บทที่ 447 ผีโลกีย์หนุ่ม

ร้านอักษรเสียในตอนนี้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเมืองเจียงเฉิง มีคนไม่น้อยที่เคยได้ยินชื่อ แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะมีช่องทางติดต่อหาลู่เฟยได้
หม่าหย่งหมิงพิจารณาลู่เฟยด้วยความประหลาดใจ
"เรื่องนี้จะมีของปลอมได้ยังไง! เรื่องย้ายหลุมศพพ่อตาฉัน ไม่ต้องรบกวนคนนอกมาเป็นห่วงหรอก!"
หลิวฟู่กุ้ยยื่นนามบัตรสองใบให้อย่างภาคภูมิใจ ใบหนึ่งเป็นของเขาเอง อีกใบเป็นของร้านอักษรเสีย
"ฮุ่ยอวิ๋น เรื่องย้ายหลุมศพเชิญเถ้าแก่ลู่มาช่วย รับรองว่าพ่อจะต้องพอใจแน่นอน!"
"ใครเป็นพ่อของนายไม่ทราบ? ช่วยพูดจาให้มันรู้กาลเทศะหน่อย!" เก๋อฮุ่ยอวิ๋นถลึงตาใส่เขา แต่กลับให้ความเคารพลู่เฟยเป็นอย่างมาก เผยรอยยิ้มอย่างจริงใจ "เถ้าแก่ลู่ พอจะช่วยเรื่องนี้ได้ไหม?"
"เรื่องย้ายหลุมศพฉันไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ ฉันขอแนะนำเพื่อนให้พวกคุณคนนึงก็แล้วกัน"
ลู่เฟยไม่ค่อยสนใจเรื่องย้ายหลุมศพนัก เขาคิดดูแล้ว ปล่อยให้จิงเจี้ยนจัดการน่าจะดีกว่า จึงให้เบอร์โทรศัพท์ของจิงเจี้ยนกับพวกเขาไป
"ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณเถ้าแก่ลู่มากนะ!"
เก๋อฮุ่ยอวิ๋นยิ้มขอบคุณลู่เฟย
"หลิวฟู่กุ้ยคนนี้ทำตัวเหลวไหลมาทั้งชีวิต นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้รู้จักกับบุคคลสำคัญอย่างเถ้าแก่ลู่ด้วย! ตอนที่เขาบอกฉัน ฉันยังนึกว่าเขาโม้เหมือนเมื่อก่อนซะอีก"
"พี่สะใภ้พูดอะไรแบบนั้น ความจริงแล้วเฒ่าหลิวก็เป็นคนดีใช้ได้เลยนะ" ลู่เฟยหัวเราะ
"นั่นสิ! ฉันเป็นคนยังไง น้องลู่รู้ดีที่สุด! เพื่อนของเขาต้องเป็นยอดคนอันดับหนึ่งอย่างแน่นอน รับรองว่าจะช่วยพ่อหาทำเลฮวงจุ้ยชั้นยอดได้แน่!" หลิวฟู่กุ้ยยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่ จงใจปรายตามองหม่าหย่งหมิงแวบหนึ่ง
หม่าหย่งหมิงพูดอย่างไม่ยอมแพ้ "ฮุ่ยอวิ๋น ความจริงฉันก็รู้จักซินแสเก่งๆ หลายคนนะ ถ้าจำเป็น ฉันเชิญพวกเขามาช่วยได้"
"ไม่ต้องลำบากหรอกพี่หม่า ในเมื่อเถ้าแก่ลู่แนะนำยอดคนให้พวกเราแล้ว ก็เชิญยอดคนมาดูก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ" เก๋อฮุ่ยอวิ๋นปฏิเสธความหวังดีของเขาอย่างนุ่มนวล
ในดวงตาของเขาฉายแววไม่พอใจวาบผ่าน แต่ก็รีบฝืนยิ้มออกมา พูดคุยหัวเราะกับทุกคนต่อไป
หลังกินข้าวเสร็จ เขาก็ชิงตัดหน้าไปส่งสองแม่ลูกเก๋อฮุ่ยอวิ๋นกลับบ้าน
"ถุย! อะไรของมันวะ ก็แค่รถเบนซ์คันโตไม่ใช่หรือไง? คนอย่างฉันหลิวฟู่กุ้ยก็ซื้อไหวโว้ย!"
หลิวฟู่กุ้ยถ่มน้ำลายด้วยความเจ็บใจ มองตามหลังรถที่แล่นห่างออกไป
"เฒ่าหลิว ตอนนี้มานั่งเสียใจ แล้วตอนนั้นจะหย่าทำไมล่ะ?" ลู่เฟยอดขำไม่ได้
หลิวฟู่กุ้ยถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ตอนนั้นฉันยังเด็กไม่รู้ประสีประสา เอาแต่ออกไปกินเหล้ากับเพื่อน... ฮุ่ยอวิ๋นก็เป็นคนประเภทที่ยอมหักไม่ยอมงอ จะว่าไปมันก็เป็นความผิดของฉันเองแหละ"
"งั้นก็สมควรแล้วล่ะ!" ลู่เฟยไม่เห็นใจเลยแม้แต่น้อย
"เฒ่าหลิว ลูกสาวนายเป็นลูกแท้ๆ ของนายจริงๆ เหรอ? ทำไมหน้าตาไม่เห็นเหมือนนายเลยสักนิด?" หู่จึโพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"ตอนหนุ่มๆ ฉันก็หล่อเหลาเอาการ สง่างามดุจต้นหยกสู้ลมเหมือนกันนะเว้ย..." หลิวฟู่กุ้ยชะงักไป ถลึงตาดุร้ายใส่หู่จึ "ฉันขอเตือนนายไว้ก่อนนะ อย่ามาคิดอกุศลกับลูกสาวฉันเด็ดขาด! ไม่อย่างนั้น ฉันจะอัดนายจนขี้แตกเลย!"
"ชิ ฉันไม่เห็นจะสนเลย!" หู่จึจงใจแค่นเสียงหยัน
จากนั้น
หลิวฟู่กุ้ยก็นัดเวลากับเพื่อนไว้เรียบร้อย แล้วจึงเชิญลู่เฟยไปหา
"ภรรยาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เพื่อนฉันเขารอไม่ไหวแม้แต่วินาทีเดียว แทบอยากจะติดปีกบินพาน้องลู่ไปหาเดี๋ยวนี้เลย น้องลู่ดูสิว่าตอนนี้พอจะมีเวลาว่างไหม พวกเราไปกันตอนนี้เลยดีกว่า?"
"ตกลง ถือซะว่าไปเดินย่อยอาหารก็แล้วกัน"
กินข้าวอิ่มแล้ว ลู่เฟยย่อมไม่ปฏิเสธ
หลักๆ ก็คือให้เกียรติหลิวฟู่กุ้ย ไม่ใช่เพราะความอยากรู้อยากเห็นอะไรหรอกนะ
ห้องเพนต์เฮาส์ในหมู่บ้านจัดสรรระดับไฮเอนด์
"น้องลู่ นี่คือเพื่อนฉันเอง หลวี่หงเฟิง ประธานหลวี่"
"เถ้าแก่ลู่ ในที่สุดคุณก็มาแล้ว!"
หลิวฟู่กุ้ยเพิ่งจะแนะนำตัวเสร็จ หลวี่หงเฟิงก็ก้าวเข้ามาจับมือลู่เฟยไว้ แววตาเต็มไปด้วยความร้อนใจและกังวล
"คุณไม่รู้หรอก เรื่องภรรยาฉันทำเอาฉันร้อนใจแทบแย่แล้ว!"
"ประธานหลวี่ อย่าเพิ่งร้อนใจไป นั่งลงแล้วค่อยๆ คุยกันดีกว่า" ลู่เฟยระงับความอยากรู้อยากเห็นในใจ แสดงท่าทีสุขุมเยือกเย็นออกมา
หู่จึยืนอยู่ด้านหลังเขา ถึงแม้จะพยายามควบคุมตัวเองอย่างหนัก แต่ก็ยังเก็บอาการอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านไว้ไม่อยู่
ทุกคนต่างก็มีคำถามเดียวกันอยู่ในใจ
หรือว่าจะมีผีโลกีย์ที่เป็นผู้ชาย คอยหลอกล่อผู้หญิงด้วยเหรอ?
"เฒ่าหลิวน่าจะเล่าให้คุณฟังบ้างแล้ว สถานการณ์ก็ประมาณนั้นแหละ" หลวี่หงเฟิงมีใบหน้าอมทุกข์
"ตอนที่ได้ยินเธอละเมอเรียกชื่อผู้ชายคนอื่นกลางดึก ฉันก็โกรธมากเลยนะ!"
"พวกเราเป็นสามีภรรยากันมา รักกันมาตั้งยี่สิบปี ความสัมพันธ์ก็ดีมาตลอด ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะ..."
"ตอนหลังพอฉันไปสืบดู ถึงได้รู้ว่านั่นมันชื่อคนตาย! แถมเธอก็เริ่มมีอาการผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วย!"
"เมื่อก่อนเธอเป็นคนหัวโบราณมาก ไม่เคยใส่เสื้อผ้าโป๊ๆ เลย แถมยังแทบจะไม่เคยดัดผม เป็นแม่ศรีเรือนที่ดีคนนึงเลยล่ะ"
"แต่ตอนนี้ เธอแต่งหน้าทาปากหนาเตอะ แต่งตัวซะฉูดฉาดบาดตา แถมยังชอบแอบออกไปข้างนอกตอนกลางคืนอยู่บ่อยๆ"
หลวี่หงเฟิงกัดฟันกรอด หน้าเขียวปัด กำหมัดแน่น
"พวกเราแต่งงานกันมาตั้งหลายปี เธอไม่ใช่คนแบบนั้นแน่ ต้องเป็นเพราะถูกผีทำให้ลุ่มหลงจนสติเลอะเลือนแน่ๆ ถึงได้กลายเป็นแบบนี้"
"เถ้าแก่ลู่ คุณช่วยพวกเราด้วยเถอะ! ฉันจะทนดูภรรยาตัวเองถูกผีหลอกล่อไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้หรอกนะ!"
ฟังดูแล้ว เขาก็เป็นคนที่หนักแน่นในความรักความผูกพันคนหนึ่ง
ผู้ชายทั่วไปถ้าเจอเรื่องแบบนี้ เกรงว่าคงจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แล้วโวยวายจะหย่าร้างไปตั้งนานแล้ว
"ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ ภรรยาคุณล่ะ?" ลู่เฟยมองหา
ภายในห้องเพนต์เฮาส์ที่กว้างขวางไม่เห็นเงาของคนอื่นเลย
"เธอออกไปซื้อเสื้อผ้า ฉันให้คนคอยจับตาดูอยู่ อีกเดี๋ยวก็คงจะกลับมาแล้วล่ะ" หลวี่หงเฟิงฝืนยิ้มขมขื่น "เมื่อก่อนเธอประหยัดมาก ไม่เคยใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายเลย! แต่ตอนนี้ ออกไปช้อปปิ้งทุกวัน"
"ความจริงเสียเงินไปบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันกลัวก็แต่ว่าเธอจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้นี่สิ"
"ช่วงนี้ลูกชายถามฉันว่าแม่เป็นอะไรไป ฉันก็ไม่รู้จะตอบยังไง เฮ้อ!"
"ประธานหลวี่ ไม่ต้องกังวลไปหรอก นี่ไงเถ้าแก่ลู่ก็มาแล้วไม่ใช่เหรอ?" หลิวฟู่กุ้ยตบไหล่เขาเบาๆ เป็นการปลอบใจ "ไม่ว่าจะเป็นภูตผีปีศาจอะไร ขอแค่เถ้าแก่ลู่ลงมือ รับรองว่าหายขาดแน่นอน"
"ดี! ดี!"
หลวี่หงเฟิงพยักหน้า แต่ก็ยังอดกังวลไม่ได้ เดินกระสับกระส่ายไปมาอยู่ในห้อง
ทุกคนรอคอยอยู่เป็นชั่วโมง ในที่สุดก็ได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงดังมาจากนอกประตู
ตึกตึก ตึกตึก
ผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งในชุดเดรสสีชมพูสะท้อนแสง สวมรองเท้าส้นสูงปรี๊ด เดินบิดสะโพกเข้ามา
ผมดัดลอนใหญ่สีเหลือง ติดขนตาปลอมหนาเป็นแพราวกับพัดสองอัน ริมฝีปากทาลิปสติกสีชมพูบาร์บี้ที่ดูขัดตา
พอเดินเข้ามา ก็แทบจะทำเอาทุกคนตาบอด
การแต่งตัวแบบนี้ถ้าไปอยู่บนตัวสาวแซ่บวัยรุ่น บางทีอาจจะดูแฟชั่นอยู่บ้าง แต่ภรรยาของหลวี่หงเฟิงเป็นผู้หญิงวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าแล้ว
ไม่สามารถใช้คำว่าสวยหรือขี้เหร่มาอธิบายได้แล้ว มันดูไม่เข้ากันอย่างรุนแรงต่างหาก
หลวี่หงเฟิงฝืนยิ้ม ทักทายผู้หญิงคนนั้น "ที่รัก คุณกลับมาแล้วเหรอ นี่คือเพื่อนๆ ของผม..."
ผู้หญิงวัยกลางคนหิ้วถุงช้อปปิ้งพะรุงพะรัง ทั้งเสื้อผ้าและเครื่องสำอาง
เธอเพียงแค่ปรายตามองหลวี่หงเฟิงอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง จากนั้นก็หิ้วของเดินกลับเข้าห้องไป
ประตูห้องปิดไม่สนิท
ลู่เฟยจงใจมองลอดช่องประตูเข้าไป
พี่สาวคนนั้นนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง กำลังแต่งหน้าแต่งตัว
แต่เธอดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจกับใบหน้าของตัวเองเท่าไหร่นัก ไม่ว่าจะแต่งหน้ายังไงก็ไม่ได้ผลลัพธ์ตามที่เธอต้องการ สุดท้ายนึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะหยิบมีดกันคิ้วด้ามเล็กๆ ขึ้นมา แล้วเล็งไปที่ใบหน้าของตัวเอง