดส่องลงบนยันต์กระดาษเหลือง
ครู่ต่อมา
นึกไม่ถึงเลยว่าในยันต์กระดาษเหลืองจะมีไอสีดำสายหนึ่ง ถูกกระจกแปดทิศสะท้อนกลับ พุ่งทะยานออกไปนอกหน้าต่างในพริบตา
กระดาษยันต์ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย
วันเดือนปีเกิดที่เดิมทีเขียนกลับหัวกลับหางอยู่บนนั้น กลับมาเป็นปกติแล้ว
ช่างเหลือเชื่อจริงๆ!
"งั้นผมก็สามารถ..." จวงหมิงเฉิงร้อนใจเพิ่งจะเอ่ยปากถาม จู่ๆ โพรงจมูกก็รู้สึกผิดปกติ เลือดกำเดาสีดำไหลออกมา
"หมิงเฉิง?!"
พ่อจวงกับแม่จวงตกใจแทบแย่ รีบลุกลี้ลุกลนจะช่วยห้ามเลือดให้เขา
"ไม่เป็นไร ปล่อยให้เลือดเสียไหลออกมาจนหมดก็ดีแล้ว" ลู่เฟยโบกมือปัดอย่างนิ่งสงบ
จวงหมิงเฉิงเลือดกำเดาไหลออกมาไม่น้อย เสื้อตรงหน้าอกเปียกชุ่มไปบางส่วน ดูน่าสยดสยองมาก
โชคดีที่ผ่านไปไม่นาน เลือดพวกนั้นก็เปลี่ยนจากสีดำเป็นสีแดงสด และค่อยๆ หยุดไหล
"หมิงเฉิง ตอนนี้ลูกรู้สึกยังไงบ้าง?"
จวงหมิงเฉิงลองดึงกระดาษทิชชู่ที่อุดจมูกอยู่ออก สูดลมหายใจเข้าเบาๆ พลันขมวดคิ้ว สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
"เหม็นจังเลย!"
"ตัวผมเหม็นมากเลย!"
ทุกคนอึ้งไป
ก้อนหินในใจของลู่เฟยหล่นตุ้บลงในที่สุด เขาสบตากับสวีเป่ยแล้วยิ้มออกมา
"แม่ร่วงเอ๊ย ในที่สุดนายก็ได้กลิ่นสักทีนะ" หู่จึใช้มือพัดจมูก
อานุภาพของน้ำเหม็นเน่านั่นไม่เบาเลยนะ
ในที่สุดจวงหมิงเฉิงก็ได้กลิ่นเหม็นบนตัวของตัวเองเสียที นี่แสดงว่าประสาทสัมผัสการรับกลิ่นของเขากลับมาเป็นปกติแล้ว!
"ดีจังเลย! ดีเหลือเกิน!"
คนในครอบครัวไม่สนความเหม็น กอดคอกันร้องไห้โฮออกมาด้วยความดีใจ
สามสิบกว่าปีมานี้ ในที่สุดพวกเขาก็สามารถใกล้ชิดและโอบกอดกันได้เหมือนครอบครัวปกติทั่วไปเสียที
ทุกคนต่างก็ดีใจไปกับพวกเขาจากใจจริง
ยกเว้นอยู่คนหนึ่ง
เหล่าเจียงผู้ช่วยยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านข้าง รูม่านตาสั่นไหว ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
จวงหมิงเฉิงกอดพ่อแม่ได้พักหนึ่งก็ไปอาบน้ำ เพราะตัวเขาเหม็นเกินไปจริงๆ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังทนไม่ไหว
ถึงแม้จะเป็นกลิ่นเหม็นเหมือนกัน แต่กลิ่นเหม็นนี้กับกลิ่นเหม็นนั้นมันต่างกัน อารมณ์ของเขาพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ ขนาดอาบน้ำยังฮัมเพลงเลย
พ่อจวงกับแม่จวงเชิญทุกคนไปพักผ่อนที่ห้องนั่งเล่น ชงชาหอมๆ แล้วก็จุดน้ำมันหอมระเหย เพื่อช่วยบรรเทาจมูกที่ต้องทนทุกข์ของทุกคน
"ตอนนี้คุณจวงกลับมาเป็นปกติแล้ว ยันต์แผ่นนี้ก็หมดประโยชน์แล้วล่ะ"
ลู่เฟยคืนยันต์กระดาษเหลืองให้พ่อจวง
"เผายันต์แผ่นนี้ซะ คนที่ร่ายคำสาปก็จะได้รับผลสะท้อนกลับ แต่นี่มันเป็นเรื่องของครอบครัวพวกคุณ จะจัดการยังไงก็แล้วแต่พวกคุณตัดสินใจเองก็แล้วกัน"
"เถ้าแก่ลู่ ขอบคุณมากจริงๆ นะ! โชคดีที่พวกเราเชื่อคุณ หมิงเฉิงบ้านฉันถูกอาจารย์จอมปลอมคนนั้นทำร้ายซะย่ำแย่เลย!" แม่จวงกล่าวขอบคุณลู่เฟยอย่างจริงใจ
พ่อจวงจ้องมองยันต์กระดาษเหลืองอย่างเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลู่เฟยกับสวีเป่ยด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ
"เถ้าแก่ลู่ อาจารย์สวี ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง พอจะรบกวนให้พวกคุณช่วยหน่อยได้ไหม?"