บทที่ 444 กุมารน้อยผู้น่าสงสาร

กุมารน้อยสีขาวซีดพุ่งชนเข้าไปในร่างของจวงหมิงเฉิงโดยตรง ผิวหนังของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดในพริบตา ร่างกายทั้งร่างแข็งทื่อตั้งตรงแหน่ว
"หมิงเฉิง!"
พ่อจวงตกใจจนหน้าถอดสี เดิมทีเขาคิดจะเข้าไปขวางกุมารน้อยเอาไว้ แต่การเคลื่อนไหวของเขาก็ช้าเกินไป
เขาสัมผัสได้ว่าร่างกายของลูกชายเย็นเฉียบราวกับก้อนน้ำแข็ง
"หู่จึ เขาถูกผีสิงแล้ว รีบถอยออกไปห่างๆ เร็วเข้า!"
ในขณะที่ลู่เฟยตะโกนลั่น กระจกแปดทิศในมือก็สาดส่องแสงไปที่กุมารทองตัวใหญ่เอาไว้แน่น
เมื่อถูกแสงสีทองอ่อนๆ สาดส่องครอบคลุม การเคลื่อนไหวของกุมารทองก็เชื่องช้าลง
ต้องรีบจัดการกุมารทองตัวนี้ให้เร็วที่สุด ถึงจะสามารถไปช่วยหู่จึได้
หู่จึใช้ดาบหัวผีขวางพ่อจวงเอาไว้ ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้จวงหมิงเฉิงในเวลานี้
หัวของจวงหมิงเฉิงหมุนไปมาอย่างแข็งทื่อราวกับหุ่นยนต์ ลูกตาจ้องมองพวกเขาเขม็ง แววตาดูแปลกหน้าและน่าหวาดผวาเป็นอย่างยิ่ง
ลู่เฟยรีบเปลี่ยนจากแส้ตีผีเป็นไม้พุทราสายฟ้าฟาดอย่างรวดเร็ว
ถึงแม้แส้เส้นนี้จะมีระยะการโจมตีที่ยาวกว่า แต่เมื่อใช้งานไปเรื่อยๆ ก็จะเกิดการสึกหรอ พลังในการโจมตีจึงยังไม่เพียงพอ
กุมารทองดิ้นรนถอยร่นไปด้านหลัง คิดจะหนีเข้าไปซ่อนตัวในตาข่ายเลือด
ลู่เฟยมองดูตาข่ายเลือดที่ค่อยๆ บีบใกล้เข้ามา กัดฟันกรอด พุ่งเข้าไปข้างหน้าแล้วฟาดไม้เข้าใส่กุมารทองอย่างแรง
ร่างกายครึ่งหนึ่งของกุมารทองถอยร่นเข้าไปในตาข่ายเลือดแล้ว
ประกายสายฟ้าลุกลามจากหัวขนาดใหญ่ไปทั่วทั้งร่าง มันกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง แผดเสียงร้องโหยหวนก่อนจะมลายกลายเป็นเถ้าธุลีไป
อีกฝั่งของตาข่ายเลือด แววตาของท่านเป้าและเสวียนอินจื่อต่างก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
ท่านเป้าปวดใจเป็นอย่างมาก
"ไม้พุทราสายฟ้าฟาด!"
ส่วนเสวียนอินจื่อเมื่อมองดูท่อนไม้เล็กๆ ที่ดูแสนจะธรรมดาในมือของลู่เฟย ในดวงตาที่ลึกโบ๋ก็สาดประกายความละโมบออกมา
ลู่เฟยรีบถอยกลับมาที่หน้าประตูอย่างรวดเร็ว
และในเวลานี้เอง สวีเป่ยก็หาจุดศูนย์กลางค่ายกลจุดที่สองพบพอดี
เขาฟาดฝ่ามือออกไป แสงสีแดงฉานก็พลันขาดหายไปอีกส่วน ความเร็วในการเคลื่อนที่ของตาข่ายเลือดก็ลดลงตามไปด้วยเช่นกัน
"รองประธานสวี ทางคุณเป็นยังไงบ้าง? ฉันจะไปจัดการกุมารทองอีกตัวล่ะนะ"
"วางใจมอบหมายให้ฉันเถอะ!" สวีเป่ยพยักหน้าด้วยแววตาที่เป็นประกาย
เมื่อแสงลดน้อยลง จุดศูนย์กลางค่ายกลก็จะยิ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ ความเร็วในการทำลายค่ายกลก็จะยิ่งเร็วขึ้นตามไปด้วย
ในใจของลู่เฟยผ่อนคลายลงเล็กน้อย รีบสาวเท้าเดินเข้าไปในห้อง
ลูกตาของจวงหมิงเฉิงจ้องมองพ่อจวงเขม็ง บนใบหน้าของเขาปรากฏสีหน้าที่ดูไร้เดียงสาราวกับเด็ก แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความชั่วร้าย
"หมิงเฉิง หมิงเฉิงลูกตื่นสิ!"
พ่อจวงถูกสายตานั้นจ้องมองจนรู้สึกขนลุกซู่ ร้องเรียกลูกชายด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
แต่จวงหมิงเฉิงกลับแสยะยิ้มกว้าง แล้วพุ่งตัวเข้าใส่เขาอย่างดุร้าย
"ถอยไป!"
หู่จึกวัดแกว่งดาบหัวผี ร้องตะโกนลั่นพลางเอาตัวเข้าไปขวางหน้าพ่อจวงเอาไว้
ทว่า จวงหมิงเฉิงกลับไม่เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย ยกมือขึ้นปัดดาบกระเด็นออกไป พละกำลังมหาศาลจนน่าตกใจ ทำเอาหู่จึเซถลาจนเกือบจะล้มลง
เขาพุ่งคร่อมลงบนตัวพ่อจวง สองมือที่ขาวซีดบีบคอพ่อจวงไว้แน่น
ในแววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ราวกับกำลังตั้งคำถามว่าทำไมพ่อจวงถึงไม่ยอมรับเขา
"หมิงเฉิง ปล่อยหมิงเฉิงไปเถอะ... ฆ่าพ่อซะ แล้วปล่อยหมิงเฉิงไป..."
ในลำคอของพ่อจวงส่งเสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ ถึงแม้จะเจ็บปวดทรมานแต่ก็ไม่มีการตอบโต้ใดๆ ราวกับยอมจำนนต่อการดิ้นรนแล้ว
"รีบปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ!"
หู่จึวิ่งเข้ามา ออกแรงง้างมือของจวงหมิงเฉิงออก แต่ง้างยังไงก็ง้างไม่ออก
"เถ้าแก่!"
โชคดีที่ลู่เฟยวิ่งเข้ามาถึงพอดี ใช้ไม้ฟาดเข้าที่หัวของจวงหมิงเฉิงไปหนึ่งที
"แง!"
ในปากของจวงหมิงเฉิงส่งเสียงร้องไห้ของเด็กทารกที่ฟังดูน่าเวทนาออกมา ร่างกายเซถลาถอยหลังไป รูม่านตาสีดำขลับจ้องมองทุกคนด้วยความเคียดแค้น ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็แสยะยิ้มที่ดูพิลึกพิลั่นออกมา
เขายกมือขึ้น เล็บที่แหลมคมจิกทึ้งลงบนลำคอของตัวเองอย่างโหดเหี้ยม
"แย่แล้ว!"
ลู่เฟยกับหู่จึพุ่งเข้าไปประกบหน้าหลัง ออกแรงกอดแขนทั้งสองข้างของเขาเอาไว้แน่น แต่พละกำลังของเขาในเวลานี้มากมายมหาศาล ต่อให้ใช้วัวสิบตัวก็ดึงไม่อยู่
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสายเลือดเชื่อมโยงกันหรือเปล่า กุมารน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ในร่างของจวงหมิงเฉิง ไม้พุทราสายฟ้าฟาดก็ไม่สามารถตีมันให้ออกมาได้ ทำได้เพียงกดทับการเคลื่อนไหวของเขาไว้ชั่วคราวเท่านั้น
แบบนี้ชักจะยุ่งยากแล้วสิ!
คนที่ถูกผีสิง หากใช้ตะเกียบสีแดงคีบที่นิ้วกลาง ก็จะสามารถคีบผีออกมาได้
แต่ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ จะไปหาตะเกียบมาจากไหนล่ะ?
ลู่เฟยขมวดคิ้วแน่น
"จริงด้วย ตะเกียบไม่ได้ก็ใช้ตะเกียงบุญกุศลสิ!" เขาให้หู่จึจับตัวจวงหมิงเฉิงเอาไว้ ส่วนตัวเองก็รีบหยิบตะเกียงบุญกุศลออกมาจากกระเป๋าเป้อย่างรวดเร็ว แล้วจุดไฟทันที
แสงสีเหลืองสลัวๆ สว่างขึ้น กลิ่นน้ำมันหอมจางๆ ลอยคลุ้งกระจายไปทั่ว
กลิ่นหอมนี้ราวกับมีสรรพคุณช่วยให้จิตใจสงบลง ทำให้จิตใจที่ร้อนรนว้าวุ่นสงบนิ่งลงได้ในทันที
การเคลื่อนไหวของจวงหมิงเฉิงก็พลันเชื่องช้าลงไปมากในทันที เขาเอียงคอมองตะเกียงน้ำมันเขม็ง ราวกับถูกแสงสว่างบนนั้นดึงดูด
"เยี่ยมไปเลย ได้ผลจริงๆ ด้วย!"
เมื่อเห็นดังนั้น ลู่เฟยก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
"เถ้าแก่ลู่ หมิงเฉิงเขา..." พ่อจวงกุมลำคอ เดินสั่นเทางันงกเข้ามา
พอเห็นพ่อจวง ลู่เฟยก็ตาลุกวาวขึ้นมาทันที
"คุณเป็นพ่อของมัน ลองใช้เลือดของคุณดูสิ"
พูดไปพลาง เขาก็เดินไปหยิบข้าวสารจากบนโต๊ะเซ่นไหว้มาชามหนึ่ง จากนั้นก็ใช้มีดสั้นกรีดนิ้วของพ่อจวง แล้วหยดเลือดสดๆ ลงไปในชามข้าวสาร
ข้าวสารเปลี่ยนเป็นสีแดงเพราะหยดเลือด กลิ่นคาวเลือดลอยโชยออกมา
ลู่เฟยวางชามลงตรงหน้าจวงหมิงเฉิง แล้วดับไฟในตะเกียงบุญกุศลลง
แสงสว่างจางหายไป
รูม่านตาของจวงหมิงเฉิงพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทจนน่าสะพรึงกลัว เขาแยกเขี้ยวยิงฟันยกเล็บที่แหลมคมขึ้น แต่จมูกกลับได้กลิ่นอะไรบางอย่าง การเคลื่อนไหวจึงหยุดชะงักไป
เขาขยับจมูกฟุดฟิด ตามกลิ่นคาวเลือดไปจนพบชามข้าวสารนั้น ในดวงตาฉายแววปรารถนาออกมา หมอบลงกับพื้นราวกับสัตว์เดรัจฉาน อ้าปากหมายจะงับข้าวสารที่อาบไปด้วยเลือดสดๆ ในชาม
พ่อจวงถูกภาพเหตุการณ์อันแปลกประหลาดนี้ ทำให้ตกใจกลัวจนตัวสั่นงันงก
ลู่เฟยมอบกระจกแปดทิศให้หู่จึ ส่วนตัวเองก็แอบย่องไปด้านหลังของจวงหมิงเฉิงอย่างเงียบเชียบ อาศัยจังหวะที่กุมารน้อยเผลอ บางทีอาจจะสามารถตีมันให้ออกมาจากร่างของจวงหมิงเฉิงได้
ไม้พุทราสายฟ้าฟาดถูกยกขึ้น
ลู่เฟยลงมืออย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
ตูม!
ประกายสายฟ้าสว่างวาบ ร่างเงาสีขาวซีดขนาดเล็กจิ๋วสายหนึ่งก็ถูกตีจนกระเด็นออกมาในพริบตา
กุมารน้อยตนนั้นหันขวับกลับมา คิดจะพุ่งเข้าไปในร่างของจวงหมิงเฉิงอีกครั้ง แต่ถูกลู่เฟยใช้ไม้พุทราสายฟ้าฟาดขวางไว้ได้ทันท่วงที
มันรีบหันหัวกลับ พุ่งเข้าใส่พ่อจวงทันที
หู่จึรีบยกกระจกแปดทิศขึ้น สาดส่องไปที่ตัวมัน
แสงสีทองสลัวๆ สว่างขึ้น กุมารน้อยถูกครอบคลุมอยู่ภายในนั้น ความเร็วก็พลันลดฮวบลง ราวกับกำลังเคลื่อนไหวแบบสโลว์โมชั่นก็ไม่ปาน
"ในที่สุดก็จับได้สักที!" ในใจของหู่จึมั่นคงขึ้นมาทันที
ลู่เฟยถือไม้พุทราสายฟ้าฟาดสาวเท้าเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
กุมารน้อยเงยหน้าขึ้น บนใบหน้าเล็กๆ ที่ราวกับยังพัฒนาไม่เต็มที่ เผยให้เห็นสีหน้าที่ดูน่าสงสาร
"แง แง แง... พ่อจ๋า..."
ระหว่างที่ร้องไห้ มันก็มองไปทางพ่อจวง แล้วร้องเรียกด้วยน้ำเสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์
หัวใจของพ่อจวงสั่นสะท้าน น้ำตาคนแก่ไหลพราก คุกเข่าลงแล้วโขกศีรษะให้กุมารน้อยหนึ่งครั้ง
"พ่อขอโทษนะ..."
ไม้พุทราสายฟ้าฟาดฟาดฟันลงมาอย่างแรง กุมารน้อยมลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปท่ามกลางเสียงร้องไห้
พ่อจวงหมอบฟุบอยู่บนพื้น ไหล่สั่นเทา ไม่ยอมลุกขึ้นมาอยู่นานสองนาน
"หู่จึ ดูแลพวกเขาไว้ให้ดีนะ"
ลู่เฟยไม่มีเวลามานั่งปลอบใจ หลังจากตรวจสอบอาการของจวงหมิงเฉิง เมื่อเห็นว่าเขาไม่เป็นอะไรมากแล้ว ก็กลับไปที่หน้าประตูเพื่อสนับสนุนสวีเป่ย
อีกฝั่งของตาข่ายเลือด
ในปากของท่านเป้าพ่นเลือดสีดำออกมาเป็นระลอก ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
เขาใช้เลือดสดๆ ของตัวเองเลี้ยงดูกุมารทอง พอกุมารทองตาย เขาย่อมต้องได้รับผลสะท้อนกลับ
เสวียนอินจื่อมีสีหน้ามืดครึ้ม ท่องเคล็ดวิชาในใจ บนตัวสาดประกายแสงสีแดงเจิดจ้า ฝ่ามือทั้งสองข้างผลักไปข้างหน้าอย่างแรง
ความเร็วในการเคลื่อนที่ของตาข่ายเลือดเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน
สวีเป่ยทำลายจุดศูนย์กลางค่ายกลจุดที่สามได้สำเร็จ แล้วถอยร่นกลับเข้าไปในห้องพร้อมกับลู่เฟยทีละก้าวๆ
ทว่า พวกเขากลับไม่ลนลานเลยแม้แต่น้อย
อีกฝ่ายหมดสิ้นหนทางแล้ว สถานการณ์ในตอนนี้ยิ่งมายิ่งเป็นใจให้พวกเขา
ไม่นาน จุดศูนย์กลางค่ายกลจุดที่สี่และจุดที่ห้า ก็ถูกทำลายลงไปเช่นกัน