บทที่ 451 อาวุธลับ

ทั่วทั้งล็อบบี้เต็มไปด้วยไอหยินอันหนักอึ้ง
หมอในชุดกาวน์สีขาว กำลังใช้เหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นพยายามปลอบประโลมลูกค้า
พอได้ยินหลี่เฟยเฟยเรียกชื่อตัวเอง ก็สะดุ้งเฮือก หันไปมอง พลันตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ
"คุณ... คุณคือ..."
ถึงแม้ตอนนี้หลี่เฟยเฟยจะอยู่ในร่างภรรยาของหลวี่หงเฟิง แต่ท่าทางและการแต่งหน้าแต่งตัวแทบจะเหมือนกับตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่ไม่มีผิดเพี้ยน ใครที่เคยเห็นเธอมาก่อนย่อมจำได้ทันที
ท่าทีหวาดกลัวจนหัวหดของหมอคนนั้นเมื่อเห็นเธอ เห็นได้ชัดว่าทำเรื่องชั่วร้ายเอาไว้!
"คุณว่าฉันเป็นใครล่ะ?"
หลี่เฟยเฟยแสยะยิ้มเยือกเย็น สาวเท้าก้าวฉับๆ พุ่งเข้าไปหาหมอคนนั้น
"ฉันไม่รู้จักคุณ..."
หมอร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว หันหลังวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปทางห้องทำงานอย่างลุกลี้ลุกลน
"แกจะหนีไปไหน!"
หลี่เฟยเฟยรีบวิ่งไล่ตามไปด้วยความอาฆาตแค้น
"ที่รัก..." หลวี่หงเฟิงเป็นห่วงความปลอดภัยของภรรยา จึงคิดจะวิ่งตามไป
"ประธานหลวี่ สิ่งอัปมงคลในคลินิกนี้ถูกฉันปล่อยออกมาแล้ว พวกคุณขืนอยู่ที่นี่ต่อไปจะเป็นอันตราย คุณกับเฒ่าหลิวรีบออกไปก่อนเถอะ" ลู่เฟยขวางเขาไว้ และให้หลิวฟู่กุ้ยพาเขาออกไปก่อน
"ประธานหลวี่ วางใจปล่อยให้เป็นหน้าที่ของน้องลู่เถอะ! พวกเราอยู่ที่นี่ไป ก็รังแต่จะเกะกะเปล่าๆ!"
หลิวฟู่กุ้ยช่วยพูดเกลี้ยกล่อม พลางลากหลวี่หงเฟิงออกไป
ก่อนที่ลู่เฟยจะวิ่งไล่ตามหลี่เฟยเฟยไป เขาก็ขยิบตาให้หู่จึ
"ผีหลอก! มีผี รีบหนีเร็ว!"
หู่จึรับมุก ปะปนอยู่ในฝูงชนที่กำลังสับสน แกล้งตะโกนด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวอย่างโอเวอร์
"มีผีเหรอ?"
"แม่เจ้าโว้ย ผีหลอกกลางวันแสกๆ เลยเหรอ!"
ลูกค้าพวกนั้นเดิมทีก็รู้สึกหวาดหวั่นกับบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวของที่นี่อยู่แล้ว พอหู่จิตะโกนขึ้นมาแบบนี้ ก็พากันวิ่งแตกฮือราวกับฝูงนกกระจอกแตกรัง
"ขวัญอ่อนขนาดนี้ ยังคิดจะมาทำศัลยกรรมอีกเหรอ?"
หู่จึแค่นเสียงหัวเราะหยัน ชักดาบหัวผีออกมา แล้วเดินไปทางด้านหลังเพื่อตามหาลู่เฟย
ลู่เฟยวิ่งไล่ตามแผ่นหลังของหลี่เฟยเฟย เข้าไปในโซนห้องทำงาน
"หมอวังเฉียง ตอนที่คุณแนะนำโปรแกรมให้ฉัน คุณยังดูกระตือรือร้นอยู่เลยนี่นา แล้วตอนนี้จะวิ่งหนีทำไมล่ะ?"
หลี่เฟยเฟยวิ่งเข้าไปในห้องทำงานห้องหนึ่ง กวาดสายตาอันเย็นเยียบมองไปรอบๆ
"ตอนที่ลงมีดบนหน้าฉัน แกเก่งนักไม่ใช่เหรอ? ตอนที่ไปบอกครอบครัวฉัน ว่าฉันไม่ทำตามคำแนะนำของหมอเองจนทำให้การผ่าตัดล้มเหลว แกก็ยังพูดจาฉะฉานอยู่เลยนี่นา?"
"ทำไมตอนนี้ถึงไม่พูดอะไรเลยสักคำล่ะ?"
วังเฉียงซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะราวกับสุนัขจนตรอก ร่างกายสั่นเทา นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์โทรศัพท์ส่งข้อความออกไปอย่างบ้าคลั่ง
"ผู้อำนวยการครับ เกิดเรื่องแล้ว ช่วยด้วย..."
แต่เขายังพิมพ์ข้อความไปได้แค่ครึ่งเดียว ใบหน้าขาวซีดของหลี่เฟยเฟยก็โผล่พรวดมาตรงหน้าเขาอย่างกะทันหัน
"แกซ่อนอยู่ตรงนี้นี่เอง!" หลี่เฟยเฟยแสยะยิ้มพิลึกพิลั่น
"อ๊ากกก! ไสหัวไปให้พ้นเลยนะ!"
วังเฉียงตกใจจนแทบสิ้นสติ กวัดแกว่งสองมือไปมาอย่างบ้าคลั่ง
"ไปตายซะเถอะ!" หลี่เฟยเฟยยื่นมือออกไปตะปบ แต่กลับถูกแสงสีทองสาดสะท้อนกลับมาอย่างแรง
วังเฉียงเองก็อึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าบนคอของเขามียันต์สีเหลืองห้อยอยู่
"ยันต์ศักดิ์สิทธิ์ที่ท่านปรมาจารย์เซี่ยงให้มา ใช้ได้ผลจริงๆ ด้วย! ใช้ได้ผล!" เขาดีใจขึ้นมาทันที หยิบยันต์สีเหลืองขึ้นมาชูใส่หลี่เฟยเฟยทำท่าทางข่มขู่ "ฉันขอเตือนแกนะ อย่าเข้ามานะ! อย่าคิดนะว่าแกเป็นผีแล้วฉันจะจัดการแกไม่ได้!"
"ฉันจะฆ่าแก! ฉันจะฆ่าแก!"
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เฟยเฟยก็ถูกยั่วยุอย่างหนัก ไม่สนใจร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บ พุ่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง
ตอนนี้เธอใช้ร่างกายของภรรยาหลวี่หงเฟิงอยู่ ถ้าเธอได้รับบาดเจ็บ ร่างกายนี้ก็จะได้รับบาดเจ็บไปด้วย
แต่ในเวลานี้ในสายตาของเธอมีเพียงความอาฆาตแค้น คิดอะไรไม่ออกอีกแล้ว
"เดี๋ยวก่อน!"
ในตอนนั้นเอง ลู่เฟยก็วิ่งเข้ามาขวางไว้ได้ทันท่วงที ผลักเธอให้ถอยหลังไป
"เขายังตายตอนนี้ไม่ได้!"
"ตกลงกันแล้วไงว่าจะให้ฉันแก้แค้น ทำไมตอนนี้คุณถึงมากลับคำล่ะ?" ใบหน้าของหลี่เฟยเฟยปรากฏความเคียดแค้นขึ้นมาทันที
"เธอโง่หรือเปล่าเนี่ย? ถ้าเขาตาย แล้วเธอจะไปตามหาหร่วนป๋อเหวินได้ยังไงล่ะ?" ลู่เฟยถลึงตาใส่เธอ
หลี่เฟยเฟยอึ้งไป ในที่สุดก็ได้สติกลับมาบ้าง
ถึงแม้เธอจะเกลียดหมอไร้จรรยาบรรณที่ทำให้เธอต้องตาย แต่เธอก็ยิ่งเกลียดหร่วนป๋อเหวินที่หลอกลวงความรู้สึกของเธอมากกว่า
"บอกมา ไอ้สารเลวนั่นมันอยู่ที่ไหน?"
เธอจ้องมองวังเฉียงอย่างดุร้าย
"พวก... พวกแกอย่าเข้ามานะ!" วังเฉียงยังคงชูยันต์สีเหลืองฝืนทำใจดีสู้เสืออยู่
ลู่เฟยเดินเข้าไปแย่งยันต์สีเหลืองมาฉีกเป็นสองท่อนโดยตรง
"ถ้าไม่อยากตาย ก็ส่งข้อความหาหร่วนป๋อเหวิน ให้มันรีบมาเดี๋ยวนี้!"
"ยันต์ของฉัน..." วังเฉียงหน้าเหวอ สีหน้าเปลี่ยนเป็นขาวซีดในพริบตา
"รีบส่งสิ!" หลี่เฟยเฟยตวาดลั่นอย่างดุร้าย
"ส่งแล้ว! ส่งแล้ว!" วังเฉียงล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างลุกลี้ลุกลน แต่เพราะหวาดกลัวจนเกินไป นิ้วมือจึงสั่นเทาพิมพ์อะไรไม่ออกสักตัวอยู่นาน
"เพิ่งจะมารู้จักกลัวเอาตอนนี้ ตอนที่ทำร้ายคนอื่นไม่เคยคิดบ้างเหรอว่าจะต้องเจอเวรกรรมตามสนอง?" ลู่เฟยมองบน แย่งโทรศัพท์มาจากมือเขา แล้วส่งข้อความหาหร่วนป๋อเหวิน
"ที่คลินิกมีเศรษฐินี รีบมาเลย!"
ส่งเสร็จก็ไม่ได้คืนโทรศัพท์ให้เขา ป้องกันไม่ให้เขาแอบส่งข่าวบอกใคร
วังเฉียงตัวสั่นงันงก คุกเข่าลงโขกศีรษะขอโทษหลี่เฟยเฟย
"หลี่เฟยเฟย คุณหลี่เฟยเฟย ผมขอโทษ..."
"หร่วนป๋อเหวินเป็นคนสั่งให้ผมทำ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณตาย แล้วก็ไม่ได้ตั้งใจจะตัดจมูกคุณด้วย! เป็นเขาที่บอกว่าจมูกคุณสวย ปล่อยทิ้งไว้ก็เสียของ เอาไปทำซิลิโคนให้คนอื่นต่อได้พอดี..."
"หร่วนป๋อเหวิน ฉันต้องฆ่าแกให้ได้!"
เส้นเลือดบนใบหน้าของหลี่เฟยเฟยปูดโปน แววตายิ่งดูน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับอยากจะสับผู้ชายเลวทรามคนนี้ให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น!
"ใช่ เป็นความผิดของมันคนเดียว! คุณไปแก้แค้นมันเถอะ ผมจะช่วยคุณเอง!" วังเฉียงเห็นหลี่เฟยเฟยหันไปให้ความสนใจกับหร่วนป๋อเหวิน ก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่ลู่เฟยกลับมองเขาด้วยสายตาหยอกล้อ "คนตายบนเตียงผ่าตัดของแก แกจะบอกว่าแกไม่มีความรับผิดชอบเลยสักนิดงั้นเหรอ?"
"ผมก็แค่ลูกจ้างคนนึง ผู้อำนวยการเป็นคนสั่งให้พวกเราทำแบบนั้นต่างหาก" วังเฉียงฝืนยิ้มขมขื่น เพื่อจะเอาตัวรอด เขายอมเล่าเรื่องราวฉาวโฉ่ทั้งหมดของคลินิกออกมา
คลินิกศัลยกรรมตกแต่งแห่งนี้ ภายนอกดูหรูหราโอ่อ่า แต่ความจริงแล้วไม่ได้มาตรฐานเลย หมอหลายคนของที่นี่ไม่มีแม้แต่ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมด้วยซ้ำ
ผู้อำนวยการจ้างพวกผู้ชายหน้าตาดีอย่างหร่วนป๋อเหวิน มาหลอกล่อพวกผู้หญิงให้มาทำศัลยกรรม
แต่ขั้นตอนการผ่าตัดของพวกเขากลับไม่ได้มาตรฐานเอาเสียเลย เกิดอุบัติเหตุทางการแพทย์มาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ถูกผู้อำนวยการใช้อำนาจมืดปิดข่าวเอาไว้หมด
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเคยมีคนตายหรือเปล่า ถึงได้มีเสียงผู้หญิงร้องไห้ดังออกมาจากห้องผ่าตัดห้องหนึ่งอยู่เสมอ บางครั้งก็มีคนเห็นว่ามีคนนอนอยู่ข้างในนั้นด้วย
คนในคลินิกต่างก็หวาดผวากันไปหมด ผู้อำนวยการจึงต้องจ้างซินแสมาทำพิธีสะกดวิญญาณ
ถึงแม้ซินแสคนนั้นจะขาพิการทั้งสองข้างต้องนั่งรถเข็น แต่ก็มีวิชาอาคมที่เก่งกาจมากทีเดียว
หลังจากเขาจัดวางค่ายกลเสร็จ ทุกคนก็ไม่ได้ยินเสียงที่น่ากลัวนั่นอีก ห้องผ่าตัดห้องนั้นก็ถูกปิดตายไม่ให้ใช้งานอีกเลย
แต่วันนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เสียงผู้หญิงร้องไห้ถึงได้ดังออกมาจากห้องผ่าตัดห้องนั้นอีกครั้ง
มีพยาบาลเข้าใหม่คนหนึ่งเดินผ่านไปทางนั้น พอได้ยินเสียงก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองเข้าไป ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ใบหน้าชุ่มโชกไปด้วยเลือดนั่งอยู่ข้างใน ทำเอาพยาบาลคนนั้นตกใจจนแทบสิ้นสติ
วังเฉียงรู้ดีว่าห้องผ่าตัดห้องนั้นเคยมีปัญหา ก็เลยรีบหาของไปขวางประตูไว้ แล้วก็ออกไปปลอบประโลมลูกค้า นึกไม่ถึงเลยว่าจะมาเจอเข้ากับหลี่เฟยเฟย
วังเฉียงเช็ดเหงื่อเย็นด้วยความกระวนกระวายใจ
ในขณะนั้นเอง ด้านนอกก็มีเสียงกรีดร้องของพวกหมอและพยาบาลดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ดูเหมือนว่าจะเกิดความวุ่นวายขึ้นแล้ว
เกรงว่าสิ่งอัปมงคลในห้องผ่าตัดคงจะหลุดออกมาแล้วล่ะ!
ลู่เฟยหัวเราะหึๆ
นี่ต้องเป็นผลงานจากอาวุธลับของหู่จึอย่างแน่นอน!