ตอนที่ 530 ร้องงิ้วจนตาย

หีบมันขยับมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง? หวังเสี่ยวเฉียงทั้งสงสัยและหวาดกลัว หีบไม้จริงหนักอึ้งขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้หรอกที่หนูหรือสัตว์อะไรจะเผลอไปชนจนมันโผล่ออกมาได้ รอยแยกของฝาหีบที่แง้มเปิดออก ดูราวกับดวงตาที่หรี่มองหวังเสี่ยวเฉียงอย่างเย็นชา

หวังเสี่ยวเฉียงรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว รออยู่นาน พอเห็นว่าหีบใบนั้นไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ก็เลยแข็งใจทำเป็นใจดีสู้เสือ กะจะดันหีบกลับเข้าไปใต้โต๊ะเหมือนเดิม แต่พอเพิ่งจะยื่นมือออกไป แขนเสื้อสีขาวนั้นก็ราวกับมีชีวิต ตวัดพันรอบข้อมือเขาอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกตาพร่ามัวไปชั่วขณะ รู้ตัวอีกที ชุดงิ้วนั่นก็ลอยมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เขาตกใจจนตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว

"อี้อี้ยาหยา——" ยืนประจันหน้ากันอยู่แบบนั้นไม่กี่วินาที จู่ๆ ชุดงิ้วนั่นก็สะบัดแขนเสื้อใส่เขา พร้อมกับส่งเสียงร้องงิ้วอันไพเราะพริ้งพรายลอยตามมา "ผีหลอก!" หวังเสี่ยวเฉียงขนหัวลุกซู่ ล้มลุกคลุกคลานคลานหนีไปทางประตูห้องอย่างลนลาน ท่ามกลางความชุลมุนก็หัวไปชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่เย็นเฉียบและอ่อนนุ่ม พอเงยหน้าขึ้นมอง คราวนี้เขาฉี่ราดกางเกงของจริงเลย

ชุดงิ้วนั่นลอยอยู่ตรงประตู ราวกับกำลังก้มลงมองเขาจากเบื้องบน "ฉันผิดไปแล้ว! ฉันไม่น่าคิดจะเอาเธอไปขายเลย พรุ่งนี้ฉันจะเอาเธอไปคืนนะ ได้โปรดไว้ชีวิตฉันเถอะ..." หวังเสี่ยวเฉียงคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว โขกศีรษะขอร้องชุดงิ้วนั่นปะหลกๆ "อี้อี้ยาหยา——"

เสียงร้องงิ้วอันโหยหวนดังขึ้น แขนเสื้ออันยาวเฟื้อยของชุดงิ้วตวัดมาทางเขาอีกครั้ง พันรอบตัวเขาราวกับงูน้ำ บังคับให้เขาลุกขึ้นยืน แล้วทำท่าทางเหมือนกำลังจะขึ้นเวทีแสดง "นี่ นี่มันท่าทางตอนร้องงิ้วนี่นา?" หวังเสี่ยวเฉียงหวาดกลัวสุดขีด กว่าจะตั้งสติทำความเข้าใจได้ก็พักใหญ่ ดูเหมือนชุดงิ้วนี่ต้องการให้เขาร้องงิ้วเป็นเพื่อนงั้นเหรอ? หลังจากชุดงิ้วนั่นส่งเสียงอี้อี้ยาหยาอยู่พักหนึ่ง ก็หันกลับมาหาเขา