บทที่ 441 เนตรผี

เส้นผมสีดำแต่ละปอยแทงทะลุเข้าไปในซีเมนต์ ห้อยต่องแต่งอยู่บนเพดาน
ลู่เฟยถือร่มสีดำไว้ในมือ ใช้ปลายเท้าแตะพื้น กระโดดขึ้นเบาๆ ร่มสีดำก็พาเขาลอยขึ้นไป
"เถ้าแก่ ระวังด้วยนะ!"
หู่จึเงยหน้าขึ้นมองลู่เฟยที่เข้าใกล้วงกลมสีแดงนั่นไปเรื่อยๆ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด
ดวงตาทั้งสองข้างของลู่เฟยจ้องเขม็งไปที่วงกลม ลวดลายข้างในเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
มันคืออะไรกัน?
อักขระยันต์บนกำแพงสั่นไหว เส้นผมสีดำเริ่มสั่นเทา ลู่เฟยเบิกตากว้าง มืออีกข้างกำไม้พุทราสายฟ้าฟาดไว้แน่น
หู่จึมองดูวงกลมสีเลือดบนเพดาน ในใจรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก
พอเห็นเถ้าแก่ลอยไปอยู่ใต้วงกลมแล้ว หัวใจของเขาก็เต้นระทึกจนแทบจะหลุดออกมาจากคอหอย
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ เขาก็รู้สึกเย็นวาบที่ข้อเท้า
หันกลับไปมอง ผีพนันที่ผอมโซเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกคลานมาอยู่ข้างกายเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มือที่ขาวซีดกำลังจับข้อเท้าของเขาเอาไว้
"เชี่ยเอ๊ย! คิดจะลอบโจมตีพี่หู่คนนี้เรอะ ไปตายซะเถอะมึง!"
หู่จึตกใจจนหน้าถอดสี ตวัดดาบฟันฉับลงไปอย่างแรง ตัดหัวของผีพนันตนนั้นจนขาดสะบั้น
ผีพนันมลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปในพริบตา
"กล้ามาลอบโจมตีพี่หู่ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง..." หู่จึกำลังสบถด่า พอเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องชะงักค้างไปทันที
ไอหยินสีดำทะมึนแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่มีผีพนันผอมแห้งราวกับไม้เสียบผีคลานยั้วเยี้ยอยู่เต็มไปหมด
ดวงตาหลายคู่ที่ละโมบจนถึงขีดสุด ล้วนจ้องเขม็งมาที่เขา
หู่จึเหงื่อแตกพลั่กไปทั้งแผ่นหลังในพริบตา
ทำไมจู่ๆ ถึงแห่ออกมาหมดเลยล่ะ?
"รังแกฉันคนเดียวใช่ไหม! แม่งเอ๊ย ฉันจะสู้ตายกับพวกแกเลย!"
หู่จึกวัดแกว่งดาบฟันเข้าใส่พวกผีพนัน
ในเวลานี้ ลู่เฟยถูกร่มสีดำพามาอยู่ใต้วงกลมแล้ว วงกลมนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างถึงหนึ่งเมตร ลวดลายตรงกลางดูเลือนราง ลู่เฟยหรี่ตาลงพยายามเพ่งมอง
อักขระยันต์รอบด้านสั่นไหว วงกลมนั้นราวกับกำลังหมุนอยู่
ทันใดนั้น
ตรงจุดศูนย์กลาง ก็มีดวงตาสีเลือดดวงหนึ่งปรากฏขึ้นมา
"แย่แล้ว!"
ลู่เฟยรู้สึกไม่ชอบมาพากลเป็นอย่างมาก คิดจะลงมือแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว
ดวงตานั้นลืมขึ้นเบาๆ รูม่านตาสีแดงฉานจ้องมองลู่เฟยเขม็ง
เย็นเยียบ และชั่วร้าย
ราวกับเพียงแค่มองแวบเดียว ก็สามารถมองทะลุไปถึงจิตวิญญาณ
ลู่เฟยพลันรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งตัว ร่างกายราวกับถูกสะกดไว้ ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย
ไม้พุทราสายฟ้าฟาดชะงักอยู่ในมือ เส้นผมสีดำก็หยุดนิ่งไปในพริบตานี้เช่นกัน ร่างกายของเขาราวกับหุ่นเชิดที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ
เขาอยากจะเรียกให้หู่จึช่วย แต่ลำคอกลับส่งเสียงไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
อีกอย่าง หู่จึเองก็ถูกพวกผีพนันพัวพันอยู่ ปลีกตัวมาไม่ได้เหมือนกัน
ไอหยินลอยตัวสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ไหลเวียนขึ้นไปตามสายอักขระยันต์พวกนั้น ราวกับการถ่ายเลือดเพื่อหล่อเลี้ยงดวงตาคู่นั้นอย่างไม่ขาดสาย
ที่ด้านหลังของดวงตา ราวกับมีเงาที่ดุร้ายและแปลกประหลาดปรากฏให้เห็นลางๆ
ลู่เฟยถูกบีบให้สบตากับรูม่านตาสีเลือดคู่นั้น ดวงตาทั้งสองข้างเจ็บปวดแปลบปลาบเป็นอย่างมาก
ภายในรูม่านตาสีแดงฉานนั้น มีเส้นเลือดสีแดงสายแล้วสายเล่าโผล่ออกมา พุ่งตรงมาที่ดวงตาของเขา
"ซวยแล้ว!"
ลู่เฟยร้อนใจดั่งไฟลน
พลังเวทที่จุดตันเถียนโคจรอย่างสุดชีวิต เพื่อกระตุ้นไม้พุทราสายฟ้าฟาดในมือ
เส้นเลือดพุ่งมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว
ตูม!
อานุภาพของสายฟ้าฟาดระเบิดออก
ประกายสายฟ้าเล็กๆ สว่างวาบขึ้นบนไม้พุทรา
ดวงตาสีเลือดนั้นราวกับถูกแสงนี้ทำให้ตาพร่าไปชั่วขณะ
ลู่เฟยรู้สึกว่าร่างกายผ่อนคลายลงเล็กน้อย จึงรีบคว้าโอกาสนี้ไว้ เกล็ดมังกรสีทองบนหัวไหล่สว่างวาบขึ้น
ร่างกายขยับได้แล้ว
ในขณะที่หงายหัวไปด้านหลัง เขาก็ออกแรงตวัดไม้พุทราสายฟ้าฟาดเข้าใส่ดวงตาสีเลือดอย่างแรง
ตูม!
ประกายสายฟ้าเจิดจ้า
เส้นเลือดหดตัวกลับไปอย่างรวดเร็ว
เส้นผมสีดำรีบผละออกจากเพดานอย่างลุกลี้ลุกลน ลู่เฟยถือร่มสีดำ ร่างกายส่ายโอนเอนร่วงหล่นลงมาบนพื้น เซถลาไปสองสามก้าวกว่าจะทรงตัวยืนหยัดไว้ได้
พวกผีพนันรอบด้าน ราวกับฉลามที่ได้กลิ่นคาวเลือด รีบพุ่งเข้ามาล้อมกรอบทันที
"เถ้าแก่!"
หู่จึรีบวิ่งเข้ามาสมทบ กวัดแกว่งดาบหัวผีในมือราวกับกงล้อไฟ จัดการกวาดล้างพวกผีพนันรอบๆ บริเวณจนสะอาดเกลี้ยง
ลู่เฟยก็ไม่รอช้า หยิบแส้ตีผีออกมา
ทั้งสองคนร่วมมือกัน ในที่สุดก็ขับไล่ผีพนันระลอกนี้ไปได้สำเร็จ
หอบหายใจแฮกๆ สองสามครั้ง ลู่เฟยถึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองไปที่เพดานอย่างระมัดระวัง
ดวงตาสีเลือดดวงนั้นหลับตาลงแล้ว
บริเวณรอบๆ มีรอยไหม้เกรียมจากการถูกสายฟ้าฟาด
"ดูเหมือนว่าจะต้องโจมตีให้โดนรูม่านตาถึงจะได้ผล!" ลู่เฟยขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามันรับมือยากมาก
พอดวงตาสีเลือดลืมขึ้น พอถูกรูม่านตาสีแดงฉานอันชั่วร้ายนั่นจ้องมอง คนก็ขยับไม่ได้แล้ว แบบนี้จะโจมตีได้ยังไง?
นึกไม่ถึงเลยว่าใต้บ่อนกาสิโนแห่งนี้ จะเลี้ยงภูตผีที่ร้ายกาจขนาดนี้เอาไว้ด้วย!
ดูจากรูปการณ์แล้ว คาดว่าคงจะเลี้ยงมาหลายปีแล้วแน่ๆ ลำพังแค่ดวงตาดวงเดียวก็ยังร้ายกาจขนาดนี้ ถ้าปล่อยให้มันบำเพ็ญเพียรจนสำเร็จ ผลที่ตามมาคงยากจะจินตนาการได้
ลู่เฟยยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหวาดหวั่น
เสวียนอินจื่อคนนั้น ตกลงแล้วเป็นบุคคลระดับไหนกันแน่?
"เถ้าแก่ เอาไงดี?" เสื้อผ้าของหู่จึเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนหมดแล้ว ร่างกายก็ดูอ่อนแรงลงไปบ้าง
นี่ต้องขอบคุณที่เขามีสภาพร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป ถ้าเปลี่ยนเป็นคนธรรมดาคนอื่น เกรงว่าคงจะทนรับการโจมตีระลอกที่สองของผีพนันไม่ไหวแล้ว
ลู่เฟยกัดฟันกรอด ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"หู่จึ คราวนี้ต้องพึ่งนายแล้วนะ!"
"ฉันเหรอ?"
หู่จึตกใจ
ลู่เฟยยัดร่มสีดำใส่มือเขา
"พาเขาขึ้นไป!" ลู่เฟยตบลงบนผืนร่มเบาๆ
ร่มสีดำกระตุกสั่นเล็กน้อย เส้นผมเส้นเล็กๆ ถึงได้ปลิวไสวออกมา ที่ขอบเส้นผมมีรอยเปื้อนเลือดสีแดงหลงเหลืออยู่ มันค่อยๆ ลอยขึ้นไปบนเพดานอย่างระมัดระวัง
"ออกไปได้เมื่อไหร่ จะไม่ปล่อยไอ้สารเลวสองตัวนั่นไปเด็ดขาด!"
ลู่เฟยฝืนทนต่อความปวดใจ สีหน้ามืดครึ้มลง
"เถ้าแก่ ฉันจะไหวเหรอ?" ขาสองข้างของหู่จึสั่นพั่บๆ
"หู่จึ ลูกผู้ชายอกสามศอก ห้ามพูดว่าไม่ไหวเด็ดขาด!" ลู่เฟยให้กำลังใจเขาอย่างจริงจัง
หู่จึทำหน้ามุ่ย แต่ก็ไม่ได้ปล่อยมือจากร่มสีดำ สองเท้าลอยพ้นจากพื้น ค่อยๆ ขยับเข้าใกล้เพดาน
วงกลมสีแดงกำลังหมุน
ดวงตาสีเลือดดวงนั้นสั่นระริกน้อยๆ ราวกับจะลืมตาขึ้นมาได้ทุกเมื่อ
หู่จึอกสั่นขวัญแขวน กัดฟันกรอดอย่างสุดชีวิต เมื่อเห็นว่าดวงตาสีเลือดไม่มีความเคลื่อนไหวเสียที ก็เลยยกดาบหัวผีขึ้นมา แทงพุ่งเข้าใส่ดวงตาสีเลือดทันที
"คนเราเกิดมาต้องตาย ไม่ตายก็อยู่เป็นหมื่นปี! เถ้าแก่ ฉันไม่ใช่ไอ้ขี้ขลาดนะโว้ย!"
ดวงตาสีเลือดลืมตาขึ้นกะทันหัน
รูม่านตาสีแดงฉาน ล็อกเป้าหมายไปที่หู่จึโดยตรง
ดาบหัวผีชะงักค้างอยู่ใต้เพดาน ร่างกายของหู่จึแข็งทื่อ ราวกับคนโง่งมไปเลย เบิกตากว้างอ้าปากค้าง
เส้นเลือดสีแดงฉานโผล่ออกมาจากรูม่านตา พุ่งตรงไปที่รูม่านตาของหู่จึ
ออกมาแล้ว!
ในวินาทีนี้เอง ลู่เฟยก็กระโดดตัวลอยขึ้นมา ออกแรงตวัดไม้ฟาดเข้าใส่รูม่านตาสีแดงฉานอย่างสุดแรง
ประกายสายฟ้าพุ่งทะยานออกไป
ราวกับสายฟ้าฟาดที่สว่างจ้าจนแสบตา
เส้นเลือดตกใจสุดขีด รีบหดตัวถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว
"ร่มปรโลก เร็วเข้า!"
สิ้นเสียงตะโกนของลู่เฟย เส้นผมเส้นเล็กๆ สองสามเส้นก็พุ่งทะยานออกมา ราวกับนักรบผู้กล้าหาญที่พร้อมพลีชีพ ม้วนรัดเส้นเลือดที่กำลังหดตัวกลับเอาไว้ ทำให้ดวงตาอันชั่วร้ายดวงนั้นไม่สามารถหลับลงได้
ทันใดนั้น เลือดสดๆ ก็ไหลรินลงมาตามเส้นผม ย้อมเส้นผมจนกลายเป็นสีแดง
เส้นผมสีดำสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
กลีบดอกไม้สีแดงร่วงหล่นลงมาจากผืนร่ม เหี่ยวเฉาและกลายเป็นสีดำในพริบตา
ตูม!
ในชั่วพริบตานั้นเอง ประกายสายฟ้าก็พุ่งทะลวงเข้าไปในรูม่านตาสีแดงฉาน ราวกับดาบที่ส่องสว่างเจิดจ้า
แสงสีเลือดสาดกระจาย รูม่านตาแตกละเอียดในพริบตา
เส้นผมสีดำขาดสะบั้น
หู่จึกำร่มปรโลกไว้ ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นอย่างแรง
"ยังไม่พอ!"
ลู่เฟยจ้องเขม็งไปที่ดวงตาสีเลือดที่แตกสลาย โคจรพลังเวท แล้วรีบฟาดไม้ซ้ำเข้าไปอีกหนึ่งทีอย่างสุดกำลัง
ตูม!
ดวงตาสีเลือดระเบิดออกเสียงดังสนั่น ลูกตาแต่ละดวงร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝน เน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นแอ่งน้ำสีดำ
ลู่เฟยใช้แส้ปัดลูกตาพวกนั้นออกไป แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
รอบด้าน อักขระยันต์บนกำแพงมีเลือดสดๆ ไหลรินลงมาเป็นสาย
เพดานแตกออกเป็นรูเบ้อเริ่ม มีควันสีดำพวยพุ่งออกมาเป็นระลอก
ข้างนอกราวกับมีเงาคนขยับไปมา