บทที่ 442 ค่ายกลตาข่ายเลือดเก้าหยิน

บนเพดานแตกออกเป็นรูเบ้อเริ่ม
วงกลมหายไปแล้ว เลือดที่ไหลออกมาจากกำแพงย้อมอักขระยันต์จนเลอะเทอะ
พวกผีพนันมลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปในพริบตา
ค่ายกลเสื่อมสภาพลงแล้ว
ไอหยินจำนวนมหาศาลทะลักออกไปนอกรูโหว่ ทำให้เงาคนที่อยู่ข้างนอกไม่กล้าเข้าใกล้
"หู่จึ นายเป็นยังไงบ้าง?"
ลู่เฟยรีบวิ่งเข้าไปหาหู่จึ ปรายตามองร่มสีดำแวบหนึ่งก่อน
ร่มสีดำกลายเป็นสีเทาหม่นหมอง ดูเก่าลงไปไม่น้อย ข้างๆ มีเส้นผมที่ขาดวิ่นและเปื้อนเลือดตกกระจายอยู่เต็มไปหมด
ดูแล้วชวนให้รู้สึกทุลักทุเล และก็น่าสงสารอยู่นิดๆ
ลู่เฟยสูดลมหายใจเข้าลึก หยิบร่มสีดำขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ปัดฝุ่นที่เกาะอยู่ด้านบนออกเบาๆ
"เถ้าแก่ ฉันคงไม่ตาบอดหรอกนะ?"
ดวงตาทั้งสองข้างของหู่จึแดงก่ำจนน่ากลัว แต่บนตัวกลับมีแค่แผลถลอกภายนอกเท่านั้น
ในวินาทีที่ถูกดวงตาสีเลือดจ้องมอง เขารู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงมา เหลือเพียงสีแดงฉานไปหมด
ถึงแม้ตอนนี้ดวงตาสีเลือดจะหายไปแล้ว แต่เขามองอะไรก็ยังเป็นสีแดงอยู่ดี
"นายไม่ตาบอดหรอก!"
ลู่เฟยฉีกเศษผ้าออกจากเสื้อของตัวเอง โรยขี้เถ้าธูปลงไปเล็กน้อย จากนั้นก็เอามาพันปิดตาให้หู่จึ
"ได้เวลาไปคิดบัญชีกับท่านเป้าแล้ว!" ลู่เฟยลุกขึ้นยืน ทอดสายตามองออกไปนอกรูโหว่
"ร่มน้อย คงต้องรบกวนแกอีกหน่อยนะ" เขาตบผืนร่มสีดำเบาๆ
ร่มสีดำหมุนวน ปลายร่มชี้ไปทางทิศทางหนึ่ง นิ่งค้างอยู่อย่างนั้น
"อะไรเหรอ?"
ลู่เฟยมองตามไป ก็พบว่าท่ามกลางเลือดสีดำเหล่านั้น มีลูกตาอยู่ดวงหนึ่งที่ยังไม่เน่าเปื่อย
"แกอยากได้เจ้านั่นเหรอ?"
เขาเดินเข้าไป หยิบลูกตาขึ้นมา
สัมผัสเย็นยะเยือกเสียดกระดูก แต่ตอนนี้ลูกตาหลับอยู่ จึงมองไม่ออกว่าลูกตาดวงนี้มีความพิเศษอย่างไร
เส้นผมหลายเส้นปลิวไสวออกมา ม้วนเอาลูกตาดวงนั้นเข้าไป
"แกกินได้ด้วยเหรอ?" ลู่เฟยใจสั่นไหว
ครั้งก่อน ร่มสีดำก็กลืนกินเส้นผมหยินเข้าไป ถึงได้งอกเส้นผมพวกนี้ออกมา
เส้นผมพวกนี้ได้แสดงอานุภาพอันมหาศาลออกมาในหลายๆ ช่วงเวลาสำคัญ
ตอนนี้ พอกลืนกินเนตรผีดวงนี้เข้าไปแล้ว หรือว่าจะงอกดวงตาออกมาได้เหมือนกัน?
ถ้างอกดวงตาสีเลือดแบบบนเพดานนั่นออกมาได้ล่ะก็ กำไรบานเบอะเลยนะ!
"เพราะงั้น บางครั้งการเสี่ยงดูมันก็คุ้มค่าใช่ไหมล่ะ ร่มน้อย?" ลู่เฟยหัวเราะพลางตบร่มสีดำเบาๆ
ถึงแม้ตอนนี้ร่มสีดำจะยังไม่งอกดวงตาออกมา แต่ลู่เฟยกลับรู้สึกว่ามันกำลังมองบนใส่เขาอยู่
จากนั้น
เส้นผมก็ปลิวไสวออกไปนอกเพดาน พาลู่เฟยกับหู่จึขึ้นไปด้านบน
ภายในห้องแปลกประหลาดที่ถูกทาด้วยสีดำสนิท ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว
แม้แต่รูปปั้นกุมารทองบนโต๊ะเซ่นไหว้ก็ถูกเอาไปด้วย
"หนีเร็วจริงๆ นะ!" ลู่เฟยแค่นเสียงเย็น
ประตูห้องนี้ถูกล็อกไว้จากด้านนอก ถ้าคิดจะเปิดคงต้องออกแรงสักหน่อย
ลู่เฟยให้หู่จึพักผ่อนก่อนครู่หนึ่ง ส่วนตัวเองก็เริ่มลูบคลำไปตามกำแพง
ตอนที่ท่านเป้าเปิดกลไก สวีเป่ยกับอีกสองคนก็ตกลงไปพร้อมกับพวกเขา เพียงแต่ตกลงไปคนละพื้นที่เท่านั้น
ถ้าหากลไกเจอ ก็น่าจะปล่อยทั้งสามคนออกมาได้
คลำหาอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเขาก็คลำเจอส่วนที่นูนขึ้นมาสองสามจุดบนกำแพงข้างโต๊ะเซ่นไหว้
ออกแรงกดลงไป
พื้นไม้ที่เคยแยกออกสั่นสะเทือนเบาๆ ส่งเสียงคล้ายฟันเฟืองฝืดๆ ดังขึ้น เปิดออกไปครึ่งหนึ่งอย่างตะกุกตะกัก
ไอหยินที่เย็นยะเยือกเสียดกระดูกทะลักออกมา
ลู่เฟยก้มหน้ามองลงไป
ทั้งสามคนอยู่ข้างในนั้นจริงๆ ด้วย
การจัดวางของข้างล่างนี้คล้ายคลึงกับสถานที่ที่ลู่เฟยเพิ่งจะอยู่เมื่อครู่นี้มาก บนกำแพงวาดเต็มไปด้วยอักขระยันต์สีเลือด
แต่ทว่าอักขระยันต์สีเลือดเหล่านั้นกลับถูกรอยฝ่ามือสีดำประทับจนเลอะเลือน น่าจะไม่ได้สร้างผลลัพธ์อะไร
สองพ่อลูกตระกูลจวงพิงอยู่ตรงมุมกำแพง ดูเหมือนว่าจะสลบไปแล้ว
สวีเป่ยยืนอยู่คนเดียวในห้องใต้ดิน เส้นผมและเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อย ทางขวามือมีพวกผีพนันสองสามตนเพิ่งมลายกลายเป็นเถ้าธุลีไป
ได้ยินมาว่าความสามารถของเขาเรียกว่าฝ่ามือหยินหยาง
ฝ่ามือหยางช่วยชีวิตคน ฝ่ามือหยินขับไล่สิ่งชั่วร้าย
เห็นได้ชัดว่ามือขวาคือฝ่ามือหยิน
"รองประธานสวี พวกคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" ลู่เฟยร้องถามขึ้น
สวีเป่ยเก็บมือขวากลับไป ไอหยินรอบด้านก็สลายไปไม่น้อยในทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองลู่เฟย มุมปากยกยิ้มขึ้น
"ตอนนี้ยังไม่เป็นอะไร! โชคดีที่คุณหากลไกเจอ ไม่อย่างนั้นถ้าพวกเขาถูกขังอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน ร่างกายต้องมีปัญหาแน่!"
ลู่เฟยหาเชือกมาจากในกระเป๋าเป้ แล้วร่วมมือกับหู่จึดึงทั้งสามคนขึ้นมา
ร่มปรโลกเป็นอาวุธลับของเขา เขาไม่อยากจะเปิดเผยให้คนนอกรู้
สวีเป่ยใช้มือซ้าย ปลุกสองพ่อลูกจวงหมิงเฉิงให้ฟื้นขึ้นมา จากนั้นก็ช่วยรักษาดวงตาให้หู่จึ
"ในที่สุดก็สบายขึ้นสักที" สีแดงฉานในดวงตาของหู่จึจางหายไป เขาถอนหายใจยาวออกมา
สองพ่อลูกจวงหมิงเฉิงหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม เห็นได้ชัดว่าตกใจกลัวไม่เบา
"เป็นความผิดของฉันเอง!" พ่อจวงรู้สึกผิดจนแทบจะทนไม่ไหว "ฉันนึกไม่ถึงเลยว่า ความวู่วามในวัยหนุ่มเพียงครั้งเดียว จะนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่เลวร้ายขนาดนี้"
"ฉันนึกว่าการกลับตัวกลับใจได้ทันเวลาและขอเลิกกับเธอ จะเป็นการดีซะอีก นึกไม่ถึงเลยว่ากลับเป็นการทำร้ายเธอแทน..."
"คนที่ชื่อท่านเป้า เป็นน้องชายของเธอ ตอนนั้นเขาก็หน้าตาปกติดี ไม่ได้ดูแปลกประหลาดเหมือนตอนนี้..."
ดังนั้น เขาจึงจำไม่ได้ในตอนแรก
โหงวเฮ้งของคนเราไม่ได้ตายตัวไม่เปลี่ยนแปลง
รูปลักษณ์เปลี่ยนไปตามจิตใจ
ทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าไว้มาก โหงวเฮ้งก็ย่อมเปลี่ยนแปลงตามไปด้วยเป็นธรรมดา
"หมิงเฉิง! พ่อขอโทษลูกนะ!" พ่อจวงมองดูลูกชายด้วยความรู้สึกผิด
จวงหมิงเฉิงเงียบกริบไม่พูดไม่จา สีหน้าดูซับซ้อนเป็นอย่างยิ่ง
เขาเคยคิดว่าพ่อคือคนที่คอยปกป้องคุ้มครองครอบครัวนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าพายุฝนทั้งหมดจะมาจากพ่อ
"ถึงจะเป็นอย่างนั้น พวกเขาก็ไม่ควรใช้วิชาชั่วร้ายมาทำร้ายคนนี่!" สวีเป่ยโบกมือปัด "คุณลุง หมิงเฉิง ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งสำนึกผิดนะ ทุกอย่างรอให้ออกไปก่อนค่อยว่ากันเถอะ"
หู่จึงัดแงะประตูใหญ่อยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็เปิดประตูห้องออกได้
"รีบไปกันเถอะ!"
ลู่เฟยเพิ่งจะยกขาขึ้น
ในโถงทางเดินที่มืดมิด จู่ๆ ก็มีแสงสีแดงเส้นเล็กๆ สว่างขึ้นมา
"เดี๋ยวก่อน ยังมีกับดักอยู่อีก!" ลู่เฟยรีบดึงขากลับมายืนอยู่หน้าประตู
เห็นเพียงแสงสีแดงเส้นเล็กๆ แต่ละสาย ยื่นออกมาจากความมืดมิด ตัดขวางสานกันไปมาจนกลายเป็นตาข่ายเลือดสีแดง ขวางกั้นอยู่ตรงโถงทางเดิน
"ค่ายกลตาข่ายเลือดเก้าหยิน!" สีหน้าของสวีเป่ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย "แสงสีแดงยิงออกมาจากเก้าทิศทางที่แตกต่างกัน คมกริบไร้ที่เปรียบ ขอเพียงแค่มีคนสัมผัสโดนแสง ร่างกายก็จะถูกกัดกร่อนและตัดเฉือน"
"นี่เป็นวิชาต้องห้ามที่ร้ายกาจมาก ดูเหมือนว่าเสวียนอินจื่อนั่นจะมาถึงแล้วล่ะ!"
เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่เฟยก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางอีกฝั่งของโถงทางเดิน
ตรงนั้นมีร่างคนสองคนยืนอยู่
คนหนึ่งก็คือท่านเป้าที่หน้าตาเหมือนนกแร้ง ส่วนอีกคนสวมชุดนักพรตสีดำ หดตัวอยู่ในเงามืด ราวกับผีเฒ่าที่มืดมน ดูลึกลับเป็นพิเศษ
"ทำลายสิ่งอัปมงคลที่พวกเราเลี้ยงดูมาหลายปี แล้วยังคิดจะรอดชีวิตออกไปอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ!"
ท่านเป้าอุ้มรูปปั้นกุมารทอง จ้องมองพวกคนที่อยู่หน้าประตูผ่านตาข่ายเลือด ใบหน้าดูย่ำแย่เป็นอย่างมาก
เขาขังคนพวกนี้ไว้ในค่ายกลหล่อเลี้ยงไอหยิน ก็เพราะคิดจะใช้คนพวกนี้เป็นอาหารบำรุง
นึกไม่ถึงเลยว่า จะกลายเป็นขโมยไก่ไม่สำเร็จแถมยังเสียข้าวสารอีก!
เนตรผีที่ใช้ผีพนันหล่อเลี้ยงมาหลายปี นึกไม่ถึงเลยว่าจะถูกชายหนุ่มคนนั้นทำลายจนไม่เหลือซาก
อภัยให้ไม่ได้!
นักพรตชุดดำยืนอยู่ด้านหลังเขา ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรเลย แต่กลับดูอันตรายยิ่งกว่าท่านเป้าเสียอีก
ลู่เฟยดึงสายตากลับมา "รองประธานสวี ค่ายกลนี้ทำลายได้ไหม?"
"ทำลายได้! มีสองวิธี วิธีหนึ่งง่าย อีกวิธีหนึ่งยุ่งยาก" สวีเป่ยตอบอย่างไม่ต้องคิด แต่สีหน้ากลับเคร่งเครียดมาก
"ดูทรงแล้ว วิธีที่ง่ายคงต้องจ่ายด้วยราคาที่แพงกว่าสินะ?" ลู่เฟยคาดเดา
สวีเป่ยพยักหน้าเล็กน้อย "ขอแค่ใช้คนเป็นๆ สังเวยหนึ่งคน ก็จะสามารถแลกมาซึ่งการคลายตัวของตาข่ายเลือดได้ชั่วครู่"
เขาเพิ่งจะพูดจบ พ่อจวงก็ก้าวออกมา
"พวกมันแค่อยากจะแก้แค้นฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันจะชดใช้ให้พวกมันเอง! อาจารย์สวี เถ้าแก่ลู่ ฉันจะเป็นเครื่องสังเวยให้เอง ขอร้องล่ะ พวกคุณต้องพาหมิงเฉิงออกไปให้ได้นะ"