ตอนที่ 489 แขนขาดขาขาด

"เถ้าแก่ลู่น้อย ของพวกนี้น่าจะนับว่าเป็นวัตถุอาถรรพ์ใช่ไหม! ไม่สู้คุณรับซื้อไว้ล่ะ พวกเราคิดราคาให้ถูกหน่อยก็ได้" "ครึ่งราคาเป็นไง?" "หรือถ้าไม่ไหว หนึ่งในสาม... หนึ่งในห้าก็ได้นะ..."

สรุปคือยังห่วงเรื่องเงินอยู่อีกหรือ? ลู่เฟยรู้สึกขบขันจนพูดไม่ออก ไม่อยากจะเสวนาด้วยแม้แต่ครึ่งคำ จึงสั่งให้หู่จื่อไล่คนพวกนี้ไปให้หมด

"ของพรรค์นี้ เถ้าแก่ของฉันไม่ชายตามองหรอก! ถ้าไม่อยากซวย ก็รีบเอาไปบริจาคให้วัดซะ" หู่จื่อปิดประตูใส่หน้าด้วยความรังเกียจ

คนพวกนี้กลับหน้าหนาทุบประตูหน้าต่างอยู่ข้างนอก ส่งเสียงดังหนวกหูไปหมด ลู่เฟยจึงตัดสินใจไปหลบพักหูที่ลานหลังบ้าน

"ยอมใจคนพวกนี้เลยจริงๆ! ป่านนี้แล้วยังจะห่วงเงินอยู่อีก! เงินมันสำคัญกว่าชีวิตหรือไง?" หู่จื่อส่ายหน้าด้วยความระอา "พวกที่ใช้อ่างกระเบื้องเสกของมีค่าล้วนเจอเรื่องซวยกันหมด ตาแก่สิบแปดมงกุฎนั่นก็น่าจะมีสภาพแย่ยิ่งกว่าใช่ไหมล่ะ?" "เถ้าแก่ พรุ่งนี้ก็ครบสามวันแล้ว ตาแก่นั่นจะมาหาคุณไหม?"