ตอนที่ 514 ค่ายกลสามศพเลี้ยงปราณหยิน

หงฝูคังเคยเป็นครู ครูที่ล้มเหลว ในห้องเรียนของเขาไม่มีเด็กคนไหนตั้งใจฟัง มีแต่ความวุ่นวายหนวกหูไม่รู้จบ เขาเกลียดชังเด็กพวกนั้นจากก้นบึ้งของหัวใจ ปรารถนาให้พวกเด็กๆ หุบปากไปตลอดกาล

แต่ในห้องเรียน เขาไม่เคยดุด่าว่ากล่าวใคร เพียงแต่พร่ำสอนด้วยความหวังดี ทำตัวเป็นพ่อพระ แต่หลังเลิกเรียน เขาแอบสะกดรอยตามเด็กที่ดื้อรั้นที่สุดสองสามคนนั้นไป บนเส้นทางเปลี่ยวไร้ผู้คน เขาเผยธาตุแท้และกรงเล็บอันดุร้ายออกมาอย่างไม่เกรงกลัว ช่วงเวลาหนึ่ง มีศพเด็กที่เต็มไปด้วยบาดแผลถูกงมขึ้นมาจากแม่น้ำ

เรื่องราวลุกลามใหญ่โต หงฝูคังรู้ดีว่าตนเองควรหยุดมือ แต่เมื่อปีศาจในใจถูกปลดปล่อยออกมาแล้ว ก็ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป เขาถูกจับกุม แต่สุดท้ายก็รอดพ้นคุกมาได้เพราะหลักฐานไม่เพียงพอ เขากลายเป็นหนูข้างถนนที่ใครๆ ก็รังเกียจและขับไล่ จึงต้องจากบ้านเกิดเมืองนอน รอนแรมไปแดนไกล

หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหลายปี จู่ๆ ก็โผล่มาสวมรอยเป็นผอ.สถานสงเคราะห์พระจันทร์สีแดงแห่งเมืองเจียงเฉิง พร้อมกับภาพลักษณ์พ่อพระใจดีเช่นเคย ได้รับความเคารพรักจากพนักงานอย่างล้นหลาม "ที่แท้มันก็เป็นแค่ไอ้ชาติชั่วคนหนึ่งนี่เอง!" หลังจากอ่านข้อมูลจบ จิงเจี้ยนก็กำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น

"โชคดีนะที่สมองพ่อค้าหน้าเลือดอย่างนายคิดได้เร็ว ไม่โดนมันหลอกเข้าให้! ไม่อย่างนั้น ถ้าพวกเราทำลายเด็กน่าสงสารพวกนั้น แล้วพามันไปสวดส่งวิญญาณ บาปกรรมคงหนาเตอะเลยล่ะ!" "นั่นน่ะสิ บนโลกใบนี้มีคนที่มีสันดานชั่วมาตั้งแต่เกิดจริงๆ! แต่ไม่ใช่เด็กพวกนั้นหรอกนะ เป็นไอ้แก่หน้าไหว้หลังหลอกนี่ต่างหาก!" ลู่เฟยรู้สึกโล่งใจอย่างมาก ที่ตัวเองตัดสินใจได้ถูกต้อง