บทที่ 452 ธาตุแท้อันน่ารังเกียจ

"เถ้าแก่!"
เสียงตะโกนดังกังวานมาจากหน้าประตู ตามมาด้วยร่างสูงใหญ่ที่วิ่งเข้ามา
พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา
"ข้างนอกวุ่นวายกันใหญ่ ทางนั้นกำลังโกลาหลเลยล่ะ!" บนใบหน้าของหู่จึเต็มไปด้วยรอยยิ้มสะใจบนความทุกข์ของคนอื่น "ผลลัพธ์ของอาวุธลับของฉันนี่ ไม่เลวเลยจริงๆ!"
อาวุธลับที่ว่า ก็คือแผ่นรองรองเท้าของเขานั่นเอง
ก่อนหน้านี้ ลู่เฟยให้เขาถอดแผ่นรองรองเท้าผ้าใบทั้งสองข้างออก แล้วยัดเข้าไปในเขาวัวของค่ายกลสะกดสิ่งชั่วร้าย
แผ่นรองรองเท้าที่ไม่เคยซักเลยแม้แต่ครั้งเดียว ดูดซับแก่นแท้จากเท้าที่ชุ่มเหงื่อคู่นั้นมาเป็นเวลานาน
"เท้าของนายน่ะ อย่าว่าแต่ผีเลย ต่อให้เป็นเทพเทวดามาดมก็ยังขยาด! ผลลัพธ์มันก็ต้องดีอยู่แล้วสิ!" ลู่เฟยหัวเราะ
ของโสมมไม่เพียงแต่จะสามารถปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายได้ แต่ยังสามารถทำลายค่ายกลฮวงจุ้ยได้อีกด้วย
เมื่อถูกกลิ่นเหม็นแบบนี้ปนเปื้อน ท่านปู่จงขุยก็ย่อมไม่ปกป้องคุ้มครองสถานที่แห่งนี้อีกต่อไป
เมื่อค่ายกลสะกดสิ่งชั่วร้ายสูญเสียพลัง ไอหยินที่ถูกสะกดไว้ก็พวยพุ่งออกมาจนหมด ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งก่อนหน้านี้สะกดไว้หนักหน่วงแค่ไหน ตอนนี้ก็จะยิ่งสะท้อนกลับรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น
สำหรับสถานที่ที่หาเงินบนความตายของผู้อื่นแบบนี้ ลู่เฟยไม่มีทางใจอ่อนเด็ดขาด
ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน พวกภูตผีอย่างมากก็ทำได้แค่ปรากฏตัวให้เห็น ยังไม่สามารถฆ่าคนได้ ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีคนบริสุทธิ์ถูกลูกหลง
เห็นผีกันขนาดนั้นแล้ว คนพวกนั้นยังจะไม่รู้จักวิ่งหนีอีกเหรอ?
และก็เป็นอย่างที่คิด ผ่านไปไม่นาน
คนในคลินิกก็วิ่งหนีกันไปจนเกือบหมด
อาคารขนาดใหญ่ กลายเป็นเงียบเหงาและเย็นยะเยือก
บริเวณด้านนอกประตูใหญ่
ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์คนหนึ่ง กำลังเข็นรถเข็นที่มีชายชรานั่งอยู่รีบร้อนตรงเข้ามาพร้อมกับคนอื่นๆ
"ปรมาจารย์เซี่ยง ครั้งก่อนไม่ได้สะกดไว้แล้วเหรอครับ? ทำไมอยู่ดีๆ ถึงได้มาอาละวาดอีก แถมยังอาละวาดหนักขนาดนี้ด้วย?" ชายวัยกลางคนเหงื่อแตกพลั่ก
เขาคือผู้อำนวยการของคลินิกศัลยกรรมตกแต่งแห่งนี้ พอรู้ว่าคลินิกเกิดเรื่อง ก็รีบติดต่อปรมาจารย์เซี่ยงให้รีบมาทันที
"ผู้อำนวยการเฉินอย่าเพิ่งร้อนใจไป รอให้ฉันเข้าไปดูก่อนก็จะรู้เอง"
ปรมาจารย์เซี่ยงบนรถเข็นโบกมือเบาๆ ผู้ช่วยที่อยู่ด้านหลังจึงเข็นเขาเข้าไปในคลินิก
"ไอหยินหนักหน่วงมาก!"
ทันทีที่เข้าประตูมา ปรมาจารย์เซี่ยงก็ขมวดคิ้ว
ภายในล็อบบี้เละเทะไปหมด เอกสารตกกระจุยกระจายเต็มพื้น เห็นได้ชัดว่าคนในอาคารหนีกันไปอย่างลุกลี้ลุกลน
ผู้อำนวยการเฉินมีสีหน้าย่ำแย่
"นี่มันกลิ่นอะไรกัน?"
ปรมาจารย์เซี่ยงได้กลิ่นเหม็นที่ยากจะบรรยายลอยมาเตะจมูก กลิ่นเหม็นอับคล้ายจะมีความเปรี้ยวเจือปน ความเปรี้ยวนั้นก็คล้ายจะมีความเน่าเปื่อยเจือปนอยู่ด้วย
สรุปก็คือ เป็นกลิ่นที่ซับซ้อนมาก
"ค่ายกลจงขุยสะกดสิ่งชั่วร้ายถูกทำลายแล้ว!"
ปรมาจารย์เซี่ยงขมวดคิ้วแน่น ตามกลิ่นไปจนพบแผ่นรองรองเท้าคู่ที่เหม็นสะท้านฟ้าสะเทือนดินอยู่ใต้เขาวัว ก็ตกใจจนต้องรีบหมุนรถเข็นถอยหลังรัวๆ
"ดูเหมือนจะไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นฝีมือมนุษย์! ใช้รองเท้าเหม็นๆ คู่เดียวก็สามารถทำลายค่ายกลของฉันได้ ต้องเป็นยอดฝีมือแน่ๆ!"
"ฝีมือมนุษย์เหรอ? ใครกันที่คิดจะมาหาเรื่องผม?" บนใบหน้าอ้วนฉุของผู้อำนวยการเฉินเต็มไปด้วยความตกตะลึง
"ผู้อำนวยการเฉินไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าไปล่วงเกินใครเข้า?"
ปรมาจารย์เซี่ยงปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรมาก สีหน้าดูเคร่งเครียด
"เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้ คือต้องรีบสะกดวิญญาณร้ายให้ได้เสียก่อน! หากถูกจงขุยสะกดไว้จนครบเจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้าวัน วิญญาณร้ายนั่นก็จะสลายไปเอง แต่ตอนนี้เวลายังไม่ทันครบกำหนดค่ายกลก็ถูกทำลายไปเสียแล้ว ความอาฆาตแค้นของวิญญาณผีจะยิ่งสะท้อนกลับเป็นทวีคูณ หากปล่อยไว้ไม่สนใจ ผลที่ตามมาคงยากจะจินตนาการได้"
"ปรมาจารย์เซี่ยง คลินิกของเรามีพนักงานตั้งหลายสิบชีวิต แต่ละคนก็มีลูกมีเต้าต้องดูแล! ท่านเป็นผู้มีบารมีสูงส่ง ต้องช่วยพวกเราให้ได้นะครับ!" ผู้อำนวยการเฉินรีบค้อมตัวอ้อนวอน
"เรื่องนี้ฉันรับปากแล้ว ย่อมต้องจัดการให้ถึงที่สุด"
ปรมาจารย์เซี่ยงไม่ปฏิเสธ
"ไอหยินยังคงอยู่ในห้องผ่าตัดห้องนั้น เข็นฉันไปที!"
ผู้อำนวยการเฉินและผู้ช่วยจึงรีบเข็นปรมาจารย์เซี่ยงไปที่ห้องผ่าตัดทันที
ห้องผ่าตัดเดิมทีก็ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในตัวอาคารจนแสงแดดส่องไม่ถึงอยู่แล้ว ในเวลานี้ไฟในโถงทางเดินก็มืดสลัวราวกับถูกอะไรบดบัง ยิ่งทำให้สถานที่แห่งนี้ดูมืดมนและน่ากลัวมากยิ่งขึ้น
ประตูห้องผ่าตัดหมายเลขสี่เปิดแง้มอยู่
แสงไฟด้านในกะพริบติดๆ ดับๆ
ท่ามกลางความเลือนราง ราวกับมีเงาของผู้หญิงคนหนึ่งนั่งหันหลังให้ประตูอยู่บนเตียงผ่าตัด
ทันทีที่ผู้อำนวยการเฉินเห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั้น ก็ตกใจจนเหงื่อเย็นแตกพลั่ก
"ปรมาจารย์เซี่ยง..." เขากลืนน้ำลายลงคอด้วยความตึงเครียด แล้วหลบไปอยู่ด้านหลัง
"ปรากฏตัวออกมาจริงๆ ด้วย! อาศัยจังหวะที่ฟ้ายังไม่มืด ฉันจะรีบสะกดมันไว้เดี๋ยวนี้แหละ!"
ปรมาจารย์เซี่ยงรีบหยิบเข็มทิศและเหรียญทองแดงออกมา หลังจากคำนวณอยู่พักหนึ่ง ก็ให้ผู้ช่วยนำยันต์สีเหลืองไปแปะไว้ที่สามทิศหน้าประตู เพื่อไม่ให้ผีสาวออกมาได้
จากนั้น ก็ใช้นิ้วคีบเหรียญทองแดง พยายามปาไปที่เงาของผีสาวที่กำลังสั่นไหว
ฟิ้ว!
ทว่า เหรียญทองแดงกลับหยุดกึกอยู่ด้านหลังของผีสาว ถูกไอสีดำทะมึนปนเปื้อน จนเปลี่ยนเป็นสีดำและเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะร่วงหล่นลงบนพื้นอย่างหมดสภาพ
ผีสาวบนเตียงค่อยๆ หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด
ใบหน้านั้นราวกับถูกมีดคมกริบกรีดจนเละเทะ ภายใต้ผิวหนัง มองเห็นกระดูกสีขาวโพลนโผล่ออกมา น่าสยดสยองเป็นอย่างยิ่ง!
"เอาหน้าฉันคืนมา!" ผีสาวอ้าปากแผดเสียงร้องโหยหวน
ไอหยินอันเข้มข้นพวยพุ่งออกมาจากปากของเธอ ราวกับพายุเฮอริเคนที่รุนแรง กระแทกคนทั้งสามที่อยู่หน้าประตูจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่าในพริบตา ปรมาจารย์เซี่ยงร่วงหล่นลงมาจากรถเข็น
"ความอาฆาตแค้นรุนแรงมาก! เกรงว่าคงจะกลายเป็นผีร้ายไปแล้ว!"
ปรมาจารย์เซี่ยงมีสีหน้าหวาดหวั่น
"เอาหน้าฉันคืนมา! เอาหน้าฉันคืนมา!"
ผีสาวกรีดร้องพร้อมกับพุ่งออกมานอกประตู
ผู้อำนวยการเฉินตกใจกลัวจนต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ล้มลุกคลุกคลานวิ่งออกไปข้างนอก โดยไม่สนปรมาจารย์เซี่ยงที่อยู่บนพื้นเลยแม้แต่น้อย
โชคดีที่ผีสาวถูกยันต์สามแผ่นหน้าประตูขวางไว้ จึงยังออกมาไม่ได้ชั่วคราว
แต่ยันต์สีเหลืองแผ่นนั้นก็ปลิวว่อนไปมา คงจะต้านทานไว้ได้อีกไม่นานนัก
"ด้วยพลังของฉัน เกรงว่าคงจะสะกดมันไว้ไม่อยู่แล้ว! รีบไปหาคนมาช่วยเร็วเข้า..." ปรมาจารย์เซี่ยงยันตัวลุกขึ้น ร้องตะโกนบอกผู้ช่วยอย่างร้อนรน
แต่ผู้ช่วยกลับถูกรูปลักษณ์อันน่ากลัวของผีสาวทำให้ตกใจจนแข้งขาอ่อนแรง ผ่านไปตั้งนานก็ยังพยุงเขาขึ้นมาไม่ได้
"ปรมาจารย์เซี่ยง คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"
ในเวลานั้นเอง ก็มีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งมาจากด้านข้าง ช่วยผู้ช่วยพยุงรถเข็นของปรมาจารย์เซี่ยงให้ตั้งตรง
"คุณ... คุณคือเถ้าแก่ลู่เหรอ?"
พอเห็นใบหน้านี้ชัดเจน ปรมาจารย์เซี่ยงก็ประหลาดใจเป็นอย่างมาก
"ฉันเอง" ลู่เฟยยิ้ม พยักหน้าให้ปรมาจารย์เซี่ยง
เขาได้ยินความเคลื่อนไหวทางนี้จากในห้องทำงาน พอเดินมาดูก็ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนคุ้นเคย
ปรมาจารย์เซี่ยงท่านนี้ ก็คือคนที่เคยเข้าร่วมการคัดเลือกของสมาคมศาสตร์ลี้ลับด้วยกันนั่นเอง ตอนที่รับมือกับอาถรรพ์แดงขาว เขาก็โชคร้ายถูกไฟหยินทำร้ายที่ขาทั้งสองข้าง จนต้องกลายเป็นคนพิการ
"เถ้าแก่ลู่ก็มาเพื่อจัดการภูตผีที่นี่เหมือนกันเหรอ?" ปรมาจารย์เซี่ยงดีใจเป็นอย่างมาก
วันนั้นที่ตึกหงเป่าสือ เขาได้เห็นความสามารถของลู่เฟยมากับตา รู้ดีว่าเถ้าแก่น้อยคนนี้ถึงแม้อายุยังน้อย แต่กลับมีตบะบารมีที่ล้ำลึก
หากได้เขาช่วยเหลือ ย่อมต้องสามารถสะกดผีร้ายตนนี้ไว้ได้อย่างแน่นอน
"ปรมาจารย์เซี่ยงเดาผิดแล้วล่ะ ฉันไม่ได้ใจดีขนาดนั้นหรอก! ฉันแค่มาเป็นเพื่อนเพื่อตามหาคนเท่านั้นเอง"
ทว่า ลู่เฟยกลับยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ
"ตามหาคนงั้นเหรอ?" ปรมาจารย์เซี่ยงมีสีหน้างุนงง รีบคว้าแขนของลู่เฟยเอาไว้ "ถ้าอย่างนั้นคุณพอจะช่วยตาเฒ่าอย่างฉันหน่อยได้ไหม ผีร้ายตนนี้น่ากลัวมากจริงๆ ถ้าขืนปล่อยให้มันหลุดออกมาได้ ไม่รู้ว่าจะต้องมีคนรับเคราะห์อีกกี่คน..."
"ฉันว่าก็ไม่แน่นะ บางทีมันอาจจะไปตามหาคนที่ฆ่ามันก็ได้" ลู่เฟยยิ้มบางๆ
"อะไรนะ?" ปรมาจารย์เซี่ยงชะงักไป
"คลินิกแห่งนี้เกิดอุบัติเหตุมาตั้งหลายครั้ง ปรมาจารย์เซี่ยง คุณไม่เคยคิดเลยเหรอว่าเพราะอะไร?" ลู่เฟยปรายตามองผู้อำนวยการเฉินที่หลบอยู่ไกลๆ แวบหนึ่ง
ปรมาจารย์เซี่ยงราวกับจะคิดอะไรออก ทอดสายตามองผู้อำนวยการเฉินด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
"ปรมาจารย์เซี่ยง คุณอย่าไปหลงเชื่อเขานะ ผมไม่รู้จักเขาเลยสักนิด!"
เมื่อผู้อำนวยการเฉินเห็นว่าปรมาจารย์เซี่ยงเริ่มลังเล ด้วยความร้อนรน จึงเผยธาตุแท้อันน่ารังเกียจออกมา
"คุณรับเงินไปแล้วนะ ถ้ากล้าทิ้งงานตอนนี้ล่ะก็ ผมจะไปร้องเรียนคุณที่สมาคมศาสตร์ลี้ลับ!"