บทที่ 439 เลี้ยงกุมารทอง

ชายแก่หน้าตาประหลาดเดินเข้ามาด้วยท่าทางถมึงทึง ท่ามกลางการห้อมล้อมของกลุ่มชายฉกรรจ์
ดวงตาที่แหลมคมกวาดมองไปที่ทุกคน
"คุณคือพี่เป้าเหรอ?"
ลู่เฟยอดไม่ได้ที่จะพิจารณาชายคนนี้อยู่หลายแวบ
รูปร่างหน้าตาของชายคนนี้ประหลาดเกินไปจริงๆ ใบหน้าเรียวยาวคางแหลมเปี๊ยบ แต่โหนกแก้มและดั้งจมูกกลับโดดเด่นออกมาเป็นพิเศษ
จมูกงุ้มเหมือนจมูกเหยี่ยวที่ทั้งใหญ่และแหลมนั้นสะดุดตาอย่างยิ่ง อีกทั้งดั้งจมูกยังมีรอยคดหยัก ริมฝีปากและดวงตาดูราวกับแอบซ่อนอยู่หลังจมูก
เขาแทบไม่มีผม แถมยังสวมชุดดำทั้งชุด ดูไม่เหมือนเสือดาว แต่เหมือนแร้งที่ดุร้ายมากกว่า
ในตำราโหงวเฮ้งเรียกสิ่งนี้ว่า รูปลักษณ์พิสดาร
หากไม่ใช่ผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ ก็จะเป็นผู้มีเคราะห์ร้ายแรง
และพี่เป้าคนนี้ มีแววตาเย็นชาเฉียบคม อีกทั้งยังเปิดบ่อนกาสิโนปล้นทรัพย์ที่เป็นการหาเงินบนความตายของผู้อื่น เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกมีเคราะห์ร้ายแรง
พ่อจวงเมื่อเห็นพี่เป้า ก็เผยสีหน้าเคลือบแคลงสงสัยออกมา
เขารู้สึกว่าชายคนนี้ดูคุ้นหน้าเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ก็นึกไม่ออกในทันที
ส่วนเหล่าเจียงเมื่อเห็นพี่เป้า ก็รีบหดตัวไปซ่อนอยู่หลังคนอื่นทันที ไม่กล้าโผล่หัวออกมา
"พี่เป้านั่นมันเรื่องในอดีตแล้ว" ชายแก่หน้าดุเลิกเปลือกตาขึ้น แววตาแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามจางๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า "ตอนนี้ทุกคนเรียกฉันว่าท่านเป้า! พวกคุณดูหน้าไม่คุ้นเลย เพิ่งเคยมาเล่นครั้งแรกงั้นเหรอ?"
"จะเป็นพี่หรือเป็นท่านก็ช่างเถอะ แต่การทำร้ายคนมันเป็นเรื่องที่พวกแกทำไม่ถูก!" หู่จึใช้เท้าถีบชายฉกรรจ์ที่หน้าบวมปูดออกไปให้พ้นทาง แล้วตะโกนลั่น
"ทำร้ายคนงั้นเหรอ?"
ท่านเป้าเมินเฉยต่อหู่จึที่รูปร่างสูงใหญ่กำยำ แต่กลับกวาดสายตามองลู่เฟยและสวีเป่ยไปมา
สองคนนี้ดูอายุน้อยและดูสุขุม สวมเสื้อผ้าธรรมดาแต่กลับแผ่ซ่านบุคลิกที่ไม่ธรรมดาออกมา
ส่วนอีกคนสวมแว่นตา ดูเป็นผู้ใหญ่และสง่างาม เหมือนอาจารย์ที่สอนในมหาวิทยาลัย แต่กลับมีพลังกดดันบางอย่างที่พิเศษ
"เห็นๆ อยู่ว่าพวกคุณมาก่อเรื่องในถิ่นของฉัน แต่กลับมาปรักปรำว่าฉันทำร้ายคนงั้นเหรอ?" เขาดูออกว่าสองคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา
เมื่อกี้ที่พวกเขาชนะพนันตลอด ต้องใช้วิธีการบางอย่างแน่ๆ
"ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนจากเส้นสายไหน หากมาเล่นในถิ่นของฉัน ฉันยินดีต้อนรับอย่างยิ่ง แต่พวกคุณก็ต้องรู้จักกฎกติกาด้วย เรื่องบางเรื่องควรจะรู้จักคำว่าพอดี!"
"ทำไมล่ะ? บ่อนกาสิโนใหญ่โตขนาดนี้แต่กลับแพ้ไม่เป็นงั้นเหรอ ให้พวกคุณได้กำไรฝ่ายเดียว แต่ไม่ยอมให้คนอื่นชนะบ้างหรือไง?" ลู่เฟยยิ้มบางๆ
เหรียญเรียกทรัพย์ที่คางคกทองคำตัวน้อยมอบให้ เดิมทีก็เป็นของมงคลที่นำพาโชคลาภมาให้ และคางคกทองคำก็เป็นดาวข่มของแมลงประเภทแมงมุมพอดี
แมงมุมย่อมล่าคางคกทองคำไม่ได้ ตรงกันข้าม กลับจะถูกคางคกทองคำกลืนกินแทน
ดังนั้น ขอเพียงหู่จึสวมเหรียญเรียกทรัพย์ไว้ เขาก็จะไม่มีวันพ่ายแพ้ในบ่อนกาสิโนแห่งนี้
ขึ้นชื่อว่าคนเปิดบ่อน ย่อมทนไม่ได้ที่มีคนมาชนะเงินในบ่อนของตัวเองไปตลอดเวลา
"งั้นก็จงใจมาหาเรื่องสินะ?" ท่านเป้าหรี่ตาลง "ฉันไม่เคยรู้จักพวกคุณสองคนมาก่อน ช่วยบอกเหตุผลหน่อยได้ไหม?"
พ่อจวงเฝ้ามองอยู่นาน ก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยเจอชายคนนี้ที่ไหน จนในที่สุดก็ทนไม่ไหว ก้าวออกมาตะโกนใส่ฝ่ายตรงข้ามด้วยความตื่นเต้น
"คำพูดนี้พวกเราต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายถามคุณ ครอบครัวเรากับคุณไม่มีความแค้นต่อกัน ทำไมคุณถึงต้องใช้คำสาปที่โหดเหี้ยมอย่างคำสาปสลับขั้วมาทำร้ายพวกเราด้วย?"
"คำสาปสลับขั้ว?!"
เปลือกตาของท่านเป้ากระตุกวูบ ดวงตาที่แหลมคมกวาดมองไปที่พ่อจวงและจวงหมิงเฉิงสลับไปมา ดูเหมือนเขาจะจำได้แล้ว สายตาจึงเปลี่ยนเป็นเย็นชา ราวกับกำลังมองศัตรูคู่อาฆาต
สองพ่อลูกถูกสายตานั้นจ้องมองจนรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว
ยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่ว่าพวกเขาไปล่วงเกินอีกฝ่ายตรงไหน
ท่านเป้าเมื่อเห็นพวกเขา และพบเหล่าเจียงที่หลบอยู่ด้านหลังแล้ว ก็ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงเผยรอยยิ้มเย็นชาที่ดูประหลาดออกมา
"ที่แท้ก็พวกแกนี่เอง! ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ ในที่สุดแกก็นึกออกแล้วเหรอ?"
"คำสาปสลับขั้วเป็นฝีมือคุณจริงๆ เหรอ? พวกเราไม่รู้จักคุณเลยสักนิด ทำไมต้องทำร้ายพวกเราด้วย?"
สองพ่อลูกตระกูลจวงงุนงงจนหาคำอธิบายไม่ได้
"ไม่รู้จักงั้นเหรอ... แกนี่ลืมได้สะอาดหมดจดจริงๆ นะ!" ในดวงตาของท่านเป้าเอ่อล้นไปด้วยความโกรธแค้น เขาสูดลมหายใจเข้าลึก รูม่านตาสั่นระริกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะแล้วเดินไปทางด้านหลังบ่อนกาสิโน
"ถ้าอยากรู้ ก็ตามมาสิ!"
จวงหมิงเฉิงกับพ่อสบตากัน แล้วหันไปขอความช่วยเหลือจากลู่เฟยและสวีเป่ย
"วางใจเถอะ มีพวกเราอยู่ด้วย ดูสิว่าเขาจะเล่นลูกไม้อะไร" สวีเป่ยพยักหน้าให้พวกเขาอย่างมั่นคง
ความอยากรู้อยากเห็นในใจของลู่เฟยก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุดเช่นกัน
ดั้งจมูกที่คดหยัก คือโหงวเฮ้งของคนเจ้าคิดเจ้าแค้น
พ่อจวงต้องไปล่วงเกินท่านเป้าตรงไหนสักแห่งแน่ๆ ถึงได้ถูกจองเวรขนาดนี้ แต่ที่แปลกก็คือ เจ้าตัวกลับไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
กลุ่มคนเดินตามท่านเป้าผ่านบ่อนกาสิโนที่อบอวลไปด้วยควันบุหรี่ จนมาถึงห้องที่แปลกประหลาดห้องหนึ่ง
กำแพงห้องนี้ถูกทาสีดำจนหมด ทุกคนพอเข้ามาก็รู้สึกถึงความยะเยือกและมืดมนเป็นพิเศษ
ในห้องว่างเปล่า ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลย มีเพียงโต๊ะเซ่นไหว้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ที่ปลายสุดของห้อง
สายตาของทุกคนถูกดึงดูดไปยังโต๊ะเซ่นไหว้ที่แปลกประหลาดนั้น
ไม่รู้ว่าบนโต๊ะบูชาอะไรอยู่ เพราะมันถูกคลุมไว้ด้วยผ้าสีแดงหนาเตอะ แผ่ซ่านไออัปมงคลออกมา
"ตกลงคุณต้องการจะทำอะไรกันแน่?"
ความเย็นยะเยือกนี้ทำให้พ่อจวงรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง ไม่รู้ทำไม ทั้งที่เขามองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ใต้ผ้าแดง แต่เขากลับรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก
สิ่งที่อยู่ใต้ผ้าแดงนั่น ราวกับจงเกลียดจงชังเขาอย่างถึงที่สุด
"แกไม่อยากรู้เหตุผลเหรอ?"
ท่านเป้าแค่นเสียงหัวเราะเย็น แล้วเอื้อมมือไปกระชากผ้าแดงออกอย่างแรง
บนโต๊ะเซ่นไหว้ คือหุ่นรูปปั้นเด็กทารก
ด้านหน้ามีข้าวสารและของเล่นวางบูชาไว้ ใบหน้าของทารกนั้นดูราวกับกำลังยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ยิ้ม ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท แผ่กลิ่นอายที่ชั่วร้ายออกมาเป็นระลอก
"เลี้ยงกุมารทอง!"
ลู่เฟยกับสวีเป่ยดูออกในพริบตา
บ่อนกาสิโนเลี้ยงกุมารทองเพื่อดึงดูดทรัพย์เป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป แต่กุมารทองตนนี้ เกี่ยวข้องกับพ่อจวงยังไง?
"เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของแกเหมือนกัน ทำไมมันถึงไม่คู่ควรจะมีชีวิตอยู่ล่ะ?" ท่านเป้ามองกุมารทองด้วยสายตาเห็นใจ ก่อนจะชี้ไปที่จวงหมิงเฉิง สายตาคมกริบราวกับใบมีด "แต่ไอ้ลูกคนนี้ กลับได้เติบโตขึ้นมาอย่างมีความสุขงั้นเหรอ?"
จวงหมิงเฉิงตกใจสุดขีด "พ่อ เขาพูดเรื่องอะไรน่ะ?"
"คุณหมายความว่ายังไงกันแน่?" พ่อจวงเบิกตากว้าง
"แกจำไม่ได้จริงๆ เหรอ? มีผู้หญิงที่โง่เง่าถึงที่สุดคนหนึ่ง เคยตั้งท้องลูกของแก!"
คำพูดนี้ของท่านเป้า ราวกับเค้นออกมาจากซอกฟัน
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา
ทุกคนต่างก็อึ้งไปตามๆ กัน ต่างหันไปมองพ่อจวงด้วยความตกตะลึง แม้แต่สวีเป่ยก็ยังเกือบจะคุมสีหน้าไม่อยู่
กุมารทองตนนั้นคือลูกของพ่อจวงเหรอ?
นี่มันเรื่องช็อกเกินไปแล้ว!
พ่อจวงร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ดวงตาที่แก่ชราสั่นไหวอย่างหนัก ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ในที่สุด บนใบหน้าที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
"มะ... ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ หล่อนตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ..."
"ใช่ไง! ตายทั้งกลม!"
"มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด... ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้เลยว่าหล่อนท้อง..."
พ่อจวงหน้าซีดเผือด พยายามอธิบายอย่างสุดชีวิต
"คำพูดพวกนี้ เก็บเอาไปพูดในนรกเถอะ!" ท่านเป้าสายตาเย็นเยียบ ตบฝ่ามือลงบนกำแพงอย่างแรง
"แย่แล้ว มีกลไก..."
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว!
ทุกคนไม่ทันได้ตอบสนอง พื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าพลันแยกออกจากกันในพริบตา ราวกับปากขนาดใหญ่ที่อ้ากว้าง กลืนกินพวกเขาทั้งหมดลงไปข้างล่าง
ท่ามกลางความโกลาหล ลู่เฟยตกลงบนพื้นแข็งๆ ที่เย็นเฉียบอย่างแรง
โชคดีที่ห้องใต้ดินนี้ไม่สูงนัก ร่างกายจึงแค่รู้สึกเจ็บปวดบ้างเล็กน้อย ไม่ได้เป็นอะไรมาก
หลังจากวิงเวียนอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็นวดไหล่แล้วรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน
ข้างล่างนี้มืดมาก มืดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง ไอเย็นในอากาศหนาแน่นจนถึงขีดสุด