ตอนที่ 544 แตงร้องได้

ป่าสนทึบบดบังแสงอาทิตย์ รอบด้านไร้ซึ่งเสียงแมลงร้องหรือนกร้องขาน มีเพียงความเงียบงันดั่งความตาย ทว่ากลับมีสายลมหยินแผ่วเบาพัดผ่านระหว่างกิ่งก้านใบ ลู่เฟยทอดสายตามองไกลออกไป กวาดตามองรอบด้าน

แอ่งภูเขาเบื้องหน้า ดูเหมือนจะตั้งอยู่ตรงกึ่งกลางของภูเขาลูกใหญ่นี้พอดิบพอดี สายลมหยินพัดหมุนวนรอบแอ่งภูเขา ดูดซับปราณหยินจากรอบทิศทางมารวมไว้ที่นี่ นานวันเข้า ปราณหยินอันหนาแน่นก็ซึมซาบเข้าไปในทุกตารางนิ้วของดินในแอ่งภูเขา ก่อตัวเป็นดินแดนหยินสุดขั้วอันสมบูรณ์แบบ "ที่แท้ก็เป็นดินแดนหยินสุดขั้ว!" ลู่เฟยมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

"น้องลู่ ดินแดนหยินสุดขั้วคืออะไรเหรอ?" พี่กวาขนหัวลุกซู่ ทั้งที่อากาศร้อนจัดแท้ๆ แต่เมื่อยืนอยู่ในป่าแห่งนี้ เขากลับรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัว ความหนาวเหน็บที่นี่ ยิ่งเข้าใกล้แอ่งภูเขาก็ยิ่งชัดเจน "พูดง่ายๆ ก็คือ สถานที่ที่มีปราณหยินหนาแน่นจนถึงขีดสุดนั่นแหละ”

“เพราะอย่างนี้ถึงปลูกของทำร้ายคนอย่างแตงหยินออกมาได้สินะ?”

“สถานที่แบบนี้ปลูกแตงหยินได้ถือเป็นเรื่องจิ๊บๆ" ลู่เฟยมองไปไกลๆ "พี่กวา พวกเราต้องรีบทำเวลาแล้ว ถ้าฟ้ามืดเมื่อไหร่ สถานที่แบบนี้จะอันตรายมาก"