บทที่ 445 แอบมีชู้เป็นผี

ตาข่ายเลือดลดลงไปกว่าครึ่งแล้ว
จุดศูนย์กลางค่ายกลยิ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ ต่อให้ความเร็วในการเคลื่อนที่จะรวดเร็วแค่ไหน ก็ไม่เป็นภัยคุกคามต่อพวกลู่เฟยอีกต่อไป
ตามมาติดๆ
จุดศูนย์กลางค่ายกลจุดที่หก เจ็ด และแปด ล้วนถูกสวีเป่ยทำลายลงได้อย่างราบรื่น
เหลือเพียงจุดสุดท้าย
แต่สวีเป่ยกลับไม่ได้รีบร้อนลงมือ
"เถ้าแก่ลู่ พอจุดศูนย์กลางค่ายกลจุดสุดท้ายถูกทำลาย พวกมันจะต้องรีบหนีไปทันทีแน่" เขาเอ่ยเสียงเบา
"ฉันเตรียมตัวพร้อมแล้ว!" ลู่เฟยพยักหน้าอย่างรู้ใจ มือกระชับไม้พุทราสายฟ้าฟาดไว้แน่น
สวีเป่ยไม่รอช้าอีกต่อไป ฟาดฝ่ามือสุดท้ายออกไปอย่างแรง
ตาข่ายเลือดชะงักไปครู่หนึ่ง นึกไม่ถึงเลยว่าจะเปลี่ยนทิศทาง เคลื่อนที่เข้าหาเสวียนอินจื่อและท่านเป้าแทน
ทั้งสองคนตกใจจนหน้าถอดสี
"ลุยเลย!"
ลู่เฟยกับสวีเป่ยวิ่งออกจากห้องตามตาข่ายเลือดไป พุ่งตัวเข้าหาคนทั้งสองอย่างรวดเร็ว
"ใครก็ได้! รีบมานี่เร็ว!"
ท่านเป้าก้าวถอยหลังอย่างลุกลี้ลุกลน วิ่งหนีไปพลางร้องเรียกคนไปพลาง
ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าดังสนั่น
เสวียนอินจื่อมีสีหน้าย่ำแย่ กัดปลายลิ้น พ่นเลือดสดๆ ออกมาคำโต ตาข่ายเลือดพลันกลายเป็นหมอกเลือดที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วท้องฟ้าในทันที
"เถ้าแก่ลู่ ระวังด้วย!"
สวีเป่ยกับลู่เฟยชะลอฝีเท้าลง
รอจนกระทั่งหมอกเลือดจางหายไป เสวียนอินจื่อและท่านเป้าก็ไปหลบอยู่ด้านหลังพวกชายฉกรรจ์แล้ว
"เถ้าแก่ ปล่อยให้ฉันจัดการเอง!"
เสียงอันห้าวหาญของหู่จึดังมาจากด้านหลัง เขารวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพุ่งไปข้างหน้า เข้าตะลุมบอนกับพวกชายฉกรรจ์เหล่านั้น
ส่วนลู่เฟยกับสวีเป่ยก็วิ่งไล่ตามเสวียนอินจื่อและท่านเป้าไป
ท่านเป้าได้รับบาดเจ็บจึงวิ่งไม่ค่อยเร็ว ถูกเสวียนอินจื่อทิ้งไว้รั้งท้าย
"ท่านเสวียน รอฉันด้วย..."
เสวียนอินจื่อหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง นึกไม่ถึงเลยว่าจะวิ่งย้อนกลับมา
ท่านเป้าทั้งตกใจและดีใจ
ทว่า ในมือที่ผอมแห้งของเสวียนอินจื่อกลับถือเข็มพิษไว้เล่มหนึ่ง

"เฒ่าเป้า ฉันช่วยแกหาเงินมาตั้งเยอะ ถึงเวลาที่แกต้องตอบแทนฉันแล้วล่ะ!"
เข็มพิษแทงเข้าที่หว่างคิ้วของท่านเป้าอย่างเลือดเย็น เสวียนอินจื่อผลักเขาไปด้านหลัง แล้วก้าวถอยหลังไปอย่างเฉยชา
ลู่เฟยกับสวีเป่ยวิ่งไล่ตามมาถึงแล้ว
"เถ้าแก่ลู่ คนคนนี้เชี่ยวชาญเรื่องค่ายกลมาก ฉันจะตามไปเอง!"
สวีเป่ยหมุนตัววิ่งไล่ตามเสวียนอินจื่อไป
ส่วนลู่เฟยรั้งอยู่เพื่อรับมือกับท่านเป้า
ท่านเป้าตาเหลือกขึ้นบน ลวดลายสีดำลุกลามจากหว่างคิ้วออกไปรอบด้าน เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาทั่วทั้งร่าง หน้าอกเต็มไปด้วยเลือดสดๆ ดูราวกับผีดิบที่เพิ่งคลานออกมาจากหลุมศพก็ไม่ปาน
ในลำคอของเขาส่งเสียงครืดคราด พุ่งทะยานเข้าใส่ลู่เฟยอย่างดุร้าย
"มีพิษงั้นเหรอ?!" กลิ่นคาวเลือดพัดมาปะทะใบหน้า ลู่เฟยได้กลิ่นเหม็นฉุนประหลาด จึงไม่ยอมปะทะด้วยตรงๆ เบี่ยงตัวหลบอย่างระมัดระวัง ก็พบว่าเล็บมือทั้งสองข้างของท่านเป้ากลายเป็นสีดำสนิท
เสวียนอินจื่อคนนั้นช่างโหดเหี้ยมอำมหิตจริงๆ!
เพื่อเอาชีวิตรอด ถึงกับยอมเปลี่ยนเพื่อนร่วมทางให้กลายเป็นมนุษย์พิษ
ท่านเป้าพุ่งเข้ามาอีกครั้ง ลู่เฟยคว้าขี้เถ้าธูปขึ้นมากำหนึ่ง สาดเข้าไปในดวงตาทั้งสองข้างของท่านเป้า
"อ๊ากกก——"
เลือดสีดำไหลทะลักออกมาจากดวงตา ท่านเป้าแผดเสียงร้องโหยหวนราวกับสัตว์ประหลาด เดินโซซัดโซเซพุ่งชนสะเปะสะปะไปทั่ว
ลู่เฟยคว้าเก้าอี้พับจากข้างๆ ขึ้นมา ฟาดเข้าที่หว่างคิ้วของเขาอย่างแรง
"อ๊าก——"
ท่านเป้าที่มีเลือดสีดำอาบเต็มหัว ร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่งแล้วพุ่งพรวดเข้าไปในบ่อนกาสิโน
ภายในบ่อนกาสิโนบรรยากาศขมุกขมัว พวกนักพนันยังคงเล่นพนันกันอย่างบ้าคลั่ง ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าอันตรายกำลังมาเยือน
คนที่ถูกเลือดสีดำของท่านเป้ากระเด็นใส่ ผิวหนังก็เปลี่ยนเป็นสีดำและเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว กรีดร้องโหยหวนจนสิ้นใจตาย
คนอื่นๆ ถึงเพิ่งจะกรีดร้องด้วยความตกใจ แล้ววิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงกันไปคนละทิศคนละทาง
ท่านเป้าวิ่งพล่านไปทั่วราวกับแมลงวันที่ไร้หัวอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะล้มตึงลงด้วยสภาพที่เน่าเปื่อยไปทั้งร่าง เลือดสีดำไหลนองเต็มพื้น ดูน่าสยดสยองเป็นอย่างยิ่ง
ภายในบ่อนกาสิโนเงียบกริบราวกับป่าช้า
"ทะ... ท่านเป้าตายแล้วเหรอ?"
แต่วินาทีต่อมา พวกเขากลับพากันกรูกันเข้าไปที่โต๊ะพนันอย่างตะกละตะกลาม แย่งชิงชิปบนโต๊ะกันอย่างบ้าคลั่ง
"หมดหนทางเยียวยาจริงๆ!"
ลู่เฟยส่ายหน้า หันหลังกลับไปหาหู่จึ
ในโถงทางเดิน พวกชายฉกรรจ์นอนล้มลุกคลุกคลานระเนระนาดอยู่บนพื้น หู่จึยืนหอบหายใจแฮกๆ อยู่ตรงกลาง กำปั้นบวมแดง ขาทั้งสองข้างสั่นเทาเล็กน้อย
"หู่จึ! ลำบากนายแล้วนะ!"
จากนั้น
ลู่เฟยก็ไปที่ด้านหลัง ลองเข้าไปดูในห้องใต้ดินที่สวีเป่ยกับพวกเคยอยู่ก่อน เมื่อเห็นว่าข้างในไม่มีลูกตาอยู่แล้ว ถึงได้พาพ่อลูกตระกูลจวงกลับมา แล้วเดินทางออกจากบ่อนกาสิโนที่ทั้งมืดสลัวและสกปรกโสมมแห่งนี้
ด้านนอกมีแสงแดดสาดส่อง
สองพ่อลูกนั่งอยู่บนพื้น ไม่ได้สติกลับมาอยู่นาน ประสบการณ์ในบ่อนกาสิโนราวกับฝันร้ายก็ไม่ปาน
ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันเลยอยู่นาน ไม่รู้เหมือนกันว่าระหว่างพ่อลูกจะเกิดช่องว่างขึ้นมาแล้วหรือเปล่า
ลู่เฟยไปหาสวีเป่ย แต่กลับเห็นเขาเดินกลับมามือเปล่า
"เสวียนอินจื่อคนนั้นเจ้าเล่ห์นัก ปล่อยให้มันหนีไปได้ซะแล้ว!" เขาขมวดคิ้ว ในดวงตาแฝงไว้ด้วยความกังวล
"หนีไปได้เหรอ?" ลู่เฟยใจหล่นวูบ "คนคนนี้โหดเหี้ยมอำมหิต ปล่อยให้มันหนีไปได้เกรงว่าจะเป็นภัยในภายหลังนะ!"
เมื่อกี้มัวแต่ห่วงกลับไปดูหู่จึ รู้อย่างนี้ น่าจะตามสวีเป่ยไปไล่ล่าด้วยกันซะก็ดี
"ย่อมไม่มีทางปล่อยมันไปแน่! ฉันจะออกประกาศจับไปทั่ว ตามล่าให้ถึงที่สุด!"
"ถ้ามีข่าวคราวก็ส่งข่าวบอกฉันด้วยนะ!"
ลู่เฟยพยักหน้า
"ท่านเป้าตายแล้ว บ่อนกาสิโนนี้จะจัดการยังไงดี?"
"เรื่องพวกนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเถอะ เดี๋ยวฉันให้คนมาจัดการเอง" สวีเป่ยพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาเฮือกยาว แล้วต่อโทรศัพท์
ไม่นาน
เยี่ยปิงและเกาเสี่ยวเฟิงก็นำคนรุดหน้ามาถึง พอเกาเสี่ยวเฟิงเห็นลู่เฟยอยู่ที่นี่ ก็ประหลาดใจเป็นอย่างมาก
หลังจากสวีเป่ยอธิบายให้ฟังคร่าวๆ ทั้งสองคนก็เริ่มลงมือจัดการอย่างคล่องแคล่วว่องไว
เยี่ยปิงน่าจะมีเส้นสายทางฝั่งตำรวจ จึงแจ้งตำรวจให้มาจับกุมตัวพวกนักพนันไป ส่วนพนักงานในบ่อนก็ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นเช่นกัน
บ่อนกาสิโนไม่สามารถทำร้ายใครได้อีก ถือว่าได้ทำเรื่องดีๆ ไปเรื่องหนึ่ง
ลู่เฟยเห็นว่าเรื่องที่เหลือไม่ต้องให้ตัวเองเป็นห่วงแล้ว จึงเตรียมตัวจะกลับบ้านก่อน
หู่จึเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด ทนไม่ไหวแล้ว ส่วนตัวเขาเองก็อยากจะรีบกลับไปตรวจสอบร่มสีดำเร็วๆ
"รอจัดการทางนี้เสร็จเมื่อไหร่ จะไปขอบคุณเถ้าแก่ลู่อีกทีนะ การได้ร่วมมือกับคุณเป็นเรื่องที่น่ายินดีมาก หวังว่าวันข้างหน้าจะมีโอกาสได้ร่วมงานกันอีก"
สวีเป่ยยื่นมือไปจับมือกับลู่เฟย
"แน่นอน"
ลู่เฟยพาหู่จึเดินจากไป
"พี่เป่ย เกิดเรื่องทำไมถึงไม่เรียกพวกเรา แต่กลับไปเรียกเขาล่ะ?" เมื่อเห็นแววตาชื่นชมของสวีเป่ย เกาเสี่ยวเฟิงก็รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก
"ครั้งนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของเพื่อนฉันน่ะ ตอนแรกไม่รู้ว่าจะยุ่งยากขนาดนี้"
สวีเป่ยอธิบายง่ายๆ สองสามประโยค พลางทอดสายตามองไปที่ทางเข้าบ่อนกาสิโน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
"ส่งประกาศจับออกไป ผู้บำเพ็ญเพียรสายมารเสวียนอินจื่อมีนิสัยเจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยมอำมหิต ทำร้ายผู้คนมานับไม่ถ้วน ทุกคนมีสิทธิ์สังหารมันได้ หากใครสามารถแจ้งเบาะแสได้ จะมีรางวัลให้อย่างงาม"
"รับทราบ!"
ถนนวัตถุโบราณ
ลู่เฟยและหู่จึกลับมาถึงร้านอักษรเสีย หู่จึไม่สนแม้แต่จะอาบน้ำ เข้าห้องปุ๊บก็ล้มตัวลงนอนปั๊บ
ลู่เฟยฝืนทนต่อความเหนื่อยล้า เอาร่มสีดำออกมาดูก่อน
ร่มสีดำหลังจากกลืนกินเนตรผีดวงนั้นเข้าไป ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ อีก ราวกับดำดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราไปเสียแล้ว
โชคดีที่การเดินทางครั้งนี้ได้รับเนตรผีมา ก็ถือว่าไม่ขาดทุน
เพียงแต่ร่มสีดำดูเก่าลงไปมาก ไม่รู้ว่ามีวิธีไหนจะช่วยซ่อมแซมได้บ้าง?
ลู่เฟยมองดูด้วยความปวดใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บร่มสีดำลงไป
อาบน้ำล้างหน้าล้างตา แล้วพักผ่อน
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เขาถูกเสียงหมาร้องเห่าจนสะดุ้งตื่น
ผลักประตูออกไป ลูกหมาตัวดำก็แกว่งหางพุ่งเข้ามาหา คลอเคลียจนแทบจะสิงร่าง
"เสี่ยวเฮย แกกลับมาแล้วเหรอ"
ลู่เฟยลูบหัวปุกปุยขนาดใหญ่ของมัน
เนื่องจากจวงหมิงเฉิงมีความไวต่อกลิ่นเป็นอย่างมาก เมื่อวานตอนออกจากบ้านเขาจึงไม่ได้พาเสี่ยวเฮยไปด้วย โดยฝากมันไว้ที่บ้านหลิวฟู่กุ้ย
เจ้าตัวเล็กนี่ตอนนี้โตขึ้นมาก อ้วนจ้ำม่ำและดูร่าเริงมีชีวิตชีวาสุดๆ
"น้องลู่ นายตื่นแล้วเหรอ" หลิวฟู่กุ้ยเองก็อยู่ในลานบ้าน ในมือหิ้วแตงโมลูกกลมโตมาด้วยสองลูก
"เจ้าตัวเล็กนี่มันโวยวายจะกลับมาให้ได้ ฉันห้ามไม่อยู่ ก็เลยต้องตามมันมาด้วยเนี่ย!"
"รบกวนนายแล้วนะ เฒ่าหลิว" ลู่เฟยยิ้มให้เขา พลางบิดขี้เกียจ
"เกรงใจทำไมกัน พวกเราก็เหมือนครอบครัวเดียวกันนั่นแหละ!" หลิวฟู่กุ้ยวางแตงโมลงบนโต๊ะ "ระหว่างทางฉันเห็นแผงขายแตงโมน่ากินดี ก็เลยซื้อมาฝากพวกนายสองลูก อากาศร้อนๆ กินแตงโมแก้กระหายได้ดีเลยนะ"
"ประจบสอพลอแบบไม่มีสาเหตุ เฒ่าหลิว นายมีธุระอะไรก็ว่ามาตรงๆ เลย" ลู่เฟยมองความคิดของเขาออกในปราดเดียว
"รู้หรอกน่าว่าปิดบังน้องลู่ไม่ได้เลย" หลิวฟู่กุ้ยถูมือไปมา "ฉันมีเพื่อนคนนึง เขาบอกว่าช่วงนี้เมียเขาแปลกๆ ไป! ทุกคืนตอนหลับ ในปากเอาแต่ละเมอเรียกชื่อคนแปลกหน้า"
"มันแปลกตรงไหนล่ะ? แอบมีชู้อยู่ข้างนอกแล้วล่ะสิ"
ลู่เฟยส่ายหน้า
"มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นน่ะสิ!" หลิวฟู่กุ้ยเบิกตากว้าง "เขาบอกว่าไม่ได้แอบมีชู้เป็นคน แต่เมียเขาแอบมีชู้เป็นผีต่างหากล่ะ!"