บทที่ 446 เข้าฝันย้ายหลุมศพ

"หมายความว่ายังไง?"
ลู่เฟยมองหลิวฟู่กุ้ยด้วยความแปลกใจ
"เพื่อนฉันพอได้ยินเมียละเมอเรียกชื่อคนแปลกหน้าตอนนอน ก็โมโหจนแทบคลั่ง! ตอนแรกเขากะจะปลุกเมียขึ้นมาคาดคั้นซะเดี๋ยวนั้นเลย แต่พอคิดดูอีกที เมียก็คงไม่ยอมรับอยู่ดี"
หลิวฟู่กุ้ยเล่าอย่างออกรสออกชาติ
"เขาเลยอดทนไว้ก่อน พอเช้าวันต่อมาก็ไปจ้างคนมาสืบดู พอรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของอีกฝ่ายแล้วหาหลักฐานมาได้ เมียก็ดิ้นไม่หลุดแล้ว"
"แต่ผลการสืบสวนกลับทำให้เขานึกไม่ถึงเลยจริงๆ"
"ชื่อนั้นน่ะ เป็นชื่อคนตาย! ตายไปหลายปีแล้วด้วย!"
"คนตายเหรอ?" ลู่เฟยยิ่งแปลกใจหนักเข้าไปอีก "ชื่อนั้นมันพิเศษมากเลยเหรอ ไม่อย่างนั้นเขาจะแน่ใจได้ยังไงว่าไม่ได้ซ้ำกับคนอื่น?"
"ในเมืองอวิ๋นเฉิงมีคนชื่อนี้แค่คนเดียวเท่านั้นแหละ! แถมตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็เป็นหนุ่มหล่อ ที่ทำงานแบบนั้นด้วย"
หลิวฟู่กุ้ยเดาะลิ้นดังจึ๊กจั๊ก ทำหน้าตากรุ้มกริ่ม
"งานแบบไหน?" ลู่เฟยเบิกตากว้าง
"ก็พวก... ผู้ชายขายบริการไงล่ะ" หลิวฟู่กุ้ยทำท่ากระพือปีกประกอบ
"ได้ยินมาว่าพ่อหนุ่มหล่อคนนั้นเก่งกาจมาก เป็นที่โปรดปรานของพวกเศรษฐินีสุดๆ"
"พอเขาตายไปแล้ว ก็ยังมีเศรษฐินีไปปัดกวาดหลุมศพให้เลยนะ"
"งั้นเหรอ? ร้ายกาจขนาดนั้นเชียว!" ลู่เฟยฟังแล้วเดาะลิ้น "เพื่อนของนายก็เลยคิดว่า เมียของเขาถูกผีหนุ่มหล่อตนนี้ทำให้หลงใหลเข้าแล้วงั้นสิ?"
"ใช่แล้ว!" หลิวฟู่กุ้ยพยักหน้าอย่างแรง
"เขายังบอกอีกนะ ว่าช่วงนี้เมียเขานิสัยเปลี่ยนไปมาก! ขนาดสไตล์การแต่งตัวก็ยังเปลี่ยนไปเลย ว่างๆ ก็ออกไปข้างนอกคนเดียว บางทีกลางดึกก็ยังไม่กลับบ้าน ถ้าไม่ได้แอบมีชู้อยู่ข้างนอกแล้วมันจะคืออะไรล่ะ?"
"เพียงแต่ ชู้ที่ว่านั่นไม่ใช่คน แต่เป็นผีต่างหาก!"
"ตอนนี้เขากลุ้มใจแทบแย่แล้ว ตระเวนหาคนมาช่วยไปทั่วเลย!"
"คนอย่างฉันหลิวฟู่กุ้ยเป็นคนแบบไหนล่ะ? เป็นคนมีน้ำใจที่สุดอยู่แล้ว จะทนดูอยู่เฉยๆ ได้ยังไง!"
พูดจบ เขาก็หัวเราะหึๆ ใส่ลู่เฟย
"เรื่องนี้อาจจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับของอัปมงคลหรอกนะ ไม่รู้ว่าน้องลู่พอจะช่วยหน่อยได้ไหม?"
"ก็ไม่ใช่ว่าจะช่วยไม่ได้หรอก แต่แตงโมแค่สองลูกก็คิดจะให้ฉันออกโรงแล้วเหรอ?" ลู่เฟยมองหลิวฟู่กุ้ยด้วยสายตาเรียบเฉย
เขารู้สึกว่าเรื่องนี้น่าสนใจดีเหมือนกัน ถ้าไม่ยุ่งล่ะก็ ไปดูก็ไม่เสียหาย
"แน่นอนว่าต้องไม่หยุดแค่นี้สิ! จะให้ตกระกำลำบากน้องลู่ได้ยังไง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เพื่อนฉันคนนั้นมีฐานะร่ำรวยเลยนะ ฉันเองก็ตั้งใจจะมาเชิญน้องลู่ไปกินข้าวด้วยอยู่แล้วไง!" หลิวฟู่กุ้ยยิ้มประจบประแจงเต็มใบหน้า
"ช่วงก่อนที่ฉันเคยเล่าให้ฟังไง ว่าอดีตภรรยาฉันพาลูกสาวกลับมาแล้ว ฉันจองโต๊ะไว้ที่หอจุ้ยเซียน ถ้านายให้เกียรติไปกินข้าวด้วยกันล่ะก็..."
ตอนนี้เองลู่เฟยถึงเพิ่งจะสังเกตเห็น ว่าวันนี้หลิวฟู่กุ้ยสวมชุดสูท แต่งตัวซะหล่อเฟี้ยวเลยทีเดียว
"โอ๊ะ หอจุ้ยเซียนนั่นราคาไม่เบาเลยนะ! ฉันต้องไปแน่นอนอยู่แล้ว!"
ตั้งแต่กลับมาเมื่อวาน ก็นอนยาวมาจนถึงตอนนี้ เขายังไม่ได้กินข้าวเลย กำลังหิวพอดี ย่อมไม่มีทางเกรงใจหลิวฟู่กุ้ยอยู่แล้ว
จากนั้นเขาก็ไปปลุกหู่จึ
หู่จึไม่แม้แต่จะล้างหน้า สวมกางเกงขาสั้นตัวใหญ่กับรองเท้าแตะ เดินงัวเงียออกจากบ้านไปทั้งอย่างนั้น
"หู่จึ อย่างน้อยนายก็ช่วยแต่งตัวให้มันดูดีหน่อยสิ" ลู่เฟยรู้สึกขายหน้าอยู่นิดๆ
"ก็แค่ไปกินข้าวเอง ที่ฉันยอมไปเนี่ยก็ถือว่าไว้หน้าเฒ่าหลิวมากแล้วนะ" หู่จึไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
ก็แค่ไปกินข้าวกับครอบครัวของหลิวฟู่กุ้ยเอง ไม่ได้ไปพบปะบุคคลสำคัญระดับประเทศซะหน่อย
พอไปถึงที่หมาย
หลิวฟู่กุ้ยก็พาทั้งสองคนเข้าไปในห้องส่วนตัว
"ฮุ่ยอวิ๋น ฉิงฉิง เถ้าแก่ลู่มาแล้ว!"
ทันทีที่เข้าประตูไป
หู่จึก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที!
ภายในห้องส่วนตัวมีสองแม่ลูกคู่หนึ่ง แล้วก็ยังมีผู้ชายวัยกลางคนที่แต่งตัวดูภูมิฐานอีกคนหนึ่ง
"ฮุ่ยอวิ๋น ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าพวกเราจะมากินข้าวกันแบบครอบครัว? ทำไมถึงพาคนนอกมาด้วยล่ะ?" พอหลิวฟู่กุ้ยเห็นผู้ชายวัยกลางคนคนนั้น สีหน้าก็บึ้งตึงขึ้นมาทันที
"ใครเป็นครอบครัวเดียวกับนายไม่ทราบ?"
เก๋อฮุ่ยอวิ๋นในชุดกระโปรงผ้าไหมลุกขึ้นยืน ถลึงตาใส่หลิวฟู่กุ้ย
ถึงแม้หล่อนจะอายุเลยวัยสี่สิบไปแล้ว แต่ก็ยังดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ดูมีเสน่ห์และเย้ายวนใจไม่สร่าง
"นายก็เป็นแค่พ่อทางสายเลือดของลูกสาวฉันเท่านั้น นอกเหนือจากนี้ ฉันกับนายไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย!"
"เธอเป็นแม่ ฉันเป็นพ่อ ถ้าไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันแล้วจะเป็นอะไรล่ะ?" หลิวฟู่กุ้ยทำหน้าหนา
"เถ้าแก่หลิว สวัสดี ผมชื่อหม่าหย่งหมิง เป็นเพื่อนร่วมชั้นของฮุ่ยอวิ๋น"
ผู้ชายวัยกลางคนคนนั้นยื่นมือไปทางหลิวฟู่กุ้ย บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร ดูเป็นผู้ลากมากดีเป็นอย่างยิ่ง
แต่หลิวฟู่กุ้ยไม่สนใจเขาสักนิด หันกลับไปส่งยิ้มกว้างให้ลูกสาวแทน
"ฉิงฉิง ไม่ได้เจอพ่อตั้งนาน คิดถึงพ่อไหมลูก?"
"พ่อ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"
หญิงสาวยิ้มตอบเขา เห็นได้ชัดว่ายังคงมีความห่างเหินกันอยู่บ้าง
เธอมีใบหน้าที่หมดจดงดงาม ถึงแม้จะไม่ได้สวยหยดย้อยระดับนางงาม แต่ผิวพรรณก็ขาวเนียนละเอียด เปี่ยมไปด้วยความสดใสและพลังแห่งวัยเยาว์ ดูอวบอิ่มราวกับลูกพีชก็ไม่ปาน
ทันทีที่หู่จึเข้าประตูมาก็มองจนตาค้าง รีบหันหลังไปขยี้ตาเช็ดขี้ตา แล้วจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง
"ทุกคนนั่งสิ นั่งลง ไม่ต้องเกรงใจ" หลิวฟู่กุ้ยเชื้อเชิญทุกคน
ทุกคนทยอยนั่งลง ลูกหมาตัวดำหมอบอยู่อย่างว่าง่ายข้างๆ ลู่เฟย รอคอยการป้อนอาหาร
หลิวฟู่กุ้ยเอาอกเอาใจเป็นพิเศษ คอยคีบกับข้าวให้อดีตภรรยากับลูกสาวไม่หยุด แต่น่าเสียดายที่สองแม่ลูกไม่ค่อยสนใจเขานัก
โดยเฉพาะอดีตภรรยาอย่างเก๋อฮุ่ยอวิ๋น ที่กลับมีท่าทีอ่อนโยนและยิ้มแย้มให้กับผู้ชายวัยกลางคนที่ชื่อหม่าหย่งหมิง ทำเอาหลิวฟู่กุ้ยหงุดหงิดเป็นอย่างมาก
ลู่เฟยกับเสี่ยวเฮยกินกับข้าวไปพลาง ดูงิ้วไปพลาง
หม่าหย่งหมิงเห็นได้ชัดว่ามีใจให้เก๋อฮุ่ยอวิ๋น ผู้ชายวัยกลางคนสองคนแอบฟาดฟันชิงดีชิงเด่นกันอย่างลับๆ ทำเอาลู่เฟยอยากจะขำออกมาจริงๆ
แต่การที่มีผู้ชายถึงสองคนมาคอยเอาอกเอาใจ เก๋อฮุ่ยอวิ๋นกลับดูไม่ค่อยมีความสุขนัก กลับดูเหมือนคนมีเรื่องทุกข์ใจเสียมากกว่า
"ฮุ่ยอวิ๋น เป็นอะไรไป? ช่วงนี้มีเรื่องให้กลุ้มใจเหรอ?" หม่าหย่งหมิงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
"ก็ไม่ได้มีอะไรหรอก แค่ช่วงนี้ฉันนอนไม่ค่อยหลับ ชอบฝันแปลกๆ อยู่เรื่อย ในฝันฉันเห็นพ่อใส่เสื้อผ้าเปียกโชก เอาแต่ร้องบอกฉันว่าหนาว ฉันเลยรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีเลย"
"บางทีอาจจะเป็นเพราะคุณไม่ได้กลับบ้านมานานเกินไปก็แค่นั้นแหละ อย่าคิดมากเลย ผมรู้จักน้ำมันหอมระเหยยี่ห้อนึงใช้ดีมากเลยนะ ก่อนนอนคุณลองจุดดู รับรองว่าหลับสนิทไปจนถึงเช้าเลยล่ะ" หม่าหย่งหมิงเอ่ยปลอบใจ
"สถานการณ์แบบนี้น้ำมันหอมระเหยอาจจะไม่ได้ผลหรอกนะ" ลู่เฟยส่ายหน้า แล้วเอ่ยเตือนขึ้นมา "การที่ญาติผู้ล่วงลับมาเข้าฝัน บางทีอาจจะเป็นเพราะหลุมศพมีปัญหาอะไรหรือเปล่า พี่สะใภ้ลองหาคนมาตรวจดูสิ ว่าจำเป็นต้องย้ายหลุมศพไหม"
"ย้ายหลุมศพงั้นเหรอ?" เก๋อฮุ่ยอวิ๋นมีสีหน้าครุ่นคิด "หลายปีมานี้ฉันไม่อยู่ ก็ไม่ได้ดูแลปัดกวาดหลุมศพของพ่อให้ดีจริงๆ นั่นแหละ แต่เพิ่งจะกลับมาที่เจียงเฉิง ยังไม่ค่อยคุ้นเคยเท่าไหร่ ก็เลยไม่รู้ว่าจะไปหาคนจากที่ไหนดี"
"ฮุ่ยอวิ๋น ผมได้ยินมาว่าการย้ายหลุมศพมีข้อห้ามและข้อควรระวังเยอะมากเลยนะ พวกเราต้องหาซินแสที่ไว้ใจได้จริงๆ ถ้าทำพลาดไปล่วงเกินคุณลุงเข้า มันจะนำความโชคร้ายมาให้พวกเราทุกคนแทนได้นะ" หม่าหย่งหมิงพูดแทรกขึ้นมาอีก
"เรื่องแบบนี้จะไปจ้างคนนอกทำไมล่ะ?" หลิวฟู่กุ้ยในที่สุดก็หาจังหวะพูดแทรกได้เสียที
"การย้ายหลุมศพให้พ่อตาเป็นเรื่องใหญ่นะ จะทำลวกๆ ไม่ได้ พวกเราขอให้น้องลู่ช่วยจัดการให้ก็ได้! อย่าเห็นว่าเขายังหนุ่มยังแน่นนะ ร้านอักษรเสียในเจียงเฉิงน่ะมีชื่อเสียงโด่งดังจะตายไป!"
"ร้านอักษรเสียเหรอ? นั่นมันสถานที่แบบไหนกัน?" ลูกสาวของเขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ลูกรัก ร้านอักษรเสียไม่ใช่สถานที่ธรรมดาๆ หรอกนะ! ข้างในมีของวิเศษสารพัดชนิด ที่สามารถทำให้คนสมปรารถนาได้เลยล่ะ! วันไหนลูกว่าง เดี๋ยวพ่อพาลูกไปเที่ยวที่ร้านอักษรเสียนะ" หลิวฟู่กุ้ยหันไปมองลู่เฟยด้วยท่าทางประจบประแจงเล็กน้อย
"ยินดีต้อนรับเสมอ!" ลู่เฟยพยักหน้ายิ้มรับ
หลิวฟู่กุ้ยวิ่งเต้นเป็นธุระให้ ช่วยร้านอักษรเสียหาเงินได้ไม่น้อย ลู่เฟยเองก็ยินดีที่จะไว้หน้าเขา
"เป็นโรงรับจำนำอักษรเสียจริงๆ เหรอเนี่ย?" หม่าหย่งหมิงตกใจเป็นอย่างมาก