บทที่ 438 ฮวงจุ้ยปล้นทรัพย์

เมื่อเห็นลู่เฟยถามจนได้เบาะแส พ่อจวงก็กลับมามีกำลังใจอีกครั้ง
"ฉันไม่รู้จักเสวียนอินจื่ออะไรนั่น แล้วก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับพวกปล่อยเงินกู้นอกระบบด้วย! ตกลงแล้วใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้?"
คำตอบ คงจะเปิดเผยก็ต่อเมื่อหาคนพวกนี้เจอแล้วเท่านั้น
พวกเขาให้แม่จวงอยู่พักผ่อนที่บ้าน แล้วรีบออกเดินทางทันที
ตลอดทาง เหล่าเจียงทำตัวสงบเสงี่ยมเป็นพิเศษ
หู่จึมักจะแอบพ่นน้ำเหม็นเน่าใส่ตัวเขาเป็นระยะๆ ทุกคนแกล้งทำเป็นไม่ได้กลิ่นเหม็น ทำให้เขาเชื่อสนิทใจว่าตัวเองโดนคำสาปสลับขั้วเข้าให้แล้วจริงๆ
"อยู่ข้างในนั้นแหละ"
พอลงจากรถ เหล่าเจียงก็พาพรรคพวกเดินเข้าไปในตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่ง เลี้ยวคดเคี้ยวไปมาอยู่หลายทบ ก่อนจะเข้าไปในชั้นใต้ดิน
ภายนอกดูเหมือนเป็นตึกธรรมดา นึกไม่ถึงเลยว่าข้างล่างจะมีโลกอีกใบซ่อนอยู่
สิ่งแรกที่เห็นคือประตูหมุนหลายบาน รูปทรงของประตูใหญ่ดูแปลกตาทีเดียว
ข้างในบรรยากาศขมุกขมัว อบอวลไปด้วยเสียงเล่นไพ่และเสียงด่าทอ กลิ่นเหล้าและกลิ่นบุหรี่คละคลุ้งลอยออกมา
ลู่เฟยถึงบางอ้อในทันที
ที่นี่คือบ่อนกาสิโนใต้ดิน!
เห็นได้ชัดว่า เหล่าเจียงเล่นพนันเสียเงินที่นี่ ก็เลยไปกู้เงินนอกระบบ
"คนที่ขู่บังคับฉันก็คือลูกพี่ของที่นี่ ชื่อว่าพี่เป้า! ตอนหลังฉันก็เคยเจอเสวียนอินจื่อที่นี่เหมือนกัน ความสัมพันธ์ของพวกเขาน่าจะดีทีเดียว" เหล่าเจียงที่ยืนอยู่หน้าประตูพูดอย่างว่านอนสอนง่าย
หลายปีมานี้เขายักยอกเงินจากโรงงานผลิตเครื่องหอมไปตั้งมากมาย นอกจากจะใช้หนี้นอกระบบไม่หมดแล้ว กลับยิ่งติดหนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ถึงได้ถูกพวกมันเชิดหุ่นเอาได้
"บ่อนกาสิโนนี้มีปัญหา!"
ลู่เฟยกับสวีเป่ยสบตากัน ยังไม่รีบร้อนเข้าไปในบ่อน แต่เลือกที่จะสังเกตประตูใหญ่อยู่ครู่หนึ่งก่อน
"พวกคุณดูรูปทรงตรงประตูใหญ่นี่สิ เหมือนค้างคาวตัวยักษ์ห้อยหัวลงมาไหมล่ะ?" สวีเป่ยยื่นมือชี้ให้ดู
สองพ่อลูกตระกูลจวงมองตามไป
ก็พบว่ารูปทรงรอบๆ ประตูใหญ่เหมือนกับค้างคาวตัวยักษ์ที่กำลังอ้าปากกว้างจริงๆ ด้วย
ส่วนประตูหมุน ก็ตั้งอยู่ในปากที่อ้ากว้างพอดี
"นี่คือรูปแบบฮวงจุ้ยปล้นทรัพย์ชนิดหนึ่ง เรียกว่า 'ค้างคาวคาบทอง' ค้างคาวเป็นสัตว์ดูดเลือด นักพนันยังไม่ทันได้เข้าประตู แค่ยืนอยู่ตรงนี้โชคลาภก็ถูกดูดไปแล้ว! ส่วนประตูใหญ่ที่ทำเป็นประตูหมุน ก็เพื่อให้เข้าง่ายแต่ออกยาก นักพนันพอเข้าไปแล้ว ถ้าไม่เสียจนหมดตัวก็ไม่มีทางได้ออกมา"
สวีเป่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย
"บ่อนนี้เห็นได้ชัดว่าให้คนมาช่วยชี้แนะฮวงจุ้ยให้ บางทีอาจจะเป็นเสวียนอินจื่อคนนั้นก็ได้!"
"มิน่าล่ะ ฉันถึงไม่เคยชนะเลย แถมยิ่งเล่นก็ยิ่งติดหนี้เยอะ!" เหล่าเจียงมีสีหน้าตกตะลึง
เล่นพนันอยู่ที่นี่มาหลายสิบปี นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะไม่เคยรู้สึกเลยว่าบ่อนแห่งนี้มีปัญหา!
"บ่อนแห่งนี้ทำเงินได้ขนาดนี้ การที่พวกมันทำร้ายคุณจวง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ทำไปเพื่อเงิน" ลู่เฟยเอ่ยต่อ
การใช้วิธีที่ทรมานคนอย่างคำสาปสลับขั้ว ดูเหมือนเป็นการระบายความแค้นเสียมากกว่า
"แล้วทำไมล่ะ?"
สองพ่อลูกตระกูลจวงยิ่งงุนงงหนักเข้าไปอีก พวกเขาไม่เคยแตะต้องเรื่องการพนันเลย แล้วจะไปผูกความแค้นลึกล้ำกับคนในบ่อนกาสิโนได้ยังไง?
หากต้องการรู้สาเหตุ อย่างแรกเลยก็ต้องหาลูกพี่ของที่นี่ให้พบ พี่เป้านั่นแหละ
ทุกคนไม่ลังเลอีกต่อไป เดินเข้าไปทันที
พอทะลุผ่านประตูหมุน ทันทีที่เข้าสู่บ่อนกาสิโน ลู่เฟยก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะตาลาย
"ข้างในนี้ยังมีการจัดวางอย่างอื่นอยู่อีก!"
เขาโคจรพลังเวทในจุดตันเถียน เพียงครู่เดียวสมองของลู่เฟยก็กลับมาแจ่มใสอีกครั้ง เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจสั่นสะท้าน
โต๊ะในบ่อนทั้งหมดถูกทำเป็นทรงกลม กระจายตัวอยู่รอบๆ ด้วยกฎเกณฑ์ที่แปลกประหลาด ทำให้คนแยกแยะทิศเหนือใต้ออกตกไม่ออก เวลาเดินอยู่ระหว่างโต๊ะพนันจะหลงทางได้ง่ายมาก
"ค่ายกลพรางตา!" สวีเป่ยเอ่ยเสียงต่ำ
ใช้ค่ายกลนี้ล่อลวงสมองของนักพนัน คนพอเข้าประตูมาก็วิงเวียนศีรษะ สมองไม่แจ่มใส ย่อมต้องกลายเป็นเหมือนลูกแกะที่รอการเชือด
ลู่เฟยพิจารณาการจัดวางรอบๆ อีกครั้ง ก็พบว่ายังมีความนัยซ่อนอยู่อีก
กำแพงและพื้นมีลวดลายตกแต่งเป็นเส้นตัดขวางไปมา พอเชื่อมต่อกันก็ดูเหมือนกับใยแมงมุมที่แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน
นักพนันก็เปรียบเสมือนเหยื่อบนใยแมงมุม พอเข้ามาแล้วจะหนีไปไหนพ้น?
หน้าประตูมีค้างคาวคาบทอง ข้างในมีแมงมุมกลืนทรัพย์
เมื่อนำมารวมกันแล้ว นี่ก็คือฮวงจุ้ยปล้นทรัพย์ที่กินคนโดยไม่คายกระดูกชัดๆ!
"โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว! ใช้ฮวงจุ้ยปล้นทรัพย์ที่ชั่วร้ายขนาดนี้ ไม่กลัวเวรกรรมตามสนองหรือไง?" ลู่เฟยส่ายหน้า
เห็นได้ชัดว่าพี่เป้าที่เป็นเถ้าแก่ของที่นี่ เป็นคนที่มีจิตใจเหี้ยมโหดอำมหิต
นอกจากเขากับสวีเป่ยแล้ว คนอื่นๆ พอเข้าประตูมาต่างก็ถูกล่อลวงจนวิงเวียนศีรษะ สายตามองไปที่โต๊ะพนันอย่างควบคุมไม่ได้ เผยให้เห็นประกายแห่งความกระหาย
"บ่อนแห่งนี้เปิดมาหลายสิบปีแล้ว จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด!" สวีเป่ยยื่นมือซ้ายออกไป ตบลงบนหน้าผากของพวกเขาสองสามที
ทุกคนถึงเพิ่งจะทยอยได้สติกลับมา พอเห็นท่าทางคลั่งไคล้ของนักพนันบนโต๊ะ ก็รู้สึกขนลุกซู่ไปตามๆ กัน
"พี่เป้าอยู่ที่ไหน?" พ่อจวงกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างร้อนรน
"ปกติเขาจะไม่ออกมาหรอก มีแต่ลูกน้องคอยคุมบ่อน..." เหล่าเจียงตอบเสียงอ่อย
"ไปเรียกเขามา!"
"ฉัน จะลองดูแล้วกัน"
เหล่าเจียงเดินหดหัวหดคอไปถามคนในบ่อน พี่เป้าไม่ได้เจอ แต่กลับถูกไล่ตีกลับมา
"พวกมันไม่ยอมบอกฉันหรอก..." เหล่าเจียงกุมใบหน้าตัวเองไว้
คนที่ทำธุรกิจไร้ศีลธรรมแบบนี้ล้วนระมัดระวังตัวกันทั้งนั้น ไม่มีทางออกมาพบคนนอกง่ายๆ หรอก
"เดี๋ยวฉันไปลองดูเอง" สวีเป่ยขมวดคิ้ว
ในฐานะรองประธานสมาคมศาสตร์ลี้ลับ มีบุคคลสำคัญคนไหนบ้างที่เขาไม่เคยพบ
"รองประธานสวี ไม่ต้องลำบากหรอก ฉันมีวิธีทำให้พี่เป้านั่นปรากฏตัวออกมาเอง" ลู่เฟยพลันหัวเราะหึๆ หันไปมองหู่จึอย่างกระตือรือร้น "หู่จึ อยากจะลองเล่นสักสองสามตาไหมล่ะ?"
"หา?" หู่จึตกใจมาก โบกมือเป็นพัลวัน "เถ้าแก่ ทำแบบนั้นไม่ได้นะ!"
"จะกลัวอะไร มีฉันอยู่ทั้งคน นายเล่นพนันได้ตามสบายเลย!" ลู่เฟยเอาเหรียญเรียกทรัพย์ประเมินสมบัติที่คางคกทองคำตัวน้อยมอบให้ ไปคล้องไว้ที่คอของหู่จึ
หู่จึตกกระไดพลอยโจน ถูกผลักให้ขึ้นไปอยู่บนโต๊ะพนัน
โต๊ะนี้เล่นง่ายมาก แค่แทงสูงต่ำ
"เถ้าแก่ จะให้ฉันแทงอะไรดีล่ะ?" หู่จึแลกชิปมาแล้ว แต่ไม่รู้จะลงมือยังไง
"แทงส่งเดชไปเลย อยากแทงอะไรก็แทง" ลู่เฟยยิ้มตาหยี
"เถ้าแก่ ถ้าเสียเงินล่ะก็ คุณต้องเป็นคนจ่ายนะ!" หู่จึทำใจดีสู้เสือ วางชิปทับลงไปที่ฝั่งต่ำ
นึกไม่ถึงเลยว่า จะแทงถูกเข้าจริงๆ
"ชนะแล้ว!"
หู่จึทั้งตกใจทั้งดีใจ
"เล่นต่อสิ!" ลู่เฟยมีรอยยิ้มราบเรียบ
หู่จึมีกำลังใจฮึกเหิมขึ้นมา วางเดิมพันอย่างกระตือรือร้น ในตากระทั่งทุกตาที่เล่นต่อจากนี้ ไม่ว่าเขาจะแทงอะไร ก็ถูกไปหมด
ชนะรวด!
คราวนี้นักพนันรอบด้านชักจะนั่งไม่ติดแล้ว ต่างก็พากันแทงตามหู่จึ คนที่โต๊ะนี้ยิ่งมายิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ
อารมณ์ของนักพนันพุ่งสูงขึ้นอย่างสุดขีด!
สีหน้าของพนักงานบริการยิ่งดูย่ำแย่ลงเรื่อยๆ กระซิบกระซาบอะไรบางอย่างใส่ไมค์สองสามประโยค
ผ่านไปไม่นาน โต๊ะตัวนี้ก็ถูกนำป้ายพักเบรกมาวางไว้ ชายฉกรรจ์ร่างกำยำสองสามคนเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางดุร้าย
พวกนักพนันหน้าเก่าเห็นท่าไม่ดี ก็พากันสลายตัวไปจนหมด เหลือเพียงพวกลู่เฟยสองสามคนเท่านั้น
"เพื่อน มาจากเส้นสายไหนกันล่ะ?"
"ไม่ได้มาจากเส้นสายไหนทั้งนั้นแหละ!" ลู่เฟยกอดอกแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ไปบอกพี่เป้า ว่ามีคนมาขอเลี้ยงน้ำชา ถ้าภายในสิบนาทีไม่ยอมออกมา บ่อนกาสิโนของเขาก็เตรียมปิดกิจการไปได้เลย"
"ปากดีนักนะ!"
พวกชายฉกรรจ์หน้าดำคร่ำเครียดในทันที พลางเงื้อหมัดพุ่งเข้ามา
สองพ่อลูกตระกูลจวงเป็นประชาชนคนดีมาทั้งชีวิต จะเคยเจอสถานการณ์แบบนี้ที่ไหนกัน ตกใจจนถอยกรูดไปติดๆ
"โอ๊ะ จะมาวัดขนาดกำปั้นกันงั้นสิ? ถ้างั้นพี่หู่คนนี้ก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ!"
หู่จึกลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา พุ่งตัวออกไปรับหน้า หลังจากเสียงดังปึ้งปังโครมครามดังสนั่น ชายฉกรรจ์สองสามคนนั้นก็ร่วงลงไปกองกับพื้นเรียงราย
"ลุกขึ้นมาสิ พี่หู่คนนี้ยังสนุกไม่พอเลยนะ!"
พวกชายฉกรรจ์คนอื่นๆ ต่างก็ไม่กล้าเข้ามาอีกเลย
สองพ่อลูกตระกูลจวงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก อดไม่ได้ที่จะมองหู่จึด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
ชายร่างใหญ่ที่ดูไม่ค่อยฉลาดคนนี้ ที่แท้ก็เป็นถึงยอดฝีมือกังฟูนี่เอง มิน่าล่ะถึงสามารถอยู่เคียงข้างเถ้าแก่ลู่ได้
"ขวัญกล้าเทียมฟ้านักนะ ถึงกล้ามาก่อกวนในถิ่นของฉัน!"
ทันใดนั้น ก็มีเสียงที่แฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยวดังขึ้น
ทุกคนตกใจ หันขวับไปมอง
เห็นเพียงผู้ชายแก่ๆ อายุราวๆ หกสิบปีคนหนึ่ง ถูกพวกชายฉกรรจ์ห้อมล้อมราวกับดวงดาวล้อมเดือน เดินเข้ามาด้วยท่าทางไม่เป็นมิตร
ลู่เฟยหรี่ตาลง
ชายแก่คนนี้มีรูปร่างหน้าตาที่แปลกประหลาดมาก