ตอนที่ 507 ตามหาร่าง

ตุ๊กตาลูกหมาตัวนี้แม้จะมอมแมม แต่กลับเป็นตุ๊กตาตัวเดียวที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ เมื่อถูกพันด้วยด้ายแดงที่เปื้อนเลือด ตุ๊กตาก็ขยับเล็กน้อย "ถงถง ตื่นเร็วเข้า! แม่ของลูกมาหาแล้วนะ!" ลู่เฟยกระตุกด้ายแดงเบาๆ อย่างระมัดระวัง

ที่หน้าประตูโรงเรียนอนุบาล กัวอวี้ที่ได้รับสัญญาณก็รีบตะโกนเรียกเสียงดังทันที "ถงถง! ถงถง กลับมาหาแม่เร็ว! แม่อยู่นี่..." เสียงของแม่ดังก้องกังวานมาจากที่ไกลๆ ท่ามกลางความมืดมิดยามราตรี

ตุ๊กตาลูกหมาสั่นสะท้านอย่างแรง ก่อนที่วิญญาณเด็กน้อยตัวซีดเซียวจะปรากฏขึ้นมา เด็กชายตัวน้อยขยี้ตา มองไปรอบๆ ด้วยความร้อนรน "แม่..." ลู่เฟยรีบนำด้ายแดงไปผูกไว้ที่ข้อมือเล็กๆ ของเขาทันที ด้วยสายเลือดของแม่ที่เชื่อมโยงกัน ตราบใดที่ด้ายแดงไม่ขาด ก็ไม่ต้องกังวลว่าเขาจะถูกตุ๊กตาผีจับตัวไปอีก

"เยี่ยมเลย! หาวิญญาณคนเป็นเจอแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือตามหาร่าง!" ลู่เฟยและจิงเจี้ยนสบตากันด้วยความดีใจ ตอนนี้สามารถใช้วิญญาณคนเป็นเพื่อตามหาร่างกายได้แล้ว วิญญาณของแต่ละคนจะมีสัมผัสโดยสัญชาตญาณต่อร่างกายของตนเอง เพียงแต่เมื่อตกใจกลัวสุดขีด ก็จะลืมการมีอยู่ของร่างกายไป ขอเพียงแค่ปลอบโยนวิญญาณคนเป็นของเด็กชายตัวน้อยให้สงบลง เขาก็จะตามหาร่างเนื้อของตัวเองเจอโดยอัตโนมัติ

"ถงถง เด็กดี แม่กำลังเรียกลูกอยู่นะ! พวกเรารีบกลับไปหาแม่กันเถอะ ดีไหม?" เด็กชายตัวน้อยมีท่าทีขลาดกลัว มองดูคนแปลกหน้าสองคนด้วยความหวาดหวั่น "ไม่ต้องกลัวนะเด็กดี พวกเราเป็นคนดี!" จิงเจี้ยนยิ้มกว้าง ยื่นของเล่นอุลตร้าแมนในมือไปตรงหน้าเด็กน้อย "ดูสิ นี่อะไรเอ่ย?"