ตอนที่ 553 แม่น้ำหูลู่

"ทำไมถึงงมศพของเขาขึ้นมาได้แค่คนเดียวล่ะ?" ลู่เฟยพินิจพิจารณาตั๋วรถเมล์พลางคิดแล้วคิดอีกก็ไม่เข้าใจ "เขาอยากให้ฉันช่วยตามหาครอบครัวของเขา แต่พวกเขาติดอยู่ที่ไหนกันล่ะ? ในแม่น้ำที่เกิดอุบัติเหตุงั้นเหรอ?" หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจไปหาเบาะแสที่สถานที่เกิดเหตุก่อน

วันรุ่งขึ้น เขาตื่นแต่เช้าตรู่ ให้หู่จื่อขับรถพาไปยังริมแม่น้ำที่เกิดเหตุ แม่น้ำสายนี้มีชื่อว่าแม่น้ำหูลู่ ที่ได้ชื่อนี้มาก็เพราะลำน้ำมีทั้งช่วงกว้างและช่วงแคบ รูปร่างคล้ายคลึงกับน้ำเต้า น้ำในแม่น้ำไหลเอื่อยๆ มีสะพานทางหลวงแห่งหนึ่งทอดข้ามในจุดที่แคบที่สุด ตอนนั้น รถเมล์ก็เสียการควบคุมอย่างกะทันหันหลังจากแล่นขึ้นมาบนสะพานแห่งนี้ จนพุ่งชนแผงกั้นและตกลงไปในแม่น้ำ เนื่องจากเวลานั้นเป็นช่วงดึกสงัด แถมถนนสายนี้ยังเปลี่ยวร้าง ตอนที่เกิดอุบัติเหตุจึงไม่มีใครรู้เห็น เลยทำให้ไม่สามารถช่วยเหลือได้ทันท่วงที วันต่อมา สิ่งที่งมขึ้นมาได้มีเพียงรถเมล์ในสภาพบิดเบี้ยวเสียหาย กับผู้โดยสารเพียงคนเดียวเท่านั้น ส่วนสาเหตุของอุบัติเหตุ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครล่วงรู้ บ้างก็บอกว่าเป็นเพราะคนขับรถแค้นเคืองสังคม บ้างก็บอกว่ามีคนแย่งพวงมาลัยบนรถ และยังมีคนบอกว่าเจอผีพรายดึงตัวไป ต่างคนต่างพูดกันไปต่างๆ นานา

"เถ้าแก่ ริมแม่น้ำนี่ดูทิวทัศน์สวยดีนะ ไม่เห็นเหมือนที่ที่มีผีสิงเลย ทำไมถึงมีคนตายเยอะขนาดนั้นล่ะ?" หู่จื่อมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ "นายมัวแต่มองทิวทัศน์ ก็ย่อมมองไม่ออกอยู่แล้วล่ะ" ลู่เฟยพูดพลางเดินขึ้นไปบนสะพาน อีกฟากหนึ่งของสะพานก็คือเขตชานเมือง มองไกลออกไปยังสามารถเห็นพื้นที่เกษตรกรรมได้ไม่น้อย สถานีปลายทางของรถเมล์สาย 44 คือเมืองเล็กๆ แถบชานเมืองที่มีชื่อว่าเมืองซื่อฟาง เมืองเล็กๆ แห่งนี้ก็ดูธรรมดาทั่วไป ลู่เฟยไม่เคยได้ยินว่ามีเรื่องแปลกประหลาดอะไรเกิดขึ้นที่นั่น

"แล้วมันต้องดูยังไงล่ะ เถ้าแก่?" หู่จื่อเดินตามลู่เฟย เลียนแบบท่าทางของเขาหันมองไปรอบๆ แต่ก็ยังมองไม่ออกอยู่ดี "นายดูสองข้างสะพานนี่สิ ทั้งต้นน้ำและปลายน้ำล้วนกว้างขวาง มีแค่ตรงนี้ที่แคบที่สุด ปราณหยินอันเปียกชื้นล้วนสะสมอยู่ตรงนี้ นานวันเข้าก็ย่อมต้องส่งผลกระทบที่ไม่ดีออกมาแน่นอน" ลู่เฟยมองดู แล้วก็เดินลงไปใต้สะพาน ใต้สะพานไม่เห็นแสงแดดเลยตลอดทั้งปี เดิมทีก็เป็นสถานที่ที่มีปราณหยินหนาแน่นอยู่แล้ว ทั้งสองคนยืนอยู่ริมแม่น้ำใต้สะพาน รู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัว ลำน้ำช่วงนี้แม้มันจะไม่กว้าง แต่น้ำในแม่น้ำกลับมีสีดำทะมึน ดูลึกจนหยั่งไม่ถึง

"คนบนรถตั้งสิบกว่าคน งมขึ้นมาได้แค่คนเดียว คนอื่นๆ ถูกน้ำพัดไปหมดแล้วหรือเปล่า?" หู่จื่อหรี่ตามองไปไกลๆ "ฉันดูแล้วแม่น้ำสายนี้ค่อนข้างยาว น่าจะเชื่อมต่อกับแม่น้ำสายใหญ่ คนถูกน้ำพัดไปในแม่น้ำสายใหญ่ ก็ย่อมหาไม่เจอสิ" "มันน่าจะไม่ใช่ง่ายๆ แบบนั้นหรอกนะ" ลู่เฟยส่ายหน้า เดินลงไปทางปลายน้ำเล็กน้อย ลำน้ำช่วงนี้กว้างขวางมาก เป็นรูปวงกลมขนาดใหญ่ ซึ่งก็คือส่วนท้องของน้ำเต้านั่นเอง ลู่เฟยมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นอุปาทานไปเองหรือเปล่า เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าน้ำในแม่น้ำเหมือนจะหมุนวนเบาๆ ทั้งที่กระแสน้ำก็เห็นๆ อยู่ว่าไหลเอื่อยๆ ลงไปด้านล่าง "แปลกจัง" ลู่เฟยเดินไปข้างหน้าอีกนิด อยากจะมองให้ชัดเจนขึ้น