บทที่ 449 กระดูกคนตาย

สุสานทั้งมืดมิดและเงียบสงัด
สายลมยามค่ำคืนที่เย็นยะเยือกพัดโชยมา ต้นสนและต้นไป๋รอบด้านแกว่งไกวไปมา ราวกับเงาผีที่ซ้อนทับกัน
ป้ายหลุมศพที่เรียงรายเป็นแถวตั้งตระหง่านอยู่อย่างเงียบงัน ราวกับดวงตาที่ปิดสนิททีละดวง
ภรรยาของหลวี่หงเฟิงราวกับวิญญาณเร่ร่อน เดินทะลุผ่านสุสานไปหยุดอยู่หน้าป้ายหลุมศพแห่งหนึ่งโดยตรง
เธอหยิบธูปเทียนกระดาษเงินกระดาษทอง รวมถึงของเซ่นไหว้ออกมาจากกระเป๋าสีดำ แล้วจุดไฟเผาที่หน้าป้ายหลุมศพ
นี่มันการเซ่นไหว้หลุมศพไม่ใช่หรือไง?
ทุกคนต่างพากันหันไปมองหลวี่หงเฟิง
"ครอบครัวฉันไม่มีญาติฝังอยู่ที่นี่หรอก ต้องเป็นไอ้ผีตายนั่นแน่ๆ!" บนหัวของหลวี่หงเฟิงเขียวปัดเป็นระลอก เขากำลังจะพุ่งพรวดเข้าไปทันที
หลิวฟู่กุ้ยรีบดึงเขาไว้ "ประธานหลวี่ ประธานหลวี่ อย่าเพิ่งวู่วามสิ ถ้าเกิดตรงนั้นมีผีอยู่จริงๆ มันจะอันตรายเกินไปนะ ปล่อยให้น้องลู่เป็นคนจัดการดีกว่า!"
"เถ้าแก่ลู่ ฝากด้วยนะ ต้องฆ่าไอ้ตัวบัดซบที่ทำร้ายคนนั่นให้ได้นะ!" หลวี่หงเฟิงกัดฟันกรอด
"ประธานหลวี่วางใจเถอะ สิ่งอัปมงคลที่ทำร้ายคน ย่อมต้องไม่ปล่อยเอาไว้แน่" ลู่เฟยพยักหน้าให้เขา
ถ้าหากเป็นภูตผีในหลุมศพที่ทำให้ภรรยาของเขาหลงใหลจนสติเลอะเลือนจริงๆ การจัดการก็จะง่ายมาก
ภายใต้การนำของเขา ทุกคนค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ภรรยาของหลวี่หงเฟิงอย่างระมัดระวัง
แสงไฟสลัวๆ สั่นไหว สาดส่องใบหน้าที่แต่งหน้าจัดจ้านจนดูมืดๆ สว่างๆ
เธอจ้องมองป้ายหลุมศพอย่างเหม่อลอย ยื่นมือไปลูบคลำรูปถ่ายบนนั้น ในปากดูเหมือนจะพึมพำคำว่า 'ใกล้แล้ว' หรืออะไรทำนองนั้น
การกระทำที่แปลกประหลาดนี้ทำเอาหลิวฟู่กุ้ยขนลุกซู่ แต่ก็อยากจะรู้ว่าคนตายที่สามารถทำให้หลงใหลได้ขนาดนี้ตกลงแล้วจะหล่อแค่ไหน จึงเดินตามหลังลู่เฟยไป รวบรวมความกล้ามองไปที่รูปตั้งศพบนป้ายหลุมศพ
แสงไฟแกว่งไกว คนในรูปถ่ายใบนั้นก็ราวกับกำลังมองดูพวกเขาอยู่เช่นกัน พอเห็นรูปถ่ายชัดเจน ทุกคนก็พลันตกใจจนสะดุ้ง
รูปถ่ายบนนั้น ไม่ใช่ผู้ชายเลยสักนิด แต่เป็นภรรยาของหลวี่หงเฟิงเองต่างหาก!
"ประธานหลวี่ นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" หลิวฟู่กุ้ยหนังหัวชาหนึบขึ้นมาทันที หันไปมองหลวี่หงเฟิงด้วยความหวาดผวา หรือว่าภรรยาของเขาตายไปตั้งนานแล้ว แล้วเป็นผีงั้นเหรอ?
"มะ... ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ..." หลวี่หงเฟิงเองก็งุนงงไปเหมือนกัน ตกใจจนเหงื่อเย็นแตกพลั่ก ภรรยานิสัยเปลี่ยนไปอย่างมาก หรือว่าเป็นเพราะ... ตายไปแล้วเหรอ? ตายตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมตัวเองถึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะ?
"ไม่ใช่แล้ว!" ท่ามกลางความสงสัยระคนหวาดผวาของทุกคน มีเพียงลู่เฟยที่สงบนิ่งเป็นพิเศษ สองตาจ้องมองรูปตั้งศพเขม็ง
"ประธานหลวี่ คนในรูปตั้งศพไม่ใช่ภรรยาของคุณหรอก ก็แค่หน้าตาคล้ายกันเท่านั้นเอง"
"อะไรนะ?" หลวี่หงเฟิงรีบขยี้ตา ไม่สนความหวาดกลัวแล้ว ขยับเข้าไปใกล้ๆ เพื่อพิจารณาดูอย่างละเอียด
พอมองดู ก็พบความแตกต่างจริงๆ ด้วย ผู้หญิงในรูปถึงแม้จะใส่เสื้อผ้าและทำทรงผมเหมือนกับภรรยาของเขา แต่เธอดูเด็กมาก น่าจะอายุแค่ประมาณยี่สิบปี พอพิจารณาดูดีๆ อีกที ทั้งดวงตาและรูปหน้าก็มีความแตกต่างกันอยู่
"ที่แท้ก็แค่หน้าตาคล้ายกันนี่เอง ดึกดื่นป่านนี้ ตกใจแทบแย่เลย!" หลิวฟู่กุ้ยตบหน้าอกตัวเองด้วยความอกสั่นขวัญแขวน
"โชคดีนะ..." หลวี่หงเฟิงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก แต่ผู้หญิงในรูปตั้งศพ ก็หน้าตาเหมือนกับภรรยาของเขามากเกินไปแล้ว โดยเฉพาะจมูกที่เชิดรั้นเล็กน้อยหลังจากที่ภรรยาไปทำศัลยกรรมมา มันเหมือนกับจมูกของผู้หญิงในรูปตั้งศพไม่มีผิดเพี้ยน แถมพอบวกกับท่าทางและบุคลิก ในสภาพแวดล้อมที่มืดสลัวแบบนี้ มองดูแล้วก็เหมือนกับเป็นคนเดียวกันเลย!
"ประธานหลวี่ คุณบอกว่าผีที่ทำให้พี่สะใภ้หลงใหลเป็นผีผู้ชายไม่ใช่เหรอ? ทำไมในรูปนี้ถึงเป็นผู้หญิงล่ะ..." หลิวฟู่กุ้ยทำสีหน้าแปลกๆ "หรือว่า พี่สะใภ้จะมีรสนิยมแบบนั้น?"
"นี่... คงไม่หรอกมั้ง?" หลวี่หงเฟิงไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี แต่การถูกผีผู้หญิงทำให้หลงใหล ก็ดูเหมือนจะดีกว่าถูกผีผู้ชายทำให้หลงใหลนะ? อย่างน้อยบนหัวตัวเองก็ไม่ได้เขียวขนาดนั้น
เพราะความวุ่นวายนี้ ภรรยาของเขาเห็นได้ชัดว่าก็สังเกตเห็นทุกคนแล้วเช่นกัน เธอค่อยๆ หันกลับมา ภายใต้แสงไฟ ใบหน้านั้นดูมืดมนและน่าสะพรึงกลัวเป็นพิเศษ สองตาจ้องมองเขาอย่างเย็นเยียบ
"คุณมาทำอะไรที่นี่?" เสียงนี้ฟังดูไม่คุ้นหูเอาเสียเลย ไม่ใช่เสียงภรรยาของเขาเลยสักนิด เห็นได้ชัดว่า ตอนนี้เธอถูกผีสิงเข้าแล้ว!
"เธอ... เธอเป็นใคร? ทำไมถึงต้องมาตามรังควานภรรยาฉันด้วย?" หลวี่หงเฟิงรวบรวมความกล้าเอ่ยถาม
"ฉันเป็นภรรยาให้คุณมันไม่ดีเหรอ? ฉันทั้งสาวทั้งสวยกว่าหล่อนตั้งเยอะนะ!" ผู้หญิงคนนั้นเผยรอยยิ้มเยือกเย็นออกมา รอยยิ้มนี้ไม่ได้ดูน่าเชื่อถือเลยสักนิด มีแต่จะทำให้คนรู้สึกหวาดกลัวมากยิ่งขึ้น
"ปล่อยภรรยาฉันนะ!" หลวี่หงเฟิงหนังหัวชาหนึบเป็นระลอก เขามีภรรยาอยู่ดีๆ จะไปเอาผีมาทำไม แต่ลู่เฟยก็เข้าใจเรื่องราวขึ้นมาทันที
"ที่แท้ก็คือการแย่งร่างนี่เอง!" การที่รูปร่างหน้าตาและนิสัยของภรรยาเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ไม่ใช่เพราะถูกผีผู้ชายอะไรนั่นทำให้หลงใหลหรอก แต่เป็นเพราะผีผู้หญิงตนนี้คิดจะแย่งร่างต่างหาก!
"เกรงว่าถ้าปล่อยไปอีกสักพัก รอจนพฤติกรรมความเคยชินของพี่สะใภ้ถูกเปลี่ยนไปจนหมด ก็จะสูญเสียความเป็นตัวเอง แล้วกลายเป็นอีกคนไปอย่างสมบูรณ์แบบเลยล่ะ!"
"แย่งร่างเหรอ? เถ้าแก่ลู่ แบบนี้จะทำยังไงดีล่ะ? พอจะมีวิธีไล่มันไปไหม?" หลวี่หงเฟิงทั้งร้อนใจทั้งหวาดกลัวขึ้นมาทันที มิน่าล่ะภรรยาที่เคยอ่อนโยนเรียบร้อย ถึงได้กลายเป็นสภาพเหมือนผีแบบนี้! ทว่า ในใจก็แอบรู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดๆ
"วิธีน่ะมันก็พอมีอยู่หรอก แต่พี่สะใภ้ได้รับผลกระทบมาค่อนข้างนาน จิตใต้สำนึกของตัวเองอ่อนแอลงมากแล้ว ถ้าฝืนแยกออกมา อาจจะสร้างความเสียหายต่อจิตวิญญาณของเธอได้ เดี๋ยวฉันจะลองเจรจากับมันดูก่อน!"
ลู่เฟยถือแส้ตีผีก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องมองผู้หญิงคนนั้นอย่างเย็นเยียบ
"คนเป็นกับคนตายอยู่คนละภพภูมิกัน ตายไปแล้วไม่รู้จักไปผุดไปเกิดเป็นคน แต่กลับมาสิงสู่ยึดครองร่างของคนอื่นเพื่อสร้างความวุ่นวาย! คิดว่าไม่มีใครจัดการเธอได้จริงๆ หรือไง?"
"พวกแกคิดว่าฉันอยากจะอยู่ในร่างของยายป้าแก่นี่หรือไงล่ะ? บนตัวมีแต่ไขมันส่วนเกิน รอยเหี่ยวย่นก็เยอะแยะ แต่งหน้ายังไงก็กลบไม่มิด!" ผู้หญิงคนนั้นแค่นเสียงเย็นอย่างรังเกียจ
"ในเมื่อเป็นแบบนั้น ทำไมถึงยังไม่รีบไสหัวไปอีก?" ลู่เฟยตวัดแส้
บนใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นพลันปรากฏความหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย ตะโกนลั่นด้วยความเคียดแค้น "ก็ไม่ใช่เพราะหล่อนเอากระดูกของฉันไปใช้หรือไงล่ะ ฉันอยากจะไปก็ไปไม่ได้!"
"เอากระดูกของเธอไปใช้เหรอ?" ลู่เฟยฟังแล้วก็ชะงักไป เขามองดูจมูกที่เสริมดั้งขึ้นมาของผู้หญิงคนนั้น แล้วก็หันไปมองรูปตั้งศพ จู่ๆ ก็มีข้อสันนิษฐานที่กล้าหาญข้อหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว หรือว่ากระดูกที่ภรรยาของหลวี่หงเฟิงเอามาใช้เสริมจมูก จะเป็นกระดูกคนตาย?
"ฉันถูกคนทำร้ายจนตาย ตายแล้วกระดูกยังถูกตัดจนแหลกละเอียดเอาไปใส่ในตัวคนอื่นอีก! หล่อนเอากระดูกฉันไป ฉันก็เลยเอาร่างกายของหล่อนมาใช้ มันมีปัญหาตรงไหนล่ะ?" ผู้หญิงคนนั้นตะโกนลั่นด้วยความเคียดแค้น เป็นการยืนยันข้อสันนิษฐานของเขา
"เถ้าแก่ลู่ หล่อนกำลังพูดอะไรอยู่น่ะ? ในตัวภรรยาฉันมีกระดูกของหล่อนหมายความว่ายังไง?" หลวี่หงเฟิงมีใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา
"ดูเหมือนว่าการที่พี่สะใภ้มีโหงวเฮ้งผี ไม่ใช่แค่เพราะการทำศัลยกรรมเท่านั้น แต่เป็นเพราะเอากระดูกคนตายมาใช้นี่เอง" ลู่เฟยอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ผีผู้หญิงตนนี้ถูกขังอยู่ในร่างของพี่สะใภ้ ถ้าอยากจะไล่มันไปให้พ้น ก็ต้องเอากระดูกคนตายในจมูกออกมาให้ได้เสียก่อน"
"อะไรนะ?!" หลวี่หงเฟิงหน้าซีดเผือดไปทั้งตัว
"พระเจ้าช่วย!" หลิวฟู่กุ้ยกับหู่จึต่างก็ฟังจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก
การที่มีกระดูกของคนตายอยู่ในร่างกายของตัวเอง มันคือความรู้สึกแบบไหนกันนะ?
"ฉันเดาว่า พี่สะใภ้คงจะโดนพวกคลินิกเถื่อนหลอกเอาแล้วล่ะ คลินิกศัลยกรรมที่ได้มาตรฐาน จะไปเอากระดูกคนตายมาให้ลูกค้าใช้ได้ยังไงกัน?" ลู่เฟยส่ายหน้า แล้วหันไปมองผีผู้หญิงอีกครั้ง "ในเมื่อเธอไม่ได้ตั้งใจ ถ้าอย่างนั้นขอแค่เอากระดูกออกมา แล้วเธอรีบจากไปทันที พวกเราก็จะปล่อยเธอไปสักครั้ง!"
"ไม่ได้! ฉันต้องแก้แค้น!" ดวงตาของผู้หญิงคนนั้นเบิกกว้างด้วยความเคียดแค้น "ฉันถูกคนทำร้ายจนตาย จะยอมปล่อยไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!"
ลู่เฟยใจกระตุกวูบ "คนที่ทำร้ายเธอจนตาย ชื่ออะไรล่ะ?"