ตอนที่ 550 เถ้าแก่โดยกำเนิด

สองข้างทางของถนนหวงเฉวียนอันคับแคบ เนืองแน่นไปด้วยวิญญาณอาฆาตที่มีใบหน้าดุร้ายน่าสะพรึงกลัว ในความมืดมิดที่มองไม่เห็นเหล่านั้น ยังมีเงาบิดเบี้ยวอีกมากมายกำลังคลานเข้ามาอย่างตื่นเต้น วิญญาณเร่ร่อนจำนวนไม่น้อยถูกกระชากออกจากขบวน หากไม่ถูกวิญญาณอาฆาตรุมทึ้งแบ่งกันกิน ก็แตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน พวกที่เหลือต่างก็ขวัญหนีดีฝ่อ บางดวงก็วิ่งหนีกลับไป บางดวงก็พยายามเบียดเสียดไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิต วุ่นวายไปหมด เจี่ยปั้นเซียนและเด็กชายตัวน้อยเกือบจะถูกเบียดจนตกจากถนนหวงเฉวียน โชคดีที่ลู่เฟยดึงพวกเขาไว้ได้ทันเวลา เขาคว้ากระดาษเงินกระดาษทองกำหนึ่ง โปรยใส่พวกวิญญาณอาฆาตที่รุมล้อมเข้ามาทั้งสองข้างทาง จากนั้นก็ใช้ดาบฟันวิญญาณเร่ร่อนที่เบียดเข้ามาตรงหน้าจนตายในดาบเดียว

"คนเดินวิญญาณกำลังทำงาน ใครกล้ากำเริบเสิบสาน!" เขาถือดาบพลางตวาดลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เหล่านิญญาณเร่ร่อนตกใจจนสะดุ้งเฮือก ถูกสายตาอันเย็นเยียบนั้นข่มขวัญเอา ต่อให้เบียดเสียดกันรุนแรงแค่ไหน ก็ไม่กล้าเบียดขึ้นมาอยู่ข้างหน้าพวกเขาอีกแล้ว ลู่เฟยหยิบท่อนไม้สองสามท่อนและกระดาษเงินกระดาษทองอีกหลายกำออกมา

"เห็นแก่ที่พวกแกเร่ร่อนมาอย่างยากลำบาก จะตามมาก็ย่อมได้ แต่ถ้าอยากจะผ่านถนนหวงเฉวียนไปถึงประตูผีอย่างปลอดภัย จะมัวแต่ยืนดูเฉยๆ ไม่ได้หรอกนะ ต้องออกแรงช่วยกันบ้าง!" เมื่อเห็นกระดาษเงินกระดาษทอง ในดวงตาของเหล่าวิญญาณเร่ร่อนก็ฉายแววปรารถนาออกมาทันที แต่พอมองดูวิญญาณอาฆาตที่ดุร้ายทั้งสองข้างทางของถนนหวงเฉวียน ก็รู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก การที่พวกมันต้องเผชิญหน้ากับวิญญาณอาฆาต ก็เปรียบเสมือนฝูงแกะเผชิญหน้ากับสัตว์ร้าย ไม่มีทางตอบโต้ได้เลยแม้แต่น้อย

"โควตามีจำกัด มาก่อนได้ก่อน!" ลู่เฟยยื่นท่อนไม้กงเต๊กเหล่านั้นไปทางพวกมัน ท้ายที่สุดก็ยังมีพวกที่ยอมเสี่ยงดูสักตั้ง วิญญาณเร่ร่อนที่ไม่มีตบะบารมีเหล่านี้เป็นพวกที่น่าสงสารที่สุด ไม่มีทั้งควันธูป ไม่มีทั้งของเซ่นไหว้ ไม่สามารถเข้าไปในยมโลกได้ ทำได้เพียงเร่ร่อนอยู่ในโลกมนุษย์อย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย ไม่กล้าไปตอแยกับวิญญาณดวงอื่น หากไปเจอพวกที่ดุร้ายเข้า ก็จะถูกกลืนกินไปในทันที และก็ไม่กล้าไปทำร้ายคน แม้แต่สถานที่ที่มีพลังหยางรุนแรงก็ยังไม่กล้าเฉียดเข้าไปใกล้ มิฉะนั้นก็จะถูกพลังนั้นซัดจนวิญญาณแตกสลายได้ง่ายๆ เรียกได้ว่า มีสภาพย่ำแย่ยิ่งกว่าสุนัขจรจัดเสียอีก ตอนนี้ กว่าจะมีโอกาสได้เข้าไปในยมโลกสักครั้ง ใครบ้างล่ะที่จะยอมพลาด? วิญญาณเร่ร่อนสองสามดวงก้าวออกมา รับท่อนไม้จากมือลู่เฟยด้วยความสั่นเทา

"โอกาสมักจะสงวนไว้สำหรับผีที่เตรียมพร้อมเสมอ! พวกแกทำได้ดีมาก!" ลู่เฟยพยักหน้าให้พวกมันอย่างให้กำลังใจ จากนั้นก็ยัดกระดาษเงินกระดาษทองปึกหนาใส่มือพวกมัน ดวงตาของพวกมันเป็นประกายขึ้นมาในพริบตา พากันโค้งคำนับลู่เฟยอย่างสุดชีวิต วิญญาณเร่ร่อนที่อยู่ด้านหลังพลันเผยสีหน้าอิจฉาออกมา ต่างก็รีบร้อนเดินมาข้างหน้า อยากจะได้เงินด้วยเหมือนกัน แต่ในตอนนั้นเอง วิญญาณอาฆาตทั้งสองข้างทางก็รุมล้อมเข้ามาอีกครั้ง ลู่เฟยตวัดดาบ ฟันวิญญาณอาฆาตสองสามตัวที่พุ่งเข้ามาจะคว้าตัวพวกเขาจนขาดสะบั้น