ตอนที่ 531 ถอนลิ้น

อี้~ อี้~ ยา~ ยา~ เสียงร้องงิ้วอันน่าสะพรึงกลัวและแปลกประหลาด ดังแว่วมาจากโถงทางเดินอันมืดมิด น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความเคียดแค้น ฟังแล้วชวนให้ขนหัวลุก

"มา มาแล้ว มันมาแล้ว..." หวังเสี่ยวเฉียงหวาดกลัวสุดขีด พยายามมุดไปซ่อนอยู่ด้านหลังหู่จื่ออย่างสุดชีวิต หู่จื่อและลู่เฟยสบตากัน ก่อนจะกระชับดาบใหญ่ในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว

"เดี๋ยวฉันออกไปดูเอง" ลู่เฟยส่งสายตาให้หู่จื่อ หยิบไม้พุทราที่ถูกฟ้าผ่าออกมา แล้วเดินออกไปนอกประตู โถงทางเดินแคบมาก เมื่อส่องไฟฉายออกไป ก็เห็นเพียงคราบสกปรกและใบปลิวโฆษณาที่แปะอยู่เต็มกำแพง

ได้ยินเพียงเสียงร้องงิ้วชวนขนลุกดังก้องไปมาในโถงทางเดิน แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของชุดงิ้วผีนั่น เสียงมาจากไหนกันแน่? ลู่เฟยมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง เสี่ยวเฮยย่องเท้าเบาๆ มาหยุดอยู่ที่เท้าเขา ทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นไปทางด้านนอกราวกับหัวขโมย ท่าทางระแวดระวังเต็มที่ หวังเสี่ยวเฉียงที่ซ่อนตัวอยู่หลังหู่จื่อ รู้สึกตลอดเวลาว่าเสียงงิ้วนั่นกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ทันใดนั้น เขาก็มองเห็นแขนเสื้อสีขาวข้างหนึ่ง ห้อยตกลงมาจากขอบประตูด้านบนอย่างเงียบเชียบ ราวกับงูพิษที่ชูคอขึ้นมา "อยู่ อยู่..." แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว อ้าปากค้าง แต่ลิ้นกลับจุกปาก พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน ทำได้เพียงใช้มือส่งสัญญาณให้หู่จื่ออย่างบ้าคลั่ง