บทที่ 443 กุมารแฝดร่างเดียว

"ไม่ได้เด็ดขาด!"
ลู่เฟยกับสวีเป่ยส่ายหน้าพร้อมกัน แล้วดึงตัวพ่อจวงกลับมา
"เอาชีวิตคนไปแลกกับความปลอดภัยของตัวเอง พวกเราจะต่างอะไรกับคนอย่างท่านเป้าล่ะ?" น้ำเสียงของสวีเป่ยเด็ดขาดไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง "ยิ่งไปกว่านั้น ท่านเป้าเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิต ต่อให้คุณยอมสละชีวิตตัวเอง เขาก็ไม่มีทางปล่อยคนอื่นไปอยู่ดี"
"ถูกต้อง!" ลู่เฟยพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้น รองประธานสวี วิธีที่ยุ่งยากคืออะไรล่ะ?"
"หาจุดศูนย์กลางค่ายกลทั้งเก้าจุดให้เจอ แล้วทำลายทิ้งทีละจุด ค่ายกลตาข่ายเลือดนี้ก็จะถูกทำลายไปเอง" สวีเป่ยหรี่ตาลง จ้องมองตาข่ายเลือดที่สานกันแน่นหนาจนลมแทบจะพัดผ่านไม่ได้
แสงสีแดงเหล่านั้นราวกับผุดขึ้นมาจากความมืดมิดอย่างไร้ร่องรอย ตัดขวางสานกันไปมา
ยากที่จะแยกแยะได้ว่าจุดศูนย์กลางค่ายกลอยู่ที่ไหน
"วิธีนี้อาจจะต้องเปลืองแรงสักหน่อย แต่ก็ใช่ว่าจะหาไม่เจอ" สายตาของสวีเป่ยมองข้ามตาข่ายเลือดไป ทอดมองคนทั้งสองที่อยู่อีกฝั่งของโถงทางเดิน "แต่พวกมัน จะยอมเปิดโอกาสให้พวกเราหาหรือเปล่าล่ะ?"
"คนของสมาคมศาสตร์ลี้ลับนี่ฉลาดจริงๆ!"
เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านเป้าก็แค่นเสียงหัวเราะเย็น
"เดิมทีพวกเราต่างคนต่างอยู่ นายก็เป็นรองประธานของนายไป ส่วนฉันก็เปิดบ่อนกาสิโนของฉัน! แต่นายดันสาระแนไปช่วยไอ้แก่ตระกูลจวงนั่น พวกแกก็สมควรตาย!"
"ท่านเป้า ฉันผิดไปแล้ว! ฉันเป็นคนทำร้ายพี่สาวของนาย ไม่เกี่ยวกับคนอื่นเลย นายมีความแค้นอะไรก็มาลงที่ฉันคนเดียวเถอะ! อย่าดึงคนอื่นเข้ามาเกี่ยวเลยนะ!" พ่อจวงตัวสั่นเทา ร้องอ้อนวอนเสียงดัง
"แกมันสมควรตายอยู่แล้ว! แต่ฆ่าแกมันง่ายเกินไป มันจะไปสาสมได้ยังไง! ฉันต้องการให้แก แล้วก็ลูกของแก ต้องมีชีวิตอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวดทรมานไปตลอดชีวิต! จะได้ลิ้มรสความทุกข์ทรมานที่พี่สาวฉันกับเด็กคนนี้เคยได้รับบ้าง!"
ท่านเป้ากัดนิ้วกลางของตัวเองจนแตก แล้วป้ายเลือดสดๆ ลงบนรูปปั้นกุมารทอง
หยดเลือดถูกดูดซับเข้าไปในพริบตา
คิก คิก คิก
ในโถงทางเดินพลันมีเสียงหัวเราะของเด็กทารกที่ดังก้องและชวนให้ขนลุกซู่ดังขึ้นมา
"ระวังตัวด้วย!"
สวีเป่ยผลักสองพ่อลูกตระกูลจวงเข้าไปในห้อง
"ถ้ายังจัดการสิ่งอัปมงคลข้างนอกไม่ได้ พวกคุณห้ามออกมาเด็ดขาด!"
"เหล่าสวี ทำให้พวกนายต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยเลย" จวงหมิงเฉิงเสียงแหบพร่า เขาเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกัน ว่าเบื้องหลังของคำสาปสลับขั้ว จะเป็นบุคคลที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้
"ระหว่างเพื่อน ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความหรอก!" สวีเป่ยยิ้มบางๆ
"หู่จึ นายดูแลพวกเขาให้ดีนะ!" ลู่เฟยตบไหล่หู่จึเบาๆ
"ได้เลย เถ้าแก่!"
หู่จึกำดาบใหญ่ไว้แน่น คอยคุ้มกันอยู่ข้างกายสองพ่อลูกตระกูลจวง
หลังจากได้พักผ่อนไปชั่วครู่เมื่อกี้ เขาก็ฟื้นฟูพละกำลังขึ้นมาได้บ้างแล้ว จึงเรียกความฮึกเหิมกลับคืนมา
"รองประธานสวี กุมารทองนี่เดี๋ยวฉันรับมือเอง จุดศูนย์กลางค่ายกลฝากคุณด้วยนะ!" ลู่เฟยหยิบไม้พุทราสายฟ้าฟาดออกมา
"ตกลง!"
สวีเป่ยดันแว่นตา สายตาจดจ่อไปที่แสงสีแดงที่สานกันไปมาอย่างซับซ้อน
ลู่เฟยหยิบแส้ตีผีออกมา
คิก คิก คิก!
เสียงหัวเราะชวนขนลุกของเด็กทารกดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดเป็นระยะ ทั้งไร้เดียงสา แต่ก็แฝงไปด้วยความอาฆาตแค้น
ท่านเป้าปากก็เอาแต่พร่ำบอกว่าจะแก้แค้นให้พี่สาวและหลาน แต่ความจริงแล้วก็ไม่ใช่คนดีอะไรเลย ถึงกับเอาหลานแท้ๆ ของตัวเองมาหลอมเป็นกุมารทอง
คิก คิก คิก!
ท่ามกลางตาข่ายเลือดสีแดงฉาน ร่างเล็กๆ สีขาวซีดร่างหนึ่งพลันปรากฏตัวขึ้น เดี๋ยวก็ไปโผล่ทางซ้าย เดี๋ยวก็ไปโผล่ทางขวา ยากที่จะจับทิศทางได้
"มาแล้ว!" ลู่เฟยหรี่ตาลง สายตาพยายามไล่ตามร่างของกุมารทองที่ผลุบๆ โผล่ๆ อย่างสุดความสามารถ
คิก คิก คิก!
กุมารทองคลานมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขากับสวีเป่ย แล้วก็หายวับไปในพริบตา
วินาทีต่อมา
มันก็ไปโผล่อยู่บนหัวของพวกเขา ลู่เฟยรีบตวัดแส้ตีผีออกไปทันที
เพียะ!
กุมารทองตอบสนองได้รวดเร็วมาก พริบตาเดียวก็หายวับไปอีก แส้จึงฟาดโดนแต่ความว่างเปล่า
สวีเป่ยไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เลยแม้แต่น้อย เขายังคงสงบนิ่ง กวาดสายตามองไปมาบนตาข่ายเลือด
อีกฝั่งของตาข่ายเลือด
นักพรตชุดดำที่หดตัวอยู่ในเงามืด ใช้สายตาอันดุร้ายจ้องมองพวกเขาอย่างเย็นชามาตลอด ไม่รู้ว่ากำลังคิดวางแผนอะไรอยู่
ลู่เฟยยืนอยู่ข้างกายสวีเป่ย โคจรพลังเวทเปิดรับประสาทสัมผัสทั้งห้า คอยระแวดระวังความเคลื่อนไหวรอบตัวทั้งหมด
ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านมาจากด้านข้าง
หางตาของลู่เฟยเหลือบไปเห็นกุมารทองที่โผล่ขึ้นมาอย่างลับๆ ล่อๆ ตรงปลายเท้าของสวีเป่ย
ลู่เฟยแกล้งทำเป็นไม่รู้ แส้ตีผีในมือขวายังคงนิ่งเฉย กุมารทองจึงลดความระแวดระวังลงทันที อ้าปากกว้าง หมายจะฝังเขี้ยวอันแหลมคมลงบนน่องของสวีเป่ย
วูบ!
แต่ในตอนนั้นเอง แสงสีทองสายหนึ่งก็พลันสาดส่องลงมา กุมารทองตกใจจนหน้าถอดสี
มือซ้ายของลู่เฟยถือกระจกแปดทิศเอาไว้ แสงสีทองอ่อนๆ สาดส่องครอบคลุมร่างกุมารทอง ทำให้การเคลื่อนไหวของมันช้าลงไปมาก เขาจึงยกมือขวาขึ้น แล้วตวัดแส้ฟาดออกไป
เพียะ!
กุมารทองพยายามหลบอย่างสุดชีวิตแล้ว แต่ก็ยังถูกฟาดเข้าอย่างจัง ในปากแผดเสียงร้องไห้โหยหวนอย่างน่าเวทนา ก่อนจะตะเกียกตะกายคลานหนีไป
การประสานงานระหว่างกระจกแปดทิศกับแส้ตีผีของลู่เฟย ทำให้กุมารทองรู้สึกหวาดหวั่นเป็นอย่างมาก บนผิวหนังที่ขาวซีดอมเขียวมีรอยแส้ที่ลึกจนเห็นเนื้อปรากฏอยู่ มันเจ็บปวดจนต้องแลบลิ้นเล็กๆ ออกมาเลียแผลเป็นระยะ
หลังจากวนเวียนอยู่บริเวณตาข่ายเลือดได้พักหนึ่ง มันถึงค่อยพยายามเข้าใกล้อีกครั้ง มันพุ่งเข้ามาตรงหน้าลู่เฟยหลายครั้ง แล้วก็กระโดดถอยหลังกลับไปอย่างกะทันหัน หมายจะล่อให้ลู่เฟยเข้าไปในตาข่ายเลือด
แต่ลู่เฟยจะไปหลงกลได้ยังไง? เขาทำเพียงแค่ยืนเฝ้าอยู่ข้างกายสวีเป่ยอย่างหนักแน่น
เวลาเพียงไม่กี่นาที
สวีเป่ยก็ตาลุกวาวขึ้นมาทันที เมื่อหาจุดศูนย์กลางค่ายกลจุดแรกพบ เขาฟาดมือขวาออกไปอย่างแรง
รอยฝ่ามือสีดำสายหนึ่งพุ่งทะยานออกไป แสงสีแดงฉานก็พลันขาดหายไปส่วนหนึ่งในทันที
"ท่านเสวียน ไอ้หนุ่มนั่นก็ไม่ธรรมดาเลยนะ!" ท่านเป้าขมวดคิ้ว "ถ้าขืนปล่อยให้พวกมันยืดเวลาออกไปได้อีกล่ะก็ ค่ายกลนี้ต้องแตกแน่ๆ"
"ไอ้หนุ่มนั่นมีภูมิหลังยังไง?" นักพรตชุดดำในที่สุดก็เปิดปากพูด น้ำเสียงของเขาแก่ชราและทุ้มต่ำ
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นหน้ามันเลย... เหมือนมันจะแซ่ลู่นะ..."
"แซ่ลู่เหรอ?"
สายตาอันมืดมนของนักพรตชุดดำพลันสั่นไหว
"สามารถแก้คำสาปสลับขั้วได้ แถมยังแซ่ลู่ หรือว่าจะเป็นร้านอักษรเสีย?!"
"ร้านอักษรเสียคืออะไรเหรอ?" ท่านเป้าถามด้วยความแปลกใจ
"แกอยู่ที่เจียงเฉิงมาหลายสิบปี นึกไม่ถึงเลยว่าแม้แต่ร้านอักษรเสียก็ยังไม่รู้จัก? ในสมองแกมีแต่เรื่องเงินหรือไง?" นักพรตชุดดำถลึงตาใส่เขาอย่างเย็นชา
"คนของร้านอักษรเสียเก็บไว้ไม่ได้ ต้องเติมไฟให้พวกมันซะหน่อยแล้ว!"
จากนั้น
นักพรตชุดดำก็นั่งขัดสมาธิลง ทำมุทราท่องคาถาอยู่พักหนึ่ง บนตัวก็มีแสงสีแดงอ่อนๆ เปล่งประกายออกมา สองมือผลักไปข้างหน้าอย่างแรง ตาข่ายเลือดกลับขยับเขยื้อนได้ ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาทางโถงทางเดินฝั่งนี้
"แย่แล้ว! เถ้าแก่ลู่ คราวนี้ยุ่งแล้วล่ะ!"
สีหน้าของสวีเป่ยดูมืดครึ้มลง
หากไม่สามารถหาจุดศูนย์กลางค่ายกลอีกแปดจุดที่เหลือให้เจอก่อนที่ตาข่ายเลือดจะเข้ามาใกล้ พวกเขาต้องตายแน่!
"ไม่เป็นไรหรอก รองประธานสวี! คุณค่อยๆ หาไปเถอะ ในห้องนี้ยังมีพื้นที่อีกตั้งกว้าง ฉันเชื่อใจคุณนะ!"
ลู่เฟยไม่ได้เร่งเร้า เวลาแบบนี้ยิ่งเร่งก็ยิ่งรวน
สวีเป่ยสูดลมหายใจเข้าลึก สายตากวาดมองไปบนตาข่ายเลือดอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็หาจุดศูนย์กลางค่ายกลจุดที่สองพบ
ขณะที่เขากำลังจะฟาดฝ่ามือออกไป กุมารทองที่ขาวซีดก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง
ลู่เฟยรีบส่องกระจกแปดทิศไปทันที แสงสีทองอ่อนๆ สาดส่องครอบคลุม ร่างของกุมารทองถูกสะกดให้หยุดนิ่งไปเล็กน้อย ลู่เฟยตามไปติดๆ ด้วยการยกแส้ขึ้นมา
แต่นึกไม่ถึงเลยว่า ที่ด้านหลังของกุมารทองกลับมีหัวและแขนขางอกออกมาอีกชุดหนึ่ง คลานออกมาเป็นกุมารทองที่มีขนาดตัวเล็กกว่า
"นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นกุมารแฝดร่างเดียว!" ลู่เฟยตกใจมาก
กุมารทองตัวเล็กมีความเร็วที่เหนือกว่ามาก มันพุ่งวูบผ่านปลายเท้าของเขาไป คลานเข้าไปในห้อง แล้วพุ่งตรงไปหาสองพ่อลูกตระกูลจวง
"หู่จึ รีบขวางมันไว้เร็ว!" ลู่เฟยต้องรับมือกับกุมารทองที่อยู่ตรงหน้า จึงไม่สามารถปลีกตัวไปได้
หู่จึตอบสนองในเสี้ยววินาที ยกดาบใหญ่หัวผีขึ้นมาขวางไว้ตรงหน้าคนทั้งสอง
แต่กุมารทองตัวเล็กนี้เคลื่อนไหวได้รวดเร็วเกินไปจริงๆ รวดเร็วราวกับสายฟ้าสีขาวอมเขียว มันพุ่งพรวดเข้าไปในร่างของจวงหมิงเฉิงโดยตรง