ตอนที่ 542 อาการคันที่เอาถึงตาย

"พี่กวา พี่ยังมีหน้ามาถามผมอีกเหรอ?" ลู่เฟยชี้ไปที่เปลือกแตงโมที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคลุ้งอยู่บนเคาน์เตอร์ "พี่ไม่ดูหน่อยเหรอ ว่าพี่ขายอะไรให้ผม?"

"ก็แค่แตงโมสองลูกไม่ใช่หรือไง..." พี่กวาเปิดถุงพลาสติกออก กลิ่นเหม็นทำเอาเขาสะดุ้ง "เวรเอ๊ย กลิ่นอะไรวะเนี่ย? แตงโมนี่ไปแช่ในบ่อเกรอะมาหรือไง?"

"ผมเพิ่งจะผ่าออก แตงโมสองลูกก็เน่าหมดเลย แตงโมที่พี่ขายมีปัญหา พี่จะไม่รู้ตัวเลยเหรอ?" ลู่เฟยมองหน้าเขา พี่กวาชะงักไปเล็กน้อย พอมองดูป้ายชื่อร้านผลไม้ของตัวเองบนเปลือกแตงโม ก็เกาหัวแล้วหัวเราะขึ้นมากะทันหัน "โธ่เอ๊ย นึกว่าเรื่องใหญ่โตอะไร! น้องลู่คงโชคไม่ดีพอดี แตงโมสองลูกนี้เลยเสีย! เดี๋ยวพี่เปลี่ยนให้ใหม่สองลูก คนบ้านใกล้เรือนเคียงกันทั้งนั้น พี่จะไปหลอกน้องได้ยังไง" พูดจบ เขาก็เดินไปเลือกแตงโมลูกใหม่ในตะกร้า

"ผ่าเลย" ลู่เฟยบอก "ไม่มีปัญหา ผ่าก็ผ่า! ถ้าไม่สดพี่ก็เปลี่ยนให้ใหม่ เปลี่ยนจนกว่าน้องจะพอใจเลย" พี่กวาหยิบมีดหั่นแตงโมออกมา เอาผ้าเช็ดๆ แล้วผ่าแตงโมด้วยท่าทางทะมัดทะแมง

ใครจะรู้ว่าเพิ่งจะผ่าออก น้ำเหม็นเน่าสีแดงก็ไหลทะลักออกมา กระเด็นไปทั่วพื้น แถมหยดน้ำไม่น้อยยังกระเด็นไปโดนมือของพี่กวา กลิ่นเหม็นคาวคลุ้งกระจายไปทั่วทั้งร้านในพริบตา ราวกับไข่เน่าระเบิด "อ้วก..." พี่กวาเองก็ทนไม่ไหว เอามือปิดปากทำท่าจะอาเจียน