ตอนที่ 551 ประตูผี

ฟิ้ว—— ฟิ้ว—— สายลมหยินพัดกระหน่ำมาระลอกแล้วระลอกเล่า รุนแรงราวกับคมมีดกรีดแทง ขนของไก่ตัวผู้ปลิวไสวไปตามลม ในที่สุดจังหวะการเดินของมันก็เริ่มยากลำบากขึ้น พยายามก้าวเท้าเพื่อรักษาระดับความเร็วเอาไว้ "วิญญาณเร่ร่อนเดิมทีไม่มีสิทธิ์เข้าไปในยมโลก แต่วันสารทจีน ยมโลกจะเปิดโอกาสให้ นอกจากวิญญาณในปรโลกจะได้ขึ้นมาพบปะญาติมิตรบนโลกมนุษย์แล้ว วิญญาณเร่ร่อนก็ยังสามารถเดินบนถนนหวงเฉวียนได้อีกครั้ง" "แต่การจะได้ไปเกิดใหม่ มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไง?" สายลมหยินพัดวูบมา เจี่ยปั้นเซียนรีบก้มหน้าลง กอดเด็กน้อยไว้ในอ้อมอกแน่น

"นี่คือลมกลืนวิญญาณ ระวังตัวด้วย!" ลู่เฟยรีบก้มหน้าตาม ฟิ้ว—— สายลมหยินพัดกวาดมา ราวกับมีดคมกริบกรีดผ่านร่างกาย เสียงร้องโหยหวนของวิญญาณเร่ร่อนจำนวนไม่น้อยดังมาจากด้านหลัง ลู่เฟยไม่กล้าเงยหน้าขึ้น รอจนลมระลอกนี้พัดผ่านไป เขาก็รู้สึกว่าวิญญาณของตัวเองที่เดิมทีก็เบาหวิวอยู่แล้ว กลับเบาหวิวลงไปอีก พอตั้งสติมองดู ก็ต้องตกใจสุดขีด

วิญญาณของตัวเองกลับโปร่งแสงขึ้นเล็กน้อย พอหันกลับไปมอง วิญญาณเร่ร่อนที่อยู่ด้านหลังยิ่งมีสภาพย่ำแย่กว่า ส่วนใหญ่ล้วนอยู่ในสภาพกึ่งโปร่งแสง แถมจำนวนก็ลดลงไปมาก พวกที่อ่อนแอเกินไปคงถูกสายลมหยินพัดจนแตกสลายไปแล้ว "ลมหยินนี่ร้ายกาจจริงๆ! ปั้นเซียน ถ้ามาอีกสักสองสามระลอก พวกเราก็รับไม่ไหวเหมือนกันนะ! นอกจากทนรับตรงๆ แล้ว มีวิธีอื่นอีกไหม?" ลู่เฟยใจคอไม่ดี

"มีสิ!" พอลมหยินหยุด เจี่ยปั้นเซียนก็รีบเรียกให้ลู่เฟยเร่งฝีเท้าตามไก่ตัวผู้ที่นำทางไป "ถ้าหู่จื่อทำเวลาได้ดีล่ะก็ น่าจะมาถึงเร็วๆ นี้นะ" เมื่อเห็นลมหยินอีกลูกกำลังจะพัดมา เจี่ยปั้นเซียนก็เริ่มร้อนใจขึ้นมา สิ้นเสียง ในมือของลู่เฟยก็มีร่มกระดาษคันใหญ่โผล่มาหนึ่งคัน

"เร็วเข้า!" เขารีบก้าวไปข้างหน้า แล้วกางร่มออก ลมหยินอันรุนแรงพัดกระหน่ำมา ลู่เฟยออกแรงกางร่มไว้ ฟังเสียงลมพัดหวิวๆ อยู่ข้างหู เจี่ยปั้นเซียนอุ้มเด็กน้อยไปหลบอยู่ข้างหลังเขา ร่างกายโอนเอนไปมา ในที่สุดลมระลอกนี้ก็พัดผ่านไป วิญญาณเร่ร่อนที่อยู่ด้านหลังก็ลดจำนวนลงไปอีกส่วนหนึ่ง พวกมันแต่ละดวงมีสีหน้าสิ้นหวังและน่าเวทนา จนลู่เฟยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารพวกมันขึ้นมา