ตอนที่ 529 ผีร้องงิ้ว

หวังเสี่ยวเฉียงวิ่งหน้าตั้งกลับมาร้องขอความช่วยเหลือ ลู่เฟยกับหู่จื่อไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด ไอ้หมอนี่หน้ามืดตามัวเพราะความโลภ ขโมยชุดงิ้วโบราณนั่นไปขาย ย่อมต้องแกว่งเท้าหาเสี้ยนอยู่แล้ว

"เสี่ยวเฉียง แกเป็นอะไรไปเนี่ย?" หู่จื่อกระแอมไอ แกล้งถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่เต็มอก "พี่หู่ ชุดงิ้วนั่นมันน่ากลัว น่ากลัวเกินไปแล้ว มัน... มันจะเอาชีวิตฉัน... ฉันยังหนุ่มยังแน่น ไม่อยากตาย..." หวังเสี่ยวเฉียงพุ่งเข้ากอดขาหู่จื่อแน่น น้ำหูน้ำตาไหลพราก

"สมน้ำหน้า! ก่อนหน้านี้เถ้าแก่ของฉันก็เตือนแกแล้ว เป็นแกเองที่ไม่เชื่อ!" หู่จื่อผลักเขาออกด้วยความรังเกียจ คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ มักจะชอบเข้าข้างตัวเอง ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา สุดท้ายก็ต้องถูกของอาถรรพ์สั่งสอนเอา

"พี่หู่ ก่อนหน้านี้ฉันผิดไปแล้ว! หัวหน้าคณะจ่ายเงินเดือนช้าตลอด แม่ฉันก็ป่วย ฉันร้อนเงิน ก็เลยคิดสั้น... ฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว! เห็นแก่ที่เราเคยเป็นพี่น้องกัน ขอร้องล่ะ พี่กับเถ้าแก่ลู่ช่วยฉันด้วยเถอะนะ... ถ้าฉันตายไป แม่ฉันจะอยู่ยังไง..." หวังเสี่ยวเฉียงอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา หู่จื่อใจอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ไอ้หมอนี่ไม่ฟังคำเตือน พอตอนนี้ตกที่นั่งลำบาก เขาก็สะใจอยู่หรอก แต่จะให้ทนดูมันตายโดยไม่ช่วยอะไรเลย เขาก็ทำใจไม่ได้เหมือนกัน

ทว่าเรื่องนี้เขาตัดสินใจเองไม่ได้ จึงหันไปมองลู่เฟยเพื่อขอความเห็น "เถ้าแก่ ว่ายังไง?" ลู่เฟยไม่ได้รีบตอบตกลง แต่กลับนั่งลง แล้วมองหวังเสี่ยวเฉียงด้วยสายตาเรียบเฉย "ฉันขอถามนายคำถามนึง ถ้านายตอบตามความจริง ฉันจะลองพิจารณาดูว่าจะช่วยนายไหม"