ตอนที่ 545 สุนัขกินศพ

"สุนัขกินคน" ลู่เฟยพูดจบ ก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินกลับไปที่ไร่แตง

"กินคน..." พี่กวาขาอ่อนยวบ เขาแค่ขายแตงโมเองนะ ทำไมถึงต้องมาพัวพันกับเรื่องน่ากลัวแบบนี้ด้วยเนี่ย ของถูกไม่มีดี คราวนี้ไม่ใช่แค่ขาดทุนย่อยยับแล้ว! เผลอๆ อาจจะต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ด้วยซ้ำ

เขาเดินตามลู่เฟยกลับไปที่ไร่แตงด้วยความหวาดกลัว "น้องลู่ ตัดเถาแตงไม่ได้แล้วจะทำยังไงดี?"

"ตัดไม่ได้แล้วล่ะ ต่อให้ตัดได้ เสียงร้องของแตงลูกนี้ก็จะล่อสุนัขตัวนั้นมาอยู่ดี" ลู่เฟยครุ่นคิด สายตาไล่เลี่ยไปตามเถาแตง จนหยุดอยู่ที่โคนของมัน "ในเมื่อตัดไม่ได้ ก็ต้องถอนรากถอนโคนมันซะเลย" คิดได้ดังนั้น เขาก็ลงมือทันที เดินไปที่โคนเถาแตงต้นหนึ่ง คุ้ยดินรอบๆ ออกเล็กน้อย แล้วจับเถาแตงค่อยๆ ดึงขึ้นมา

วิธีนี้ได้ผลจริงๆ ด้วย แตงหัวคนลูกนั้นไม่ร้องโวยวายอีก รากของเถาแตงค่อยๆ ถูกดึงขึ้นมาทีละนิด ดูเหมือนว่าใต้รากจะมีอะไรบางอย่างติดอยู่ ลู่เฟยออกแรงดึง สิ่งที่อยู่ข้างในก็ถูกดึงขึ้นมา ท่ามกลางดินที่เปียกชื้น มันคือหัวคนที่เน่าเปื่อย รากของเถาแตงหยั่งลึกลงไปในดวงตา จมูก และปากของหัวคน