ตอนที่ 554 คนงมศพ

ภายใต้แสงแดด แม่น้ำที่มีรูปร่างคล้ายน้ำเต้าส่องประกายระยิบระยับ น้ำในแม่น้ำไหลเอื่อยๆ ลงไปด้านล่าง ภายใต้ผิวน้ำที่ดูสงบนิ่ง กลับซ่อนความมืดมิดที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดเอาไว้ ในดวงตาของพี่เจิ้งเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "ความจริงแล้วเมื่อก่อนฉันก็ไม่เชื่อเรื่องพวกนี้หรอกนะ แต่ทำงานงมขยะมาหลายปี เจอของแปลกๆ พิลึกพิลั่นมาก็เยอะ ฉันก็เพิ่งจะเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งว่า คนเราไม่เชื่ออย่าลบหลู่ ฉันไม่ได้ขู่พวกนายนะ แต่โลกใต้น้ำกับบนบกมันไม่ใช่โลกใบเดียวกัน..." เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง แต่หู่จื่อกลับโบกมืออย่างสบายใจ

"ไม่เป็นไรหรอกพี่ชาย พี่ยังไม่รู้ว่าเถ้าแก่ของฉันเป็นคนยังไง ฉันยังไม่เคยเห็นมีอะไรทำให้เขาตกใจกลัวได้เลยนะ!" "พวกนายเป็นคนยังไงกันแน่? ก็มีแค่จมูกเดียว ปากเดียวเหมือนกันไม่ใช่เหรอ!" พี่เจิ้งมองพวกเขาทั้งสองคนอย่างพินิจพิจารณา "ผู้เฒ่าสิงที่เป็นคนงมศพเก่งขนาดนั้น ยังเกือบเอาชีวิตไปทิ้งในท้องน้ำเต้าเลย การเป็นคนรักเพื่อนรักพ้องมันก็เป็นเรื่องดีนะ แต่คนเป็นกับคนตายมันอยู่คนละโลกกัน คนเป็นจะมัวแต่คิดถึงคนตายอยู่ตลอดเวลาไม่ได้หรอกนะ" "พี่ชาย ฉันรู้ว่าพี่หวังดีกับพวกเรา มีอะไรพี่ก็พูดมาตรงๆ เถอะ! ญาติๆ พวกนั้นเป็นอะไรไปเหรอ?" ลู่เฟยต้องถามให้รู้เรื่อง "พวกนายนี่นะ!" พอเห็นลู่เฟยดื้อดึงขนาดนี้ พี่เจิ้งก็ส่ายหน้า อัดบุหรี่เข้าปอดไปหลายฟืด กว่าจะเอ่ยปากออกมาว่า "ญาติที่มาตามหาคนพวกนั้น มีหลายคนที่ตายไปแล้ว... ตายในน้ำด้วย..."

"แม่น้ำหูลู่เหรอ?" ลู่เฟยแปลกใจ "ไม่ใช่ ตายในน้ำที่อื่น... นี่แหละที่น่ากลัวที่สุด..." พี่เจิ้งคีบบุหรี่ไว้ในมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดผวา "มีคนนึงจมน้ำตายในโอ่งน้ำที่บ้านตัวเอง มีคนนึงล้มหน้าคะมำใส่แอ่งน้ำเล็กๆ ข้างเท้าตาย แล้วก็มีอีกคนสำลักน้ำตายตอนอาบน้ำ... จะพูดยังไงดีล่ะ เหมือนกับว่า... พวกเขาตายในน้ำที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดน่ะ..." "พี่ชาย พี่คิดมากไปหรือเปล่า? พวกเขาไม่ได้ตายในแม่น้ำสายนี้นี่นา จะไปเกี่ยวอะไรกับแม่น้ำสายนี้ล่ะ? เผลอๆ อาจจะเป็นอุบัติเหตุ หรือเรื่องบังเอิญก็ได้นะ?" หู่จื่อแย้ง

"ฉันก็หวังให้มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญเหมือนกัน แต่ญาติที่ตายไปพวกนั้น ดันเป็นคนที่เคยลงไปงมหาคนในแม่น้ำหูลู่กันทั้งนั้น..." พี่เจิ้งเคาะบุหรี่เขี่ยขี้เถ้า "ฉันว่าพวกเขาน่าจะคิดถึงคนตายมากเกินไปนั่นแหละ เลยพากันตายตามไปด้วย..." "ที่พูดมาซะยืดยาว ก็แค่อยากให้พวกนายทำใจซะเถอะ! พวกนายสองคนเป็นคนดี บางเรื่องก็ปล่อยวางซะบ้างเถอะ อย่ามัวแต่ป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้เลย! ดึกมากแล้ว ฉันต้องกลับแล้วล่ะ" พูดจบ พี่เจิ้งก็ขยี้บุหรี่ดับ เก็บเครื่องไม้เครื่องมือ เตือนทั้งสองคนอีกสองสามประโยค แล้วก็เดินจากไป "เถ้าแก่ ถ้าที่พี่เจิ้งพูดเป็นความจริง งั้นท้องน้ำเต้าก็คงน่ากลัวเอาเรื่องเลยนะ คนไม่ได้อยู่ในน้ำ ก็ยังทำให้ตายได้ ข้างในนั้นจะมีของอาถรรพ์พรรค์ไหนซ่อนอยู่กันแน่นะ?" พอหู่จื่อหันกลับไปมองแม่น้ำอีกครั้ง ก็รู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมา

"ผู้เฒ่าสิงน่าจะรู้เรื่องนี้ดี" ลู่เฟยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดเบอร์โทรศัพท์ที่พี่เจิ้งให้ไว้ เพื่อติดต่อคนงมศพคนนั้น โทรติด แต่ไม่มีคนรับสาย "หรือว่ากำลังยุ่งอยู่?" ลู่เฟยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ส่งข้อความไปที่เบอร์นั้น บอกว่าเขาต้องการให้ช่วยงมศพ หวังว่าอีกฝ่ายจะรีบตอบกลับ จากนั้น ก็กลับไปรอฟังข่าวที่ถนนวัตถุโบราณ รอจนถึงวันรุ่งขึ้น ถึงมีคนโทรกลับมา