ตอนที่ 491 ปล่อยฉันออกไป

ภายในห้องนั่งเล่นอันคับแคบ แสงไฟสีเหลืองสลัว บนเตียงเดี่ยว ท่านเซียนหยวนนอนกอดอ่างกระเบื้องใบเล็กส่งเสียงกรนเบาๆ ร่างกายไม่ไหวติง เวลาล่วงเลยผ่านไปทุกนาทีทุกวินาที หู่จื่อง่วงจนหาวหวอดๆ อ่างกระเบื้องใบนี้ก็ยังไม่มีความผิดปกติใดๆ เกิดขึ้น "เถ้าแก่ หมอนี่คงไม่ได้หลอกพวกเราหรอกนะ?" หู่จื่อลูบหน้าเรียกความสดชื่น "เว้นเสียแต่ว่าเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว" ลู่เฟยอุ้มสุนัขดำตัวน้อย นั่งพิงกำแพงอยู่บนเก้าอี้ด้วยความใจเย็นและผ่อนคลาย ไม่มีท่าทีร้อนรนแม้แต่น้อย สุนัขดำตัวน้อยขดตัวหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมอกของเขา ทุกอย่างดูสงบเงียบไร้คลื่นลม "หู่จื่อ ฉันว่าวัตถุอาถรรพ์ชิ้นนี้มันเจ้าเล่ห์เกินไป เกรงว่าคงจะยังไม่ออกฤทธิ์ในเร็วๆ นี้ ถ้านายทนไม่ไหวก็ไปนอนก่อนเถอะ มีอะไรคืบหน้าแล้วฉันจะเรียกนายเอง" ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ลู่เฟยก็พูดกับหู่จื่อด้วยความหวังดี "แบบนั้นจะดีหรือ ให้เถ้าแก่มานั่งเฝ้ายาม ส่วนลูกจ้างกลับไปนอนเนี่ยนะ?" หู่จื่อรู้สึกปลื้มปริ่มจนทำตัวไม่ถูก "คิดเล็กคิดน้อยไปได้! ระหว่างพวกเรายังจะมาแบ่งแยกเถ้าแก่ลูกจ้างอะไรกันอีก เรามันก็พี่น้องกันทั้งนั้น!" ลู่เฟยตีหน้าขรึม "งั้นก็ขอบคุณมากนะเถ้าแก่!" หู่จื่อรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ โดยไม่ทันสังเกตเห็นความเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่ในแววตาของเจ้านายเลยแม้แต่น้อย เขากอดดาบหัวผี นั่งพิงกำแพงสัปหงกไป ทว่าผ่านไปไม่นาน จู่ๆ เขาก็รู้สึกแสบตา ลำคอตีบตัน

"เริ่มเคลื่อนไหวแล้วเหรอ?" เขาสะดุ้งเฮือก เบิกตากว้างขึ้นมาทันที ก่อนจะชะงักงันไป เบื้องหน้ามีแต่หมอกควันขมุกขมัว พื้นที่อันคับแคบนี้ ไม่รู้ว่าถูกหมอกควันฉุนจมูกปกคลุมไปตั้งแต่เมื่อไหร่ หมอกควันนั้นแฝงไปด้วยไอร้อนระอุ รมจนหู่จื่อแสบตาไปหมด "ไฟไหม้เหรอเนี่ย?" เขาหรี่ตา มองไปรอบๆ ด้วยความสงสัยระคนหวาดหวั่น "เถ้าแก่ เถ้าแก่..." ตะโกนเรียกอยู่สองสามครั้ง เขาก็ต้องใจหายวาบเมื่อพบว่าเจ้านายหายตัวไปแล้ว อย่าว่าแต่เจ้านายเลย แม้แต่บ้านทั้งหลังก็หายไปด้วย!

เขาติดตามลู่เฟยมานาน ย่อมรู้ดีว่านี่คือฝีมือของวัตถุอาถรรพ์ที่เริ่มแผลงฤทธิ์ จึงรีบตั้งสติ กำดาบหัวผีเดินเลียบไปตามกำแพง ขยับตัวฝ่าหมอกควันไปอย่างระมัดระวัง เดินวนไปหนึ่งรอบ ก็ยังไม่ถึงจุดสิ้นสุด ทว่า เขารู้สึกเหมือนพื้นที่แห่งนี้จะมีลักษณะเป็นวงกลม สังเกตดูให้ดี หมอกควันเหล่านี้คล้ายกับกำลังหมุนวน ราวกับพายุทอร์นาโดที่หมุนรอบจุดศูนย์กลาง "หรือว่าเถ้าแก่จะเข้าไปตรงกลางแล้ว?" หู่จื่อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงยันต์พิชิตผีออกมาจากกระเป๋าแปะไว้ที่หลังของตัวเอง จากนั้นก็ยกดาบหัวผีขึ้นขวางหน้าในท่าเตรียมป้องกัน แล้วค่อยๆ เดินฝ่าหมอกควันเข้าไปยังจุดศูนย์กลางอย่างระมัดระวัง ยิ่งเดินเข้าไปลึก หมอกควันก็ยิ่งหนาทึบ อากาศก็ยิ่งร้อนระอุ หู่จื่อรู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่ผิวหนัง เกรงว่าหากเดินต่อไปข้างหน้า คงได้ถูกย่างจนสุกแน่ "แต่ยังหาเถ้าแก่ไม่เจอเลย ขืนเถ้าแก่ต้องการความช่วยเหลือล่ะ?" เขากัดฟัน พยายามฝืนเดินเข้าไปใกล้ หมอกควันร้อนระอุหมุนวนและม้วนตัว เบื้องหน้าปรากฏเงาคนรำไร ดูเหมือนจะมีเสียงตะโกนแปลกๆ ดังมาด้วย "เถ้าแก่?" หู่จื่อดีใจขึ้นมา ข่มความเจ็บปวดจากผิวหนังที่ถูกแผดเผา เดินก้าวไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว รูปร่างของเงาคนนั้นค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ดูคล้ายกับลู่เฟยมากจริงๆ แต่ใบหน้าถูกหมอกควันบดบังไว้จึงมองไม่ชัด เขาดูเหมือนกำลังกวักมือเรียกหู่จื่อ ส่งสัญญาณให้รีบเข้าไปหา "เถ้าแก่ ไม่เป็นไรใช่ไหม..." หู่จื่อวิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ แต่กลับพบว่าเจ้านายดูเหมือนจะอยู่ห่างจากตัวเองออกไปไกลกว่าเดิม เงาร่างผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ในหมอกควัน ดูแปลกประหลาดยิ่งนัก "ไม่ถูก! นั่นไม่ใช่เถ้าแก่!" หู่จื่อหยุดฝีเท้าอย่างเด็ดขาด แล้วถอยหลังกลับไป ทว่าเพิ่งจะก้าวเท้า ร่างกายก็แข็งทื่อไป ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ด้านข้างของเขามีเงาดำรูปร่างคล้ายคนปรากฏขึ้นหลายร่าง

เงาดำเหล่านี้ล้วนยื่นมืออันดำมืดมาทางเขา อ้าปากกว้าง ราวกับกำลังร้องตะโกนอะไรบางอย่าง ร้องว่าอะไรกันนะ? ร่างกายของหู่จื่อตึงเครียด อาจเป็นเพราะอิทธิฤทธิ์ของยันต์พิชิตผี เงาดำเหล่านั้นจึงไม่กล้าเข้ามาใกล้เขา ทำได้เพียงวนเวียนอยู่รอบๆ ตัวเขาเท่านั้น ทว่าเสียงตะโกนเหล่านั้นกลับเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "ปล่อยฉันออกไป!" "ปล่อยฉันออกไป!" "ปล่อยฉันออกไป!!!" เสียงแหบพร่า ร้องโหยหวนเสียดแทงแก้วหูขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเสียงคร่ำครวญสุดท้ายก่อนตาย เต็มไปด้วยความไม่ยินยอม ความโกรธแค้น และความสิ้นหวัง! "ไสหัวไปซะ!" หู่จื่อตื่นตระหนกตกใจ กวัดแกว่งดาบฟันไล่เงาดำเหล่านั้น เมื่อถูกดาบหัวผีฟัน เงาดำก็สลายกลายเป็นเม็ดทรายในทันที ถูกหมอกควันที่หมุนวนพัดพาไป ทว่าไม่นานก็รวมตัวกันขึ้นมาเป็นเงาดำร่างใหม่ และยังคงส่งเสียงร้องโหยหวนใส่หู่จื่อต่อไป "ตัวบ้าอะไรกันเนี่ย! เห็นอยู่ชัดๆ ว่าพวกแกเป็นคนขังพี่หู่ไว้ที่นี่ แล้วยังจะมาแหกปากโวยวายให้ปล่อยพวกแกออกไปอีก?" หู่จื่อไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น จึงตัดสินใจใช้กลยุทธ์สามสิบหกประการ หนีเอาตัวรอดเป็นยอดดี หันหลังวิ่งกลับไป ทว่าหมอกควันพวกนี้กลับแผ่ขยายออกไปอย่างไร้ขอบเขต ไม่รู้ว่าวิ่งไปนานแค่ไหน วิ่งจนเขาหมดเรี่ยวหมดแรง ก็ยังไม่เห็นจุดสิ้นสุด "บัดซบ เป็นผีบังตาหรือไงวะ?" หู่จื่อหอบหายใจแฮกๆ รู้สึกว่าถ้ายังวิ่งออกไปไม่ได้อีก ตัวเองคงได้กลายเป็นบาร์บีคิวแน่ เงาดำเหล่านั้นยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเขา ร้องไห้โหยหวนราวกับภูตผี "ถ้าไม่สั่งสอนให้รู้สำนึกซะบ้าง คงเห็นพี่หู่เป็นแมวป่วยใช่ไหม? ตามรังควานไม่เลิกแบบนี้ อย่าหาว่าพี่หู่ไม่เกรงใจ งัดไม้ตายออกมาใช้ก็แล้วกัน!" หู่จื่อตัดสินใจเด็ดขาด กัดฟันกรอด ปลดเข็มขัดกางเกง

เสียงน้ำไหลซู่ซ่าดังขึ้น ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะ เสียงร้องโหยหวนบาดแก้วหูหายไป เงาผีสีดำก็อันตรธานหายไป แม้แต่หมอกควันร้อนระอุเหล่านั้นก็สลายตัวไปอย่างรวดเร็ว โลกกลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง ตอนนี้เองหู่จื่อถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ตนเองไม่ได้ยืนอยู่ แต่กำลังนอนอยู่บนเตียงของท่านเซียนหยวน ท่านเซียนหยวนนอนอยู่ข้างๆ เขา ทั้งสองคนนอนเบียดไหล่ชนไหล่กันจนแน่น มือข้างหนึ่งของเขาวางแหมะอยู่บนอ่างโบนไชน่าที่เย็นเฉียบ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะรู้สึกกลัว ก็สัมผัสได้ว่าเป้ากางเกงมีบางอย่างผิดปกติ ทำไมมันถึงเปียกแฉะแบบนี้? เขาลุกพรวดขึ้นมานั่ง "เชี่ยเอ๊ย! ฉี่รดที่นอนเหรอเนี่ย?" เขากระโดดลงจากเตียงด้วยความตกใจลนลาน ก็เห็นลู่เฟยนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสบายใจเฉิบ สุนัขดำตัวน้อยในอ้อมอกก็ตื่นแล้วเช่นกัน หนึ่งคนหนึ่งสุนัข กำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาที่พยายามกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ