บทที่ 437 เสวียนอินจื่อ

ลู่เฟยกับสวีเป่ยสบตากัน
ไม่ต้องให้พ่อจวงพูด พวกเขาก็เข้าใจดี
"ลุงจวงอยากให้พวกเราไปตามหาปรมาจารย์ท่านนั้นด้วยกันใช่ไหม?" สวีเป่ยตอบรับอย่างไม่ลังเล "แน่นอนว่าพวกเรายินดีช่วยเหลืออยู่แล้ว แต่เวลาผ่านไปตั้งสามสิบปีแล้ว จะยังตามหาตัวเจออยู่อีกเหรอ?"
"ไม่ว่าจะยังไง ก็ต้องตามหาดูสักตั้ง!" นิ้วมือที่เหี่ยวย่นของพ่อจวงกำแน่น ในดวงตาเผยให้เห็นถึงความโกรธแค้นและไม่เข้าใจ "ไม่มีความแค้นต่อกันแท้ๆ ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมเขาถึงต้องมาทำร้ายหมิงเฉิงของบ้านฉันแบบนี้!"
ปรมาจารย์ท่านนั้นสามารถใช้คำสาปที่หาได้ยากอย่างคำสาปสลับขั้วมาทำร้ายคนได้ เห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่มีตบะบารมีไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
ลู่เฟยเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายเป็นใคร จึงพยักหน้าให้พ่อจวง
"ขอบคุณทั้งสองท่านมากนะ!" พ่อจวงซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง
จวงหมิงเฉิงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินออกมา ทั่วทั้งร่างดูสดใสราวกับเป็นคนใหม่
เขาสูดลมหายใจเอาทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเข้าไปอย่างตะกละตะกลาม
ตั้งแต่นี้ต่อไป โลกของเขาจะไม่มีกลิ่นเหม็นเน่าโชยมาเตะจมูกอีกแล้ว
"เหล่าสวี เถ้าแก่ลู่! พระคุณอันยิ่งใหญ่นี้ไม่มีคำบรรยายใดจะอธิบายได้หมดจริงๆ!"
ความจริงแล้วหลายปีมานี้ เขาถูกทรมานจนสิ้นหวัง และเตรียมใจที่จะยอมแพ้ไปตั้งนานแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าตอนนี้สถานการณ์จะพลิกผัน รอดพ้นจากความตายมาได้
"ตาเฒ่า หรือว่าพวกเราจะปล่อยวางดีไหม? หมิงเฉิงก็หายดีแล้ว ครอบครัวเราอยู่กันอย่างสงบสุขปลอดภัยนั่นแหละสำคัญที่สุด" แม่จวงมองดูลูกชาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
สำหรับหล่อนแล้ว การที่ลูกชายสามารถกลับมาเป็นปกติได้แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว หล่อนไม่อยากให้ความสุขที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ต้องมีคลื่นลมอะไรมากระทบอีก
"ถ้าไม่กำจัดเสี้ยนหนามให้สิ้นซาก พวกมันทำร้ายหมิงเฉิงได้ครั้งหนึ่ง ก็ต้องทำร้ายได้เป็นครั้งที่สอง" พ่อจวงมีท่าทีเด็ดขาด
"พ่อพูดถูก! ความทุกข์ทรมานหลายปีของผมจะสูญเปล่าไม่ได้เด็ดขาด จะปล่อยคนที่ทำร้ายผมไปง่ายๆ ไม่ได้!" ในฐานะผู้เสียหาย จวงหมิงเฉิงยิ่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธแค้น
"ตอนนั้นหมิงเฉิงจู่ๆ ก็ป่วยหนักโดยไม่มีสาเหตุ พวกเราพาเขาไปหาหมอหายาทุกที่ โรงพยาบาลเล็กใหญ่ไปมาหมดแล้วก็ยังหาสาเหตุไม่เจอ ในตอนที่กำลังหมดหนทางอยู่นั้นเอง ก็บังเอิญไปเจอผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่งที่อ้างตัวว่าชื่อ 'เสวียนอินจื่อ'"
"ฉันไม่รู้จักเขาเลยสักนิด แต่เขากลับสามารถบอกเล่าเรื่องราวในบ้านฉันได้อย่างแม่นยำ บอกว่าเป็นเพราะดวงชะตาของพ่อลูกชงกัน พ่อลูกสองคนสามารถมีชีวิตรอดได้แค่คนเดียวเท่านั้น"
"ภายใต้การอ้อนวอนครั้งแล้วครั้งเล่าของฉัน เสวียนอินจื่อคนนั้นก็มอบสิ่งที่เรียกว่ายันต์เชื่อมชะตาพ่อลูกแผ่นนี้มาให้ฉัน เพื่อผูกชีวิตของพวกเราไว้ด้วยกัน"
"แถมยังบอกฉันอีกนะ ว่าตั้งแต่นั้นเป็นต้นไป จะต้องพกยันต์แผ่นนี้ติดตัวไว้ตลอดเวลา ถึงจะสามารถรักษาชีวิตลูกชายฉันไว้ได้!"
พ่อจวงสูดลมหายใจเข้าลึก กำหมัดแน่น
"ฉันสวมมันมาตั้งสามสิบปีเต็ม ไม่เคยคิดเลยว่าของสิ่งนี้แหละที่ทำร้ายลูกชายฉัน!"
ลู่เฟยอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "นี่จะเป็นการบังเอิญเจอได้ยังไงกัน เห็นได้ชัดว่าเป็นการวางแผนมาอย่างแยบยลต่างหาก"
"เสวียนอินจื่อ? ฉันไม่เคยได้ยินชื่อคนคนนี้เลย แต่ไม่เป็นไร ฉันจะไหว้วานคนให้ไปสืบดู..." สวีเป่ยรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
"ไม่ต้องลำบากหรอก" พ่อจวงกลับโบกมือปัด หันไปมองเหล่าเจียงที่อยู่ข้างๆ "เหล่าเจียง นายยังจำได้ใช่ไหม ตอนนั้นที่พวกเราไปโรงพยาบาล เดิมทีก็ไม่ได้ตั้งใจจะผ่านถนนเส้นที่ไปเจอเสวียนอินจื่อหรอก เป็นนายที่บอกว่าถนนเส้นนั้นมันใกล้กว่า"
ไหล่ของเหล่าเจียงสั่นสะท้าน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นย่ำแย่ลงมาในทันที
ลู่เฟยเบิกตากว้าง หรือว่าผู้ช่วยเฒ่าคนนี้จะมีปัญหาจริงๆ?
ถึงยังไง การกระทำของเหล่าเจียงเมื่อครู่นี้ก็ดูโดดเด่นเกินไป จนยากที่จะไม่ให้คนสงสัยได้
จวงหมิงเฉิงนึกย้อนทบทวนดู สายตาก็พลันเปลี่ยนไปทันที
"พี่... พี่จวง เรื่องมันผ่านมาหลายปีขนาดนี้ ฉันจำไม่ได้แล้วล่ะ" เมื่อถูกคนทั้งบ้านจ้องมอง เหล่าเจียงก็ตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
"เหล่าเจียง หลายปีมานี้ ฉันดีต่อนายไหม?"
"พี่ดีต่อฉัน... เหมือนเป็นพี่ชายแท้ๆ เลย"
"ใช่แล้ว! ฉันปฏิบัติกับนายเหมือนพี่น้องแท้ๆ ตอนที่โรงงานลำบากที่สุด ฉันก็ไม่เคยเอาเปรียบนายเลยสักครั้ง" พ่อจวงเผยรอยยิ้มขื่นเยาะเย้ยตัวเอง "แล้วนายล่ะ? หลายปีมานี้ นายแอบยักยอกเงินโรงงานไปตั้งเท่าไหร่ นายคิดว่าฉันแก่จนตาหูฝ้าฟาง มองไม่เห็นจริงๆ เหรอ?"
เรื่องยักยอกเงินเขาอาจจะหลับตาข้างลืมตาข้างได้ แต่เรื่องที่ลูกชายถูกเหล่าเจียงทำร้าย นั่นมันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งแล้ว
"พี่จวง ฉัน... ฉันไม่ได้ทำนะ..."
ความตื่นตระหนกลนลานของเหล่าเจียงเห็นได้อย่างชัดเจนด้วยตาเปล่า เขาออกแรงโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน
แต่กลับไม่มีใครเชื่อเขาอีกแล้ว
"ลุงเจียง ทำไมล่ะ?" จวงหมิงเฉิงไม่อยากจะเชื่อ
โรงงานผลิตเครื่องหอมของครอบครัวเขาย่ำแย่ลงทุกปี พนักงานเก่าแก่ส่วนใหญ่ต่างก็ทยอยลาออกกันไปหมด มีเพียงเหล่าเจียงเท่านั้นที่คอยอยู่เคียงข้างพ่อของเขามาตลอด
หลายปีมานี้ ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ คิดเสมอว่าเพราะมีเหล่าเจียงคอยอยู่เป็นเพื่อนพ่อ ถึงสามารถยืนหยัดมาได้จนถึงทุกวันนี้ นึกไม่ถึงเลยว่า เพื่อนคู่คิดที่เขาคิดว่าจงรักภักดี กลับกลายเป็นตัวการสำคัญที่ทำร้ายเขา
"ฉันไม่ได้ทำก็คือไม่ได้ทำสิ! วันนั้นก็แค่บังเอิญผ่านไปทางถนนเส้นนั้น มันจะไปพิสูจน์อะไรได้ล่ะ?"
เมื่อเหล่าเจียงเห็นดังนั้น ก็เลยกัดฟันปฏิเสธหัวชนฝา
เรื่องราวมันผ่านไปตั้งสามสิบปีแล้ว ไม่มีหลักฐาน ใครก็ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก
"นาย..."
พ่อจวงโกรธจนตัวสั่น
สวีเป่ยขมวดคิ้ว ในฐานะคนของวงการศาสตร์ลี้ลับ การจะบีบคั้นคนธรรมดาสักคนมันมีวิธีตั้งมากมาย เพียงแต่เขาติดอยู่ที่ตำแหน่งรองประธาน จึงไม่สะดวกจะลงมือซี้ซั้ว
ในเวลานั้นเอง
จู่ๆ ลู่เฟยก็หยิบชามบนโต๊ะขึ้นมา แล้วสาดน้ำในชามใส่ตัวของเหล่าเจียง
"การจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของคุณมันง่ายนิดเดียว! น้ำชามนี้มีพลังสลับขั้วเจือปนอยู่ ถ้าคุณพูดโกหก คำสาปสลับขั้วก็จะสะท้อนกลับไปเข้าตัวคุณเอง"
"เป็นไปไม่ได้! ก็แค่น้ำชามเดียวเอง" สีหน้าของเหล่าเจียงเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง รีบเอามือปัดน้ำบนตัวออก
"ไม่เชื่อคุณก็ลองดูสิ! นี่คือน้ำชามเมื่อกี้ที่เพิ่งใช้ไปเลยนะ การที่ประสาทสัมผัสการรับกลิ่นสลับขั้วมันเจ็บปวดทรมานแค่ไหน คุณน่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ?" ลู่เฟยยักไหล่
แน่นอนว่า เขาไม่ได้ใช้คำสาปสลับขั้วเป็นหรอก เขาแค่ขู่เหล่าเจียงก็เท่านั้นเอง
สีหน้าของเหล่าเจียงดูย่ำแย่ถึงขีดสุด ภายในใจกำลังดิ้นรนต่อสู้กันอย่างหนัก ทันใดนั้น จมูกก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าที่ยากจะบรรยายโชยมา
เขาพลันตกใจจนหน้าถอดสีในทันที
หรือว่าเขาจะโดนคำสาปสลับขั้วเข้าจริงๆ?
"พี่จวง ฉันผิดไปแล้ว! ฉันก็แค่หลงผิดชั่ววูบเท่านั้น!" เขาทรุดเข่าลงดังตุ้บ "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายพวกคุณจริงๆ นะ! ตอนนั้นฉันติดหนี้นอกระบบ ถ้าฉันไม่ยอมทำตามที่พวกมันบอก พวกมันก็จะฆ่าฉันจริงๆ!"
"นาย! เป็นนายจริงๆ ด้วย!"
ครอบครัวตระกูลจวงทั้งสามคนอดไม่ได้ที่จะตื่นตะลึง
พ่อจวงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง หอบหายใจแฮกๆ
เมื่อข้อสงสัยได้รับการยืนยัน เขาย่อมรู้สึกปวดร้าวใจยิ่งกว่าใคร
ความจริงแล้ว กลิ่นเหม็นเมื่อครู่นี้ ก็เป็นเพราะลู่เฟยให้หู่จึเอาน้ำเน่าเหม็นที่จวงหมิงเฉิงเคยใช้ แอบไปฉีดพ่นใส่ตัวของเหล่าเจียงต่างหาก
เหล่าเจียงกินปูนร้อนท้องไปเอง
สวีเป่ยส่งสายตาชื่นชมให้ลู่เฟยแวบหนึ่ง ก่อนจะจ้องมองเหล่าเจียงอย่างเย็นชา "พวกมันเป็นใคร?"
"ฉันรู้แค่ว่าพวกมันเป็นพวกเดียวกับเสวียนอินจื่อ พวกมันสั่งให้ฉันเอาข้อมูลของพวกคุณไปบอกเสวียนอินจื่อ แล้วจงใจพาพวกคุณไปทางถนนเส้นนั้น! ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่านั่นคือคำสาปสลับขั้ว และจะไปทำร้ายหมิงเฉิงได้..."
เหล่าเจียงบีบน้ำตาที่ดูน่าเวทนาออกมา
"พี่จวง ขอโทษนะ! ฉันผิดไปแล้ว! สิ่งที่ฉันพูดมาทั้งหมดเป็นความจริงนะ ฉันเองก็ถูกบังคับเหมือนกัน ขอร้องล่ะ ช่วยถอนคำสาปสลับขั้วให้ฉันทีเถอะ!"
ลู่เฟยมองเขาอย่างเรียบเฉย "แค่คำพูดไม่กี่คำของคุณ ก็คิดจะให้พวกเราเชื่อคุณงั้นเหรอ?"
"ถ้าไม่เชื่อ ฉันพาพวกคุณไปหาพวกมันก็ได้! พวกมันทำร้ายหมิงเฉิง ความจริงในใจฉันก็รู้สึกผิดมาตลอด! พวกมันเอาเรื่องหนี้มาข่มขู่ฉันให้ฉันช่วยทำงานให้พวกมันตลอดเวลา ฉันอยากจะไปคิดบัญชีกับพวกมันตั้งนานแล้ว เพียงแต่ฉันไม่มีปัญญาก็เท่านั้นเอง"
เหล่าเจียงตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเป็นมั่นเป็นเหมาะ
"แม่ร่วงเอ๊ย! เกิดมาฉันยังไม่เคยเจอใครหน้าไม่อายขนาดคุณมาก่อนเลย หน้าด้านกว่าฝาชักโครกซะอีก!" หู่จึแทบจะถูกความหน้าด้านของคนคนนี้ทำให้ขำจนแทบคลั่ง
ลู่เฟยกับสวีเป่ยสบตากัน
"ได้สิ! งั้นคุณพาพวกเราไปเดี๋ยวนี้เลย ถ้าคุณมีคำโกหกแม้แต่ครึ่งคำ ก็อย่าหวังว่าจะได้ถอนคำสาปไปตลอดชีวิตเลย!"