ตอนที่ 515 บัวบริสุทธิ์

"เถ้าแก่ลู่เกรงใจเกินไปแล้วครับ มีอะไรให้ช่วยก็บอกมาได้เลย!" ขู่เติงยิ้มจนหุบปากไม่ลง กระตือรือร้นจนออกนอกหน้า "ผมอยากจะขอยืมน้ำมันตะเกียงที่จุดบูชาพระพุทธรูปสักหน่อย ไม่ทราบว่าจะสะดวกไหมครับ?"

"มีอะไรจะไม่สะดวกกัน? เถ้าแก่ลู่เป็นคนมีเมตตากรุณา น้ำมันตะเกียงแค่นี้ พระพุทธองค์จะทรงตระหนี่ถี่เหนียวได้อย่างไร!" ขู่เติงรีบไปตักน้ำมันตะเกียงมาใส่เหยือกใบใหญ่ให้ลู่เฟยจนเต็ม "พอแล้วครับ พอแล้ว ขอบคุณท่านอาจารย์มาก!" ลู่เฟยดีใจยิ่งกว่าขู่เติงเสียอีก คราวนี้ก็ไม่ต้องกังวลว่าตะเกียงบุญจะไม่มีน้ำมันตะเกียงแล้ว

"ขอบคุณอาตมาทำไมกัน อาตมาสิต้องขอบคุณที่ท่านช่วยเหลืออยู่หลายครั้ง หากโยมทั้งสองไม่รีบไปไหน อยู่ทานอาหารเจสักมื้อก่อนค่อยไปดีไหม?" "ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็ไม่เกรงใจแล้วนะครับ" ขู่เติงเชื้อเชิญอย่างเต็มที่ ลู่เฟยและจิงเจี้ยนจึงอยู่ทานอาหารด้วย ข้าวต้มใสๆ กับเต้าหู้ ก็มีรสชาติอร่อยไปอีกแบบ แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ขู่เติงกินแบบนี้ทุกวัน แล้วอ้วนขึ้นมาได้ยังไง

"จริงสิ เถ้าแก่ลู่ ทางสมาคมออกประกาศตั้งค่าหัว ตามหานักพรตนอกรีตที่ชื่อเสวียนอินจื่อ อาตมาได้ยินมาว่า เกี่ยวข้องกับท่านด้วยงั้นหรือ?" "ใช่ครับ ท่านอาจารย์ขู่เติงพอจะมีเบาะแสบ้างไหม?" "อาตมาอยู่แต่ในวัด ไม่เคยเห็นคนผู้นี้เลย ได้ยินมาว่าเสวียนอินจื่อผู้นั้นสามารถรับมือกับรองประธานสวี่ได้อย่างสูสี นับว่าไม่ธรรมดาจริงๆ" ขู่เติงส่ายหน้า หยิบดอกบัวสีขาวขนาดเท่าฝ่ามือออกมาหนึ่งดอก

"บัวบริสุทธิ์นี้มีเฉพาะที่วัดของอาตมาเท่านั้น อาตมาได้นำไปวางไว้เบื้องหน้าพระพุทธรูปเพื่อสวดมนต์ขอพรและเบิกเนตรให้เถ้าแก่ลู่แล้ว มันมีสรรพคุณในการหยั่งรู้อันตรายล่วงหน้า หากรอบตัวเถ้าแก่ลู่มีผู้ที่คิดร้ายซ่อนตัวอยู่ ใจกลางดอกบัวก็จะเปลี่ยนเป็นสีดำ หวังว่าจะพอช่วยเถ้าแก่ลู่ได้บ้าง" "เกรงใจจังเลยครับ ท่านอาจารย์มีน้ำใจมากจริงๆ!" ลู่เฟยกล่าวขอบคุณอย่างเกรงใจ พลางรับดอกบัวมาเก็บไว้