ตอนที่ 470 ช่วยให้เจ้าบรรลุเซียน

น้ำเสียงนั้นดังก้องกังวานราวกับระฆังใบใหญ่สะท้อนไปทั่วถ้ำ แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามที่ไม่อาจล่วงละเมิดได้ ดังลงมาจากเบื้องบน สั่นประสาทของทุกคนในที่นั้น หลัวซิงฟารู้สึกราวกับหัวใจถูกมืออันทรงพลังคู่หนึ่งบีบเอาไว้ ขยับเพียงนิดเดียวก็อาจถึงตายได้ หลัวโหย่วเหลียงคุกเข่าหมอบอยู่บนพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เสี่ยวเฮยยืนหยัดอย่างดื้อรั้น ไม่ยอมก้มหัวให้ "เป็นแค่ปีศาจ ยังกล้าเรียกตัวเองว่าเซียนอีกหรือ ไม่กลัวลิ้นไก่สั้น โดนฟ้าผ่าตายหรือไง!" ลู่เฟยถือร่มสีดำลอยอยู่เหนือผนังถ้ำ จ้องมองปีศาจที่ไม่รู้ว่าเป็นคนหรือค้างคาวตนนั้นจากระยะไกล น้ำเสียงนั้นมีพลังในการข่มขวัญผู้คน แต่ลู่เฟยไม่ใช่พวกมือใหม่ที่เพิ่งเข้าวงการอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เขามีพลังเวทเต็มเปี่ยม จิตใจหนักแน่น คิดจะใช้ลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้มาขู่เขา ฝันไปเถอะ!

"มนุษย์ตัวจ้อย กล้าสามหาวต่อหน้าเซียนอย่างข้าเชียวหรือ!" น้ำเสียงนั้นโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที จุดสีแดงที่เรียงรายอยู่หนาแน่นรอบด้านเคลื่อนตัวเข้าหากันอย่างพร้อมเพรียง รวมตัวกันเป็นรูปร่างมนุษย์ขนาดยักษ์ ลอยอยู่เบื้องหลังปีศาจค้างคาว รูปร่างมนุษย์นั้นเหมือนกับร่างบนตัวปีศาจค้างคาวไม่มีผิดเพี้ยน แม้แต่ตรงศีรษะก็ยังมีมวยผม "รนหาที่ตาย!" ปีศาจค้างคาวกระพือปีกพังผืดอันกว้างใหญ่ของมันอย่างแรง รูปร่างมนุษย์ขนาดยักษ์ที่ประกอบขึ้นจากค้างคาวนับไม่ถ้วน ยื่นมือออกมาคว้าตัวลู่เฟย ลมหยินอันเกรี้ยวกราดพัดโหมไปทั่วบริเวณ ราวกับมีพายุทอร์นาโดก่อตัวขึ้นภายในถ้ำ พัดพาผู้คนที่อยู่เบื้องล่างจนล้มลุกคลุกคลาน "คุณหลัว รีบหาที่ซ่อนเร็ว!" ลู่เฟยตะโกนเตือน รีบเก็บกระจกทองเหลือง แล้วหยิบไม้พุทราที่ถูกฟ้าผ่าออกมา ปีศาจค้างคาวตนนี้ตื่นขึ้นมา ก็ต้องสู้กันด้วยกำลังเท่านั้น! อัดมันให้หมอบก่อน ค่อยเอากระจกส่องหน้ามัน! เพียงชั่วพริบตา ฝ่ามือขนาดยักษ์ก็ฟาดลงมาจากเบื้องบนราวกับเมฆดำทะมึนปกคลุมท้องฟ้า พลังที่แฝงอยู่ภายในนั้นสามารถบดขยี้ลู่เฟยให้กลายเป็นเศษเนื้อได้เลย "ร่มน้อย!" สิ้นเสียงตะโกนของลู่เฟย ร่มสีดำก็แยกเส้นผมออกมามากขึ้น พันธนาการร่างของลู่เฟยเอาไว้ แล้วห้อยเขาให้สไลด์หลบหลีกฝ่ามือขนาดยักษ์นั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศผ่านช่องว่างระหว่างนิ้วมือ ตูม! ฝ่ามือขนาดยักษ์ฟาดลงบนพื้นอย่างแรง

ถ้ำสั่นสะเทือน ฝุ่นควันคลุ้งกระจาย หลัวซิงฟาที่กำลังหาทางซ่อนตัว เสียหลักล้มลงกับพื้น ศีรษะกระแทกเข้ากับโขดหินแหลมคมอย่างจัง จนเลือดอาบหน้าผาก กลิ่นคาวเลือดจางๆ แผ่ซ่านออกไป ฝูงค้างคาวฝูงใหญ่ บินกรูเข้ามาหาเขาอย่างตื่นเต้นทันที หลังจากมึนงงไปชั่วครู่ เขาก็กัดฟันคลานไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิต ตรงนั้นมีซอกหินเล็กๆ ที่พอจะให้เข้าไปหลบได้ โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง! เสี่ยวเฮยขวางอยู่ด้านหลังเขา กัดพวกค้างคาวอย่างเอาเป็นเอาตาย ในที่สุดเขาก็มุดเข้าไปในซอกหินได้สำเร็จ แล้วตะโกนเรียกเสี่ยวเฮย "เจ้าหมาน้อย รีบมานี่เร็ว!" เสี่ยวเฮยเงยหน้าขึ้นมองลู่เฟยแวบหนึ่ง ก่อนจะกระโดดเข้าไปในอ้อมกอดของหลัวซิงฟาทันที ฝูงค้างคาวบินตามมาติดๆ หลัวซิงฟากอดเสี่ยวเฮยไว้แน่น ส่องตราประทับปี่เซียะออกไปอย่างไม่คิดชีวิต วูบ! แสงสีทองจางๆ สว่างขึ้น ฝูงค้างคาวที่ดุร้ายแตกฮือกระเจิงไปในทันที แม้จะไม่กล้ามุดเข้าไปในซอกหิน แต่ก็ยังคงบินวนเวียนจ้องมองอยู่อย่างหิวโหยอยู่ด้านนอก "ร่มน้อย พุ่งเข้าไป!" ลู่เฟยไม่ได้วอกแวก จับโจรต้องจับหัวหน้า จัดการปีศาจค้างคาวได้ พวกเขาถึงจะปลอดภัยอย่างแท้จริง! ร่มสีดำพาลู่เฟยพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ แล้วพุ่งเข้าใส่ปีศาจค้างคาวอย่างดุเดือดทันที ดวงตาสีเลือดของปีศาจค้างคาวจ้องมองลู่เฟยอย่างเย็นชา ริมฝีปากอันแก่ชรา อ้ากว้างขึ้นอย่างกะทันหัน "โฮก—" กลุ่มหมอกดำพ่นออกมาพร้อมกับเสียงคำราม แผ่กระจายออกไปเป็นชั้นๆ เสียงคำรามนั้นแสบแก้วหูเป็นพิเศษเมื่ออยู่ท่ามกลางหมอกดำ ลู่เฟยเพิ่งจะเข้าใกล้ ก็รู้สึกราวกับเสียงนั้นดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าร้อง จะระเบิดแก้วหูของเขาให้แตกละเอียด "โจมตีด้วยคลื่นเสียง ระวัง!" หากถูกหมอกดำนั่นปกคลุม เสียงคำรามนั้นคงจะทำลายอวัยวะภายในของเขาจนแหลกเหลวเป็นแน่ ลู่เฟยให้ร่มสีดำปรับมุม เพื่อหลบหลีกหมอกดำ "โฮก—" ปีศาจค้างคาวกระพือปีก พ่นหมอกดำออกมาอีกหลายกลุ่ม เพื่อขวางทางลู่เฟยเอาไว้ ในขณะที่ด้านหลัง รูปร่างมนุษย์ขนาดยักษ์ก็หันกลับมา ฝ่ามือขนาดยักษ์ทั้งสองข้างล้อมลู่เฟยเอาไว้ แล้วฟาดเข้าหากันราวกับกำลังตบยุง หน้า หลัง ซ้าย ขวา ถูกปิดกั้นไว้หมดแล้ว "ลงข้างล่าง!" ลู่เฟยร้องตะโกนเสียงต่ำ ร่มสีดำหุบลง ร่วงดิ่งลงพื้นอย่างรวดเร็ว ตูม! เสียงฝ่ามือกระทบกันดังกึกก้องมาจากเหนือศีรษะ ถ้ำทั้งถ้ำสั่นสะเทือน สมองของลู่เฟยอื้ออึง รีบเดินพลังเวทเพื่อปกป้องจิตใจเอาไว้ เมื่อเท้าแตะพื้น เขาก็หันกลับไปมองปีศาจค้างคาวที่ลอยอยู่บนที่สูง รวมถึงรูปร่างมนุษย์ขนาดยักษ์ด้านหลังนั่น ใจก็หล่นวูบ ปีศาจค้างคาวตนนี้มีฝีมือไม่เบา ร้ายกาจกว่าหนูเฒ่าที่จัดงานแต่งงานนั่นเยอะเลย วันนี้โอกาสใช้ไม้พุทราที่ถูกฟ้าผ่าโจมตีระยะไกลเหลืออีกแค่ครั้งเดียว เดิมทีคิดว่าจะเข้าไปใกล้ปีศาจค้างคาวแล้วค่อยใช้ แต่การโจมตีด้วยคลื่นเสียงและรูปร่างมนุษย์ขนาดยักษ์นั่นเกะกะเกินไป ดูเหมือนว่าจะต้องหาวิธีอื่นเสียแล้ว "มนุษย์ คุกเข่าสำนึกผิดซะ ข้าจะให้โอกาสเจ้ากลับตัวกลับใจ!" ปีศาจค้างคาวมองลงมาจากเบื้องบน ใบหน้าแก่ชราอันไร้ความรู้สึกจ้องมองลู่เฟย ดวงตาสีเลือดแฝงไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด "โอกาสกลับตัวกลับใจงั้นหรือ" ลู่เฟยรับคำพูดไปอย่างนั้น แต่ในใจกลับกำลังคำนวณหาวิธีรับมือกับปีศาจค้างคาว ปีศาจตนนี้รับมนุษย์เป็นทาส ขอยืมอายุขัยของมนุษย์มาต่ออายุตัวเอง ต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน! "หากเจ้าสำนึกผิด ข้าจะละเว้นโทษตาย รับเจ้าไว้เป็นทาส เมื่อใดที่ข้าบำเพ็ญเพียรสำเร็จ ก็จะพาพวกเจ้าบรรลุเซียนไปด้วยกัน!" น้ำเสียงอันแก่ชราและน่าเกรงขามดังก้องลงมาจากเบื้องบน แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด "เป็นทาส บรรลุเซียนงั้นหรือ" ลู่เฟยแค่นยิ้มในใจ ปีศาจตนนี้คงจะใช้คำพูดพวกนี้หลอกหลัวโหย่วเหลียงล่ะสิ "ท่านเซียน จะไปทำเรื่องยุ่งยากขนาดนั้นทำไม ข้ามีวิธีหนึ่ง ที่จะช่วยให้ท่านบรรลุเซียนได้เร็วขึ้น!" ลู่เฟยเงยหน้าขึ้น เผยรอยยิ้ม "โอ๊ะ" ปีศาจค้างคาวลอยอยู่กลางอากาศ ในดวงตาอันแก่ชราเผยให้เห็นความสงสัยอย่างลึกซึ้ง "เจ้าเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา จะไปมีวิชาบำเพ็ญเพียรเป็นเซียนได้อย่างไร”

“วิชาบำเพ็ญเพียรข้าไม่มีหรอก แต่ของวิเศษข้ามีเยอะแยะเลยล่ะ!" ลู่เฟยล้วงเอาตะเกียงกุศลออกมาจากกระเป๋าเป้ "ท่านดูสิ นี่คืออะไร”

“นั่นมัน... พลังแห่งกุศลงั้นหรือ" รูม่านตาสีเลือดของปีศาจค้างคาวหดเล็กลงอย่างฉับพลัน แววตาทอประกายตื่นเต้นขึ้นมาทันที "เจ้าเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา จะมีวาสนาครอบครองของวิเศษเช่นนี้ได้อย่างไร รีบนำมามอบให้ข้าเดี๋ยวนี้!”