ตอนที่ 547 ปุ๋ยมนุษย์

ลู่เฟยวิ่งหน้าตั้งไม่หยุดพักจนมาไกลโข ในที่สุดก็ไล่ตามเสี่ยวเฮยและพี่กวาทัน พี่กวาได้ยินเสียงฝีเท้าก็ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง สะดุดล้มลงกับพื้น วิ่งต่อไม่ไหวแล้ว สีหน้าสิ้นหวังรอความตาย โฮ่งโฮ่ง! แต่เสี่ยวเฮยกลับวิ่งกลับมาหาอย่างดีใจ กระโดดเข้าใส่อ้อมกอดของลู่เฟย "เด็กดี! ฉันไม่เป็นไรแล้ว!" ลู่เฟยยิ้มพลางลูบหัวสุนัขของมัน

"โอย น้องลู่ของพี่ ในที่สุดน้องก็กลับมา... ทำเอาพี่ตกใจแทบแย่..." พอพี่กวาเห็นว่าเป็นลู่เฟย ก็ดีใจจนน้ำตาไหล กอดลู่เฟยร้องไห้ขี้มูกโป่ง "พอได้แล้วน่า พี่กวา! ที่นี่ไม่ปลอดภัย พวกเราต้องรีบกลับไปถอนพิษกันนะ" ลู่เฟยผลักเขาออกด้วยความรังเกียจ

"เออ! เออ กลับสิ!" พี่กวาเอาแขนเสื้อปาดน้ำตา รวบรวมกำลังใจเดินตามลู่เฟยลงเขา พระอาทิตย์ตกดิน ท้องฟ้าเริ่มมืดมิดลงทีละน้อย ฝีพิษบนมือของพี่กวากำเริบขึ้นมา คันและปวดจนแทบทนไม่ไหว

"พี่กวา ทนอีกนิดนะ!" เท้าทั้งสองข้างของลู่เฟยก็คันจนแทบทนไม่ไหวเช่นกัน อีกไม่ไกลก็จะถึงตีนเขาแล้ว พวกเขามองเห็นแสงไฟในหมู่บ้านแล้ว เขาคาดว่าชายชราหลังค่อมคงจะไม่ตามมาแล้ว พอออกมาจากภูเขาได้ เขาก็รีบหยิบเถาแตงหยินออกมาสองเถา เมื่อขาดหัวคนคอยหล่อเลี้ยง ใบของเถาแตงก็เหี่ยวเฉาลง เขาหาก้อนหินเรียบๆ มาสองก้อน แล้วใช้ตำเถาแตงจนแหลก ก่อนจะถอดรองเท้าออก รอยแดงบนหลังเท้ากลายเป็นตุ่มแดงแล้ว อีกไม่นานก็จะกลายเป็นฝีพิษ ลู่เฟยเอาน้ำเถาแตงมาพอกตรงตุ่มแดง

ตุ่มแดงรู้สึกปวดแปลบขึ้นมาทันที มีเลือดสีดำไหลเยิ้มออกมา แล้วก็ยุบลงอย่างรวดเร็ว พอเลือดสีดำไหลออกหมด เท้าของลู่เฟยก็ไม่คันอีกต่อไป "เยี่ยมไปเลย!" ลู่เฟยเช็ดเท้าจนสะอาด ล้างมือด้วยน้ำ แล้วมาช่วยพี่กวาถอนพิษ "โอ๊ย โอ๊ย!" พี่กวาโดนพิษหนักกว่า ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลพราก