ตอนที่ 548 แขกในวันสารทจีน

กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง เสียงกระดิ่งลมดังกังวานใสไปทั่วหน้าประตูร้านอักษรเสีย "เถ้าแก่..." สีหน้าของหู่จื่อตึงเครียดขึ้นมาทันที

วันสารทจีนเป็นวันพิเศษ กลางเดือนเจ็ด ประตูผีเปิด เล่าลือกันว่าเมื่อถึงวันนี้ ยมโลกจะเปิดประตูนรก ปล่อยวิญญาณกลับมาพบปะญาติมิตรบนโลกมนุษย์ ผู้คนพากันเผากระดาษเงินกระดาษทองในวันนี้ ก็เพื่อเซ่นไหว้ญาติมิตรที่ล่วงลับ ส่วนพวกวิญญาณเร่ร่อนที่ไม่มีครอบครัว ก็ทำได้เพียงล่องลอยไปทั่ว ในบรรดานั้นย่อมมีพวกที่มีจิตใจชั่วร้ายปะปนอยู่ด้วย ดังนั้น ข้อห้ามในวันนี้จึงมีมากมายเป็นพิเศษ ห้ามแต่งงาน ห้ามใส่เสื้อผ้าสีแดงสีเขียว ห้ามเหยียบกระดาษเงินกระดาษทอง และพอตกกลางคืนก็ไม่ควรออกจากบ้าน เพราะว่า สิ่งที่คุณเจอตามถนนอาจจะไม่ใช่คนเลยก็ได้

ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืด ร้านค้าบนถนนวัตถุโบราณก็พากันปิดประตูตั้งแต่หัววัน บนถนนที่เปลี่ยวร้างเริ่มมีคนเผากระดาษเงินกระดาษทองกันแล้ว เงาดำเลือนรางนอกประตูก้มหน้างุด ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านไอเย็นที่เปียกชุ่ม "เชิญเข้ามาสิ" ลู่เฟยส่งสัญญาณให้หู่จื่อใจเย็นๆ ตัวเขานั่งลงหลังเคาน์เตอร์ แล้วร้องเรียกเงาดำนั้นเสียงเบา

เงาดำถึงได้เดินเข้ามา ท่าเดินของเขาแปลกประหลาดมาก คล้ายกับว่าขาทั้งสองข้างถูกอะไรบางอย่างพันธนาการไว้ การยกขาแต่ละก้าวช่างยากลำบาก ทุกก้าวที่เดินจะพาน้ำไหลเจิ่งนองมาด้วย กลิ่นเหม็นของโคลนตมลอยโชยมา ในที่สุดเงาดำก็เดินเข้ามาในโรงรับจำนำ นี่คือผู้ชายที่เปียกโชกไปทั้งตัว ร่างกายบวมอืด ผิวหนังซีดเผือดแฝงไปด้วยสีเขียวประหลาด ในเส้นผมมีสาหร่ายน้ำปะปนอยู่ไม่น้อย แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็มีน้ำขุ่นมัวไหลซึมออกมาจากใต้เท้าไม่หยุด

ผีจมน้ำ หู่จื่อพยายามไม่มองหน้าอีกฝ่าย "สวัสดี มีอะไรให้ผมช่วยไหม?" ลู่เฟยเผยรอยยิ้มอย่างมีมารยาท ผีจมน้ำพยายามอ้าปาก น้ำเย็นเฉียบที่ขุ่นมัวก็ไหลทะลักออกจากปากทันที ในลำคอส่งเสียงดังคร่อกๆ แต่กลับพูดอะไรไม่ออกเลย ลู่เฟยสังเกตเห็นว่า ในช่องปากของมันเต็มไปด้วยโคลนตม มันส่ายหน้าด้วยความเจ็บปวด ยื่นมือล้วงเข้าไปในเสื้อผ้าที่เปียกชุ่ม ในที่สุดก็ล้วงตั๋วรถเมล์ที่เปียกชื้นและยับยู่ยี่ออกมาใบหนึ่ง วางลงบนเคาน์เตอร์