บทที่ 440 ยันต์เลือดหล่อเลี้ยงไอหยิน

มืดครึ้ม เย็นยะเยือก
ท่ามกลางความมืดมิด ราวกับมีสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายหลายคู่กำลังจ้องมองมา ชวนให้ขนลุกซู่
"หู่จึ? หู่จึ นายอยู่ไหน?"
ลู่เฟยรีบเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ แล้วสาดส่องไปรอบๆ
"เถ้าแก่ ฉันอยู่นี่!"
ไม่ไกลนัก หู่จึก็วิ่งตามแสงสว่างมา บนตัวเปรอะเปื้อนฝุ่นไปไม่น้อย หน้าตาคลุกฝุ่นแต่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร
ลู่เฟยถอนหายใจอย่างโล่งอก
"คนอื่นๆ ล่ะ?"
เขาไม่ได้เป็นห่วงสวีเป่ย แต่สองพ่อลูกตระกูลจวงส่วนใหญ่น่าจะตกอยู่ในอันตรายแล้ว
"ไม่รู้สิ ฉันก็เพิ่งจะลุกขึ้นมาเหมือนกัน ไม่เห็นพวกเขาเลย" หู่จึรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว กวาดสายตามองความมืดมิดรอบด้านด้วยความตึงเครียด "เถ้าแก่ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามีสายตาหลายคู่กำลังจ้องมองพวกเราอยู่เลยล่ะ?"
"ระวังตัวหน่อย ข้างล่างนี้มีอะไรแปลกๆ!"
ลู่เฟยหยิบแส้ตีผีออกมา หู่จึก็รีบชักดาบใหญ่หัวผีออกมาทันที ระแวดระวังอย่างระมัดระวัง
"รองประธานสวี? คุณจวง?"
ทั้งสองคนเดินไปมาในห้องใต้ดินที่มืดมิด เพื่อค้นหาร่องรอยของคนอื่นๆ
แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ
พื้นที่ด้านล่างนี้เป็นพื้นปูนซีเมนต์ ไม่ได้ทาสีอะไรเลย แต่ลู่เฟยกลับมองเห็น ว่าบนกำแพงมีอักขระยันต์ประหลาดสีแดงวาดเรียงรายอยู่เป็นสาย
เขาขยับเข้าไปใกล้ สาดไฟฉายไปดู ก็อดไม่ได้ที่จะคิ้วกระตุกวูบ
อักขระยันต์พวกนี้ล้วนถูกวาดขึ้นด้วยเลือดสดๆ
อักขระยันต์สีเลือดแต่ละสายทอดยาวขึ้นไปด้านบน ไปบรรจบกันที่วงกลมสีแดงตรงกลางเพดาน
ในวงกลมก็มีอะไรบางอย่างวาดไว้อยู่ แต่แสงไฟฉายมีจำกัด จึงมองเห็นไม่ชัดเจนนัก
"ใช้วาดเลือดยันต์ นี่คือค่ายกลหล่อเลี้ยงไอหยิน!" ลู่เฟยมีสีหน้าเคร่งขรึม
การที่ท่านเป้าสามารถเปิดบ่อนกาสิโนอยู่ที่นี่มาได้หลายสิบปี ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ถ้าสองพ่อลูกตระกูลจวงไม่ได้อยู่กับสวีเป่ยล่ะก็ เกรงว่าคงจะแย่แล้ว
ลู่เฟยลอบส่ายหน้า
เขาเดาไว้แล้วว่าเรื่องนี้เป็นเพราะตระกูลจวงไปล่วงเกินคนอื่นเข้า แต่ก็นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเพราะหนี้รักในวัยหนุ่มของพ่อจวง
ถึงยังไง พ่อจวงก็เอาแต่พร่ำบอกมาตลอดว่าตัวเองไม่เคยไปล่วงเกินใคร
ไม่รู้เหมือนกันว่าในเรื่องนี้ยังมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรซ่อนอยู่อีกหรือเปล่า
ท่านเป้าคนนั้นก็น่าขยะแขยงจริงๆ วิธีการแก้แค้นพ่อจวง นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นการไปทรมานจวงหมิงเฉิงผู้บริสุทธิ์
ไม่รู้ว่าเขามีความสัมพันธ์อะไรกับกุมารทองกันแน่?
คนที่มีรูปร่างหน้าตาแบบเขา โหดเหี้ยมอำมหิตและเห็นแก่ตัว ถ้าไม่มีเหตุผลพิเศษอะไร เขาไม่มีทางมาแก้แค้นแทนสองแม่ลูกกุมารทองแน่!
"เถ้าแก่ มีตัวอะไรออกมาแล้ว!"
ตอนนี้ไม่มีเวลามาคิดเรื่องพวกนี้แล้ว หู่จึยกดาบหัวผีขึ้นมาขวางไว้ตรงหน้า จ้องมองไปทางทิศทางหนึ่งด้วยความตึงเครียด
ลู่เฟยรีบสาดไฟฉายไปทางนั้นทันที
เห็นเพียงวิญญาณผีที่ผอมโซเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก คลานออกมาจากความมืดมิดทีละตนๆ ล้อมกรอบพวกเขาสองคนเอาไว้อย่างหนาแน่น วิญญาณผีเหล่านั้นในดวงตาที่ลึกโบ๋สาดประกายความละโมบออกมา ในลำคอส่งเสียงร้องตะโกนที่ฟังไม่ได้ศัพท์
"เงิน!"
"เอาเงินมาให้ฉัน"
ลู่เฟยแค่นเสียงหัวเราะหยัน
ที่แท้ก็เป็นผีพนัน
สภาพที่ผอมแห้งราวกับไม้เสียบผีทีละตนๆ นี้ เห็นได้ชัดว่าตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ถูกบ่อนกาสิโนแห่งนี้สูบเลือดสูบเนื้อไปจนหมดตัว
พอตายไปแล้ว พวกมันก็ยังเพ้อฝันอยากจะได้เงินมาถอนทุนคืนอีก
บนตัวของผีพนันทุกตน ล้วนแผ่ซ่านไอหยินอันเข้มข้นออกมา
ไอหยินลอยตัวสูงขึ้นไปบรรจบกันที่วงกลมสีแดงตรงกลางเพดาน
ใช้ผีพนันมาหล่อเลี้ยงสิ่งอัปมงคล
บ่อนกาสิโนแห่งนี้กินคนไม่คายกระดูกจริงๆ ขนาดนักพนันตายไปแล้วก็ยังไม่ยอมละเว้น!
เมื่อถูกสายตาที่ละโมบจนถึงขีดสุดเหล่านั้นจ้องมอง หู่จึก็รู้สึกขนลุกชันไปทั้งตัว
"เอาเงินมาให้ฉัน!"
พวกผีพนันพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งแย่งชิงกันราวกับสัตว์ประหลาด
"รนหาที่ตาย!"
ลู่เฟยตวัดแส้กิ่งหลิว ฟาดเข้าใส่หัวของผีพนันตนที่พุ่งเข้ามาเป็นตนแรกอย่างแรง
เพียะ!
เสียงแส้ฟาดดังกังวานก้องไปทั่วความมืด
ผีพนันตนนั้นกลิ้งหลุนๆ ยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมา ก็มลายกลายเป็นควันสีดำไปเสียแล้ว
ผีพนันตนอื่นๆ การเคลื่อนไหวล้วนชะงักงันไป
แต่ก็เป็นเพียงแค่การชะงักงันเพียงชั่วครู่เท่านั้น จากนั้นก็พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
"หู่จึ โอกาสได้ซ้อมมือมาถึงแล้ว!" ลู่เฟยตวัดแส้อย่างเยือกเย็น
"ได้เลย เถ้าแก่!"
เมื่อได้รับการปลุกใจจากเถ้าแก่ หู่จึก็มีกำลังใจฮึกเหิม พุ่งเข้าไปกวัดแกว่งดาบใหญ่ใส่พวกผีพนัน
ผีพนันพวกนี้เหมือนกับฝูงตั๊กแตน
ถ้ามาแค่ตนเดียวก็ไม่ได้เก่งกาจอะไร หู่จึสามารถฟันพวกมันตายได้อย่างสบายๆ แต่พอแห่กันมาเป็นฝูงใหญ่มืดฟ้ามัวดินแบบนี้ ก็รับมือยากอยู่เหมือนกัน
บ่อนกาสิโนแห่งนี้เปิดมาหลายสิบปี สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่ามีผีพนันตายไปมากเท่าไหร่ ทั้งสองคนถูกล้อมกรอบจนแน่นขนัด
โชคดีที่พวกเขารู้ใจกันมากแล้ว เมื่อร่วมมือกันลงมือ ก็ทำให้ผีพนันพวกนี้ไม่สามารถเข้าใกล้ได้เลย
หู่จึยิ่งสู้ก็ยิ่งกล้าหาญ
ดาบหัวผีกวัดแกว่งจนเห็นเป็นเงาติดตา ฟันผีพนันพวกนี้ราวกับหั่นผักหั่นปลา บริเวณรอบๆ ตัวพวกเขารัศมีหนึ่งวงถูกจัดการจนสะอาดเกลี้ยง
ผีพนันที่เหลือในที่สุดก็รู้จักคำว่าหวาดกลัว หดตัวกลับเข้าไปในความมืดมิด ทำได้เพียงจ้องมองพวกเขาอย่างมืดมนและเย็นชา
"รู้ถึงความร้ายกาจของพี่หู่แล้วใช่ไหมล่ะ? พี่หู่คนเดียวฟันพวกแกตายได้เป็นสิบเลยนะโว้ย!"
หู่จึหอบหายใจแฮกๆ ด้วยความภาคภูมิใจ
"อย่าเพิ่งดีใจเร็วไปนัก ผีพนันพวกนี้เป็นแค่ของบำรุงเท่านั้น ที่นี่ต้องมีตัวเป้งๆ เลี้ยงไว้อีกแน่!" ลู่เฟยออมแรงเอาไว้ตลอด ไม่ได้ทุ่มสุดตัวตั้งแต่แรก
"ตัวเป้งงั้นเหรอ?" หู่จึตกใจ ความภาคภูมิใจเมื่อครู่นี้มลายหายไปจนสิ้น มองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง "อยู่ไหนล่ะ?"
"ต้องเกี่ยวข้องกับของข้างบนนั่นแน่!"
ลู่เฟยเงยหน้าขึ้น เขารู้สึกมาตลอดว่าตรงกลางวงกลมนั่นมีปัญหา แต่ทว่าชั้นใต้ดินนี้โล่งโจ้งเกินไป ไม่มีที่ให้เหยียบเพื่อปีนขึ้นไปได้เลย
"ลองไปดูรอบๆ ก่อนเถอะ"
ทั้งสองคนเดินสำรวจไปรอบๆ บริเวณนี้ ในที่สุดก็พอจะเดาสภาพคร่าวๆ ของพื้นที่แห่งนี้ได้แล้ว
ข้างล่างนี้เป็นพื้นที่ปิดทึบทรงกลมขนาดใหญ่ อักขระยันต์สีเลือดแต่ละสายเรียงตัวในแนวตั้งขึ้นไปด้านบน มองโดยรวมแล้วดูราวกับกรงขนาดยักษ์ก็ไม่ปาน
สิ่งอัปมงคลแบบไหนกันนะ ถึงต้องใช้กรงมาเลี้ยงไว้?
"เถ้าแก่ หาทางออกไม่เจอเลย กำแพงพวกนี้มันทึบไปหมดเลยนะ!"
หู่จึใช้ดาบหัวผีเคาะไปทั่ว คิ้วที่ดกหนาขมวดเข้าหากัน
"ทางออกต้องอยู่ข้างบนแน่ๆ ถ้าอยากจะออกไป ก็ต้องจัดการไอ้สิ่งที่อยู่ตรงนั้นซะก่อน..." ลู่เฟยเงยหน้าขึ้นมองวงกลมสีแดง มือก็คลำไปที่ร่มสีดำ
ในตอนนั้นเอง
อักขระยันต์สีเลือดบนกำแพง จู่ๆ ก็สั่นไหวขึ้นมา ราวกับมีชีวิตก็ไม่ปาน
"หืม?" ลู่เฟยรีบระแวดระวังตัวทันที
ไอหยินอันเข้มข้นทะลักออกมาจากอักขระยันต์ ทั่วทั้งพื้นที่ใต้ดินถูกปกคลุมไปด้วยไอสีดำทะมึน
ผีพนันที่ผอมโซเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกคลานออกมาอีกครั้ง ดวงตาที่ละโมบจ้องมองทั้งสองคนอย่างมืดมนและเย็นเยียบ
"ยังกล้ามาอีกเรอะ!"
หู่จึทั้งตกใจทั้งโกรธ พุ่งตัวเข้าไปตวัดดาบฟันฉับทันที
ลู่เฟยตวัดแส้รับมืออย่างใจเย็น
ผีพนันระลอกนี้ถูกพวกเขากำจัดไปได้อย่างหวุดหวิด แต่หลังจากผ่านการต่อสู้มาสองระลอก พละกำลังของพวกเขาก็สูญเสียไปไม่น้อยเช่นกัน
"ดูเหมือนว่าค่ายกลนี้พอผ่านไปสักพัก ก็จะเริ่มการโจมตีระลอกใหม่" ลู่เฟยขมวดคิ้ว
"แบบนั้นมันก็การต่อสู้แบบผลัดกันลุยชัดๆ กะจะสูบแรงพวกเราให้ตายไปเลยใช่ไหมเนี่ย?! ไอ้ตาแก่สารเลว โคตรจะขี้โกงเลย!" หู่จึโกรธจัดจนสบถด่าออกมา
เรื่องต่อยตีคนเขาถนัดนักล่ะ แต่เรื่องปราบผียังถือว่าด้อยอยู่บ้าง
เขาไม่เหมือนกับเถ้าแก่ที่มีพลังเวทเต็มเปี่ยม ต้องอาศัยพละกำลังเข้าแลกล้วนๆ
การถูกพวกภูตผีโจมตีเป็นระลอกๆ แบบนี้ ต่อให้มีพละกำลังดีแค่ไหนก็ทนรับไม่ไหวหรอก ยิ่งไปกว่านั้น ไอหยินพวกนี้ก็จะทำร้ายร่างกายด้วย ขืนอยู่ที่นี่นานๆ เกรงว่าคงจะได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของพวกผีพนันแน่ๆ
"อย่าเพิ่งลนลานสิ คิดจะกักขังพวกเราน่ะมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!"
ลู่เฟยกางร่มสีดำออก เส้นผมเส้นเล็กๆ ปลิวไสวออกมา บินตรงไปที่เพดานตามเจตจำนงของเขา
เส้นผมดูเหมือนจะหวาดกลัวอักขระยันต์สีเลือดอยู่บ้าง ไม่กล้าเข้าใกล้เกินไป บินวนอยู่ใต้เพดานรอบหนึ่ง แต่ก็ยังหาจุดยึดเหนี่ยวไม่ได้เสียที
เมื่อเส้นผมยึดเหนี่ยวไม่ได้ ลู่เฟยก็ปีนขึ้นไปไม่ได้
"จะกลัวอะไร?"
เขาเปลี่ยนจากแส้ตีผีเป็นไม้พุทราสายฟ้าฟาด แล้วตวาดใส่เส้นผมสีดำ
เส้นผมถึงได้ยอมฝืนใจ พุ่งเสียบทะลุเข้าไปในเพดานอย่างแรง