บทที่ 448 โหงวเฮ้งผี

ผู้หญิงวัยกลางคนที่แต่งหน้าจัดจ้าน ถือมีดกันคิ้วที่คมกริบ เล็งไปที่ใบหน้าของตัวเองไปมา
ภายในดวงตาที่ติดขนตาปลอมหนาเตอะ เผยให้เห็นความรังเกียจและความไม่พอใจ ราวกับว่าจะกรีดลงบนใบหน้าของตัวเองได้ทุกเมื่อ
การกระทำนี้ทำเอาหลวี่หงเฟิงตกใจแทบแย่
"ที่รัก..."
เขาอยากจะเข้าไปห้าม แต่ก็ถูกลู่เฟยดึงไว้เสียก่อน
"ประธานหลวี่ ใจเย็นๆ ก่อน สภาพของพี่สะใภ้ตอนนี้ไม่ค่อยปกติ อย่าเพิ่งไปทำให้เธอตกใจเลย"
"เถ้าแก่ลู่ คุณมองเห็นอะไรบ้างไหม?"
หลวี่หงเฟิงร้อนใจดั่งไฟลน
"รอเดี๋ยวนะ"
ลู่เฟยพิจารณาผู้หญิงวัยกลางคนคนนั้นอีกหลายแวบ รู้สึกว่าใบหน้าของเธอดูไม่สมส่วนเอามากๆ ไม่ใช่เพราะการแต่งหน้า แต่เป็นเพราะเครื่องหน้าไม่รับกัน และรูปหน้าก็ไม่ค่อยสมมาตรด้วย
ดวงตาทั้งสองข้างดำมืดไร้แวว ถึงแม้จะทาแป้งบนหน้าจนขาววอก แต่ก็ไร้ซึ่งความเปล่งปลั่ง กลับเผยให้เห็นสีดำอมเขียว ราวกับมีเงาดำปกคลุมอยู่
ดูมืดมนและน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง
ในตำราโหงวเฮ้งเรียกลักษณะแบบนี้ว่า โหงวเฮ้งผี
โหงวเฮ้งผีเป็นลางร้ายขั้นรุนแรง
คนที่มีโหงวเฮ้งแบบนี้ ถ้าไม่ใช่พวกชั่วร้ายถึงขีดสุด ก็ต้องเป็นพวกที่มีความโชคร้ายพัวพัน
แต่ดูจากฐานะของตระกูลหลวี่แล้ว ก็ไม่เหมือนพวกที่มีชะตาชีวิตอาภัพเลย
"เถ้าแก่ลู่ ตกลงว่ายังไงบ้าง? ภรรยาฉันถูกผีทำให้หลงใหลเข้าแล้วจริงๆ ใช่ไหม?" หลวี่หงเฟิงทนไม่ไหวเอ่ยถามขึ้นมา "เมื่อก่อนเธอแต่งตัวเรียบร้อยมาก ไม่เป็นแบบนี้เลยสักนิด! ตอนนี้ดูยังกับเป็นคนละคนเลย"
ลู่เฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ยังไม่ได้ตอบในทันที แต่ทำมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนไปคุยกันตรงมุมห้อง
"ประธานหลวี่ พี่สะใภ้เริ่มมีอาการผิดปกติแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"น่าจะประมาณเดือนกว่าๆ แล้วล่ะ"
หลวี่หงเฟิงพยายามนึกย้อนทบทวน
"ตั้งแต่คืนที่เธอละเมอเรียกชื่อคนตายคนนั้น เธอก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปทุกวันเลยล่ะ!"
"ตอนนี้ไม่ใช่แค่การแต่งตัวนะ ขนาดนิสัยก็ยังเปลี่ยนไปเลย เมื่อก่อนเธอเป็นคนรักครอบครัวมาก แต่ตอนนี้ไม่แม้แต่จะสนใจฉัน ลูกเต้าก็ไม่ยอมดูแล เอาแต่ออกไปเดินช้อปปิ้งทุกวัน"
"พอตกดึก เธอก็จะหายตัวไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พอใกล้จะเช้า ก็จะกลับมาเอง... บนตัวก็มีกลิ่นแปลกๆ ด้วย..."
พูดถึงตรงนี้ หลวี่หงเฟิงก็ขมวดคิ้วแน่นด้วยความกลุ้มใจ
ไม่มีผู้ชายปกติคนไหนทนให้ภรรยาตัวเองออกไปค้างอ้างแรมข้างนอกได้หรอก
"ก่อนหน้านั้น เธอมีพฤติกรรมแปลกๆ หรือไปเจอคนหรือเรื่องราวแปลกๆ อะไรบ้างไหม?" ลู่เฟยถามต่อ
"ก็ไม่น่าจะมีนะ..." หลวี่หงเฟิงส่ายหน้าด้วยความงุนงง "ก่อนหน้านั้นถ้าเธอไม่อยู่บ้านเลี้ยงลูก ก็จัดการงานบ้าน นานๆ ทีถึงจะออกไปดูแลตัวเองบ้าง ชีวิตก็เรียบง่ายดี"
"ถ้าอย่างนั้นก็แปลกแล้วล่ะ! คนเราอยู่ดีๆ จะไปมีโหงวเฮ้งผีได้ยังไง?"
"โหงวเฮ้งผีเหรอ?" หลวี่หงเฟิงตกใจ ดูเหมือนจะถูกคำนี้ทำให้หวาดกลัว จึงรีบถามอย่างตึงเครียดว่า "เถ้าแก่ลู่ โหงวเฮ้งผีคืออะไรเหรอ?"
หลิวฟู่กุ้ยเองก็มองลู่เฟยด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน
"โหงวเฮ้งผีไม่ได้หมายถึงรูปร่างหน้าตาแบบใดแบบหนึ่งโดยเฉพาะ แต่หมายถึงคนที่ดูมืดมนและน่ากลัวอยู่ตลอดเวลา เหมือนคนที่ไม่เคยโดนแดดเลย ชวนให้รู้สึกอึดอัดน่ะ"
"การมีโหงวเฮ้งแบบนี้ ไม่ใช่แค่จะส่งผลกระทบต่อดวงชะตาของตัวเองเท่านั้น แต่ยังอาจนำความโชคร้ายมาสู่ครอบครัวด้วย" ลู่เฟยอธิบายสั้นๆ
พอหลวี่หงเฟิงได้ฟัง ก็เบิกตากว้าง พยักหน้าอย่างแรง
"เถ้าแก่ลู่ คุณนี่มันเทพจริงๆ!"
"ตั้งแต่ภรรยาฉันเริ่มมีปัญหา ธุรกิจของครอบครัวก็มีปัญหาตามมาติดๆ! ผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านก็ล้มป่วยกะทันหันจนต้องเข้าโรงพยาบาล! ฉันไม่ได้เอาสองเรื่องนี้มาเชื่อมโยงกันเลย... ที่แท้ ก็เป็นเพราะโหงวเฮ้งผีนี่เองที่ทำร้าย?"
"แต่เมื่อก่อนภรรยาฉันไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา..."
พูดจบ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดรูปคู่ที่เคยถ่ายกับภรรยาให้ดู
"เถ้าแก่ลู่ คุณดูสิ!"
หลิวฟู่กุ้ยกับหู่จึก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วย
"โอ้โห นี่มันคนเดียวกันจริงดิ? หน้าตาไม่เห็นจะเหมือนกันเลยสักนิด!" หู่จึโพล่งขึ้นมาด้วยความตกใจ
ผู้หญิงวัยกลางคนในรูป แต่งตัวเรียบร้อย รอยยิ้มอ่อนโยน ดูปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าเป็นแม่ศรีเรือน
แตกต่างกับภาพลักษณ์ที่ดูเย้ายวนและน่ากลัวในตอนนี้ราวกับเป็นคนละคน
ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าและการแต่งหน้า แต่ที่สำคัญที่สุดคือบุคลิกภาพ
"ประธานหลวี่ ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่เพราะการแต่งหน้าหรอกนะ" ลู่เฟยหรี่ตาลง "คางกับจมูกของพี่สะใภ้ดูเปลี่ยนไปนะ... ขอถามหน่อยเถอะ พี่สะใภ้เคยทำศัลยกรรมหรือเปล่า?"
"ทำศัลยกรรมเหรอ?"
หลวี่หงเฟิงชะงักไป จากนั้นก็เบิกตากว้าง
"เมื่อสองเดือนก่อนฉันไปทำงานต่างเมือง พอกลับมาก็เห็นจมูกกับคางของเธอบวมนิดหน่อย เธอบอกว่าหกล้มโดยไม่ได้ตั้งใจ... หรือว่า นั่นก็คือการทำศัลยกรรมเหรอ?"
"ถ้าอย่างนั้นก็คงใช่แล้วล่ะ!" ลู่เฟยส่ายหน้า รู้สึกเสียดายเป็นอย่างมาก
"เมื่อก่อนพี่สะใภ้มีคางที่อวบอิ่ม จมูกก็โด่งสวย ถึงแม้จะไม่ได้สวยมาก แต่ก็เป็นโหงวเฮ้งของผู้หญิงที่ส่งเสริมสามีอย่างเห็นได้ชัด แต่ตอนนี้คางถูกเหลาจนแหลมเปี๊ยบ จมูกก็เหมือนจะเสริมอะไรเข้าไป ทำให้รูจมูกบานออก"
"เท่ากับว่าไปเฉือนเอาความโชคดีทิ้งไป ทำให้ทรัพย์สินรั่วไหลน่ะสิ"
"โหงวเฮ้งดีๆ กลายเป็นโหงวเฮ้งผี ดวงชะตาถูกทำลายจนหมดสิ้นเลยล่ะ"
พอหลวี่หงเฟิงได้ฟัง ก็อึ้งไปหลายนาที "การทำศัลยกรรมมันจะส่งผลร้ายแรงขนาดนี้เลยเหรอ?"
"ความจริงแล้วโหงวเฮ้งของคนเราก็ถือเป็นฮวงจุ้ยอย่างหนึ่งเหมือนกันนะ ถ้าไม่ถึงที่สุดก็อย่าไปทำศัลยกรรมเลย ถ้าทำออกมาดี ก็อาจจะนำข้อดีมาให้บ้าง แต่ถ้าทำพลาดโหงวเฮ้งพัง ก็ยากที่จะแก้ไขได้แล้วล่ะ"
ลู่เฟยเห็นเขาไม่ค่อยเชื่อ จึงอธิบายเพิ่มเติมทีละข้อ
"อย่างเช่น ตำแหน่งเหนือคิ้วเรียกว่าวังทรัพย์สิน ถ้าไปทำตาสองชั้น แล้วเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา ก็จะส่งผลกระทบต่ออสังหาริมทรัพย์ได้"
"ส่วนจมูกเป็นตัวแทนของโชคลาภ เป็นตัวเชื่อมโยงดวงชะตาในช่วงวัยกลางคน การไปทำศัลยกรรมจมูกซี้ซั้ว นอกจากจะส่งผลต่อสุขภาพแล้ว ยังมีโอกาสสูงที่จะส่งผลกระทบต่อดวงชะตาด้วย"
"ส่วนคาง ก็เป็นตัวแทนของบั้นปลายชีวิต มีคำกล่าวที่ว่า คางอวบอิ่ม บั้นปลายชีวิตไม่ขัดสน"
"โหงวเฮ้งคนมีบุญที่แท้จริง ต้องเป็นใบหน้าที่อวบอิ่มสมบูรณ์ ไม่ใช่พวกหน้าเรียวเป็นรูปตัววีแบบทุกวันนี้หรอกนะ"
"ใช่ ใช่ ใช่! พวกดาราเน็ตไอดอลสมัยนี้ พากันไปเหลาหน้าจนความโชคดีหายไปหมดแล้ว!" หลิวฟู่กุ้ยพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง "ฉันต้องไปสั่งสอนลูกสาวซะหน่อยแล้ว ห้ามยอมให้พวกคลินิกศัลยกรรมหลอกเอาเด็ดขาด!"
"ที่แท้ก็มีข้อห้ามเยอะแยะขนาดนี้..." หลวี่หงเฟิงยังคงคิดไม่ตก ทั้งตกใจทั้งโกรธ "แล้วเธอจะไปทำศัลยกรรมทำไมล่ะ? ฉันก็ไม่เคยรังเกียจหน้าตาของเธอสักหน่อย... ที่เธอกลายเป็นแบบนี้ ก็เป็นเพราะโหงวเฮ้งผีบ้าๆ นี่ใช่ไหม?"
"โหงวเฮ้งผีไม่ถึงกับทำให้คนเปลี่ยนนิสัยหน้ามือเป็นหลังมือหรอก แต่จะทำให้คนดวงตก ช่วงที่คนเราดวงตก ก็จะเจอกับสิ่งอัปมงคลได้ง่าย!" ลู่เฟยวิเคราะห์ "การที่พี่สะใภ้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ก็น่าจะเกี่ยวข้องกับสิ่งอัปมงคลข้างนอกนั่นแหละ"
"พูดไปพูดมา ก็คือแอบมีชู้อยู่ข้างนอกนั่นแหละ!" หลวี่หงเฟิงกำหมัดแน่น สีหน้าดูย่ำแย่เป็นอย่างมาก
"ประธานหลวี่ ทำใจให้สบายเถอะ อย่างน้อยก็หาสาเหตุเจอแล้ว! มีเถ้าแก่ลู่อยู่ทั้งคน ขอแค่กำจัดสิ่งอัปมงคลข้างนอกนั่นทิ้ง พี่สะใภ้ก็จะกลับมาเป็นปกติได้แน่นอน"
หลิวฟู่กุ้ยช่วยพูดปลอบประโลมอยู่พักใหญ่ ถึงทำให้เขาสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง
ดึกสงัด
ประตูห้องนอนเปิดออกดังแกร็ก
ผู้หญิงวัยกลางคนที่แต่งตัวสวยหยดย้อยและดูน่ากลัว ถือกระเป๋าสีดำใบใหญ่แอบย่องออกไปข้างนอก
เวลาเดินเธอแทบจะไม่มีเสียงเลย ราวกับวิญญาณผีก็ไม่ปาน เธอลงไปที่ลานจอดรถใต้ดิน แล้วขับรถออกจากหมู่บ้านไป
"หู่จึ ตามไป"
พวกลู่เฟยรีบขับรถตามออกไปทันที
ตามไปจนถึงนอกเมือง ขับไปจนถึงภูเขาที่มืดมิดและเปลี่ยวร้างลูกหนึ่ง
"สุสานปาเป่าซาน นี่มันสุสานไม่ใช่เหรอ?"
ทุกคนมองเห็นแต่ไกล ผู้หญิงคนนั้นจอดรถ แล้วถือกระเป๋าสีดำเดินเข้าไปในสุสาน