ตอนที่ 546 กระท่อมกลางป่า

เสียงเห่าแหลมปรี๊ดดังก้องไปทั่วทั้งแอ่งภูเขา ด้านหลังสวนผลไม้มีเงาคนสั่นไหว เพียงชั่วครู่ ก็มีคนรีบมาถึง "ตอบสนองไวชะมัด!" ลู่เฟยเหงื่อแตกพลั่ก กัดฟันใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงเถาแตงเถาสุดท้ายขึ้นมา

เสียงฝีเท้าค่อยๆ ใกล้เข้ามา เสี่ยวเฮยร้อนใจรีบวิ่งมาช่วย คาบชายเสื้อของลู่เฟยแล้วออกแรงดึงไปข้างหลัง ดังครืด หัวคนที่เน่าเปื่อยผสมกับดินโคลนถูกดึงขึ้นมา ขณะเดียวกัน เงาคนทางนั้นก็โผล่พ้นออกมาจากสวนผลไม้พอดี ลู่เฟยรีบซ่อนเถาแตงไว้ด้านหลัง

นั่นคือชายชราหลังค่อมคนหนึ่ง สวมเสื้อผ้าฝ้ายหยาบๆ สีซีดจาง ผมเผ้าและหนวดเคราหงอกขาวรุงรังปิดบังใบหน้าอันชราภาพ เผยให้เห็นเพียงดวงตาสีขุ่นเหลืองคู่หนึ่ง ร่างกายของเขาเอียงกระเท่เร่ มือซ้ายหงิกงอเข้าด้านในราวกับกรงเล็บ ดูเหมือนจะพิการ ส่วนมือขวาถือเคียวที่ทำจากกระดูกสีขาว ดวงตากลอกกลิ้งไปมา มองดูสุนัขกินศพครู่หนึ่ง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ลู่เฟย สุนัขกินศพเลิกร้องเสียงแหลม ดิ้นรนอย่างสุดชีวิตในวงล้อมของเส้นผมสีดำ พอเห็นเจ้านายก็ส่งเสียงครางหงิงๆ อย่างร้อนรน

ลู่เฟยเอามือไพล่หลัง รีบใช้กรรไกรตัดรากออก แล้วยัดเถาแตงใส่กระเป๋าเป้อย่างรวดเร็ว "ผู้เฒ่าครับ ขอโทษด้วย พวกเราหลงทางเข้ามาที่นี่โดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้มีเจตนามารบกวน! พวกเราจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละครับ!" เขาก้าวถอยหลังเพื่อหยั่งเชิง ตอนนี้ได้เถาแตงมาสามเถาแล้ว กลับไปถอนพิษแตงหยินให้ได้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง ชายชราหลังค่อมจ้องมองลู่เฟยด้วยดวงตาสีขุ่นมัว ไม่พูดจาใดๆ ถือเคียวกะเผลกๆ เดินตรงดิ่งมาหาลู่เฟยทันที

เห็นๆ อยู่ว่าชายชราคนนี้พิการ เดินกะเผลกๆ ท่าทางโอนเอนเหมือนจะล้มได้ทุกเมื่อ แต่ที่น่าแปลกคือ ความเร็วของเขากลับเร็วอย่างน่าตกใจ เพียงพริบตาเดียวก็เข้ามาในแปลงผักแล้ว "ผู้เฒ่าครับ พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินจริงๆ นะครับ!" ลู่เฟยไม่กล้าประมาท รีบถอยออกจากแปลงผักอย่างรวดเร็ว "พวกเราเผลอโดนพิษแตงหยินเข้าไป เลยจำใจต้องถอนเถาแตงมาเถาหนึ่ง เอาอย่างนี้ ผมชดใช้ค่าเสียหายให้ ดีไหมครับ?"