ตอนที่ 555 เทพารักษ์แม่น้ำ

เทพารักษ์แม่น้ำไม่ได้เจาะจงหมายถึงสิ่งชั่วร้ายชนิดใดชนิดหนึ่ง แต่เป็นคำยกย่องที่คนงมศพใช้เรียกพวกภูตผีปีศาจในแม่น้ำ การงมศพขึ้นมาจากแม่น้ำ ก็เท่ากับไปแย่งข้าวตักในถิ่นของเทพารักษ์แม่น้ำ ดังนั้น ก่อนลงน้ำ คนงมศพจึงมีธรรมเนียมต้องเซ่นไหว้เทพารักษ์แม่น้ำ หากเทพารักษ์แม่น้ำอนุญาต ก็สามารถลงน้ำได้อย่างวางใจ หากไม่อนุญาต ก็ต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ หากฝืนงมต่อไป ชีวิตของตัวเองก็อาจจะถูกเทพารักษ์แม่น้ำพรากไปได้ แต่ทว่า ขอเพียงเซ่นไหว้ให้ดี ปกติแล้วมักจะไม่มีข้อผิดพลาดอะไรเกิดขึ้น พวกที่อันตรายมากๆ ล้วนเป็นกรณีเฉพาะเท่านั้น ตอนนี้ผู้เฒ่าสิงสี่มีสติแจ่มใสดี จึงเล่าเรื่องข้อห้ามของคนงมศพให้ลู่เฟยฟัง

"แต่เทพารักษ์แม่น้ำในแม่น้ำหูลู่ ไม่ใช่พวกมีเหตุผล ตอนนั้นพวกเราหาวิธีไปตั้งมากมาย เซ่นไหว้ไปหลายรอบ แต่ของเซ่นไหว้ก็ถูกน้ำพัดไปหมด" "เปรียบเหมือนกับว่า เธอเชิญคนอื่นกินข้าวคุยธุระ แต่เขาไม่เพียงไม่คุยด้วย แต่ยังคว่ำโต๊ะทิ้งอีก" ผู้เฒ่าสิงสี่เผยรอยยิ้มขมขื่น "ตอนนั้นฉันก็รู้ทันที ว่างานนี้รับไม่ได้" "แต่พวกเขาให้ราคาสูงเกินไป ปีนั้นเสี่ยวเยี่ยนเพิ่งหย่า ต้องเลี้ยงลูกตามลำพัง ฉันเลยคิดจะสู้สักตั้ง เพื่อทิ้งเงินไว้ให้สองแม่ลูกให้ได้มากหน่อย..." "ดังนั้น สุดท้ายฉันเลยลงน้ำไปคนเดียว"

พูดถึงตรงนี้ เขาดูเหมือนจะเหนื่อยล้า จึงหยุดพักหายใจ ลู่เฟยลุกขึ้นรินน้ำให้หนึ่งแก้ว แต่เขากลับส่ายหน้า "ถ้าเทพารักษ์แม่น้ำตั้งใจจะเอาชีวิตเธอ ต่อให้แค่ดื่มน้ำ เธอก็สำลักน้ำตายได้" "ขอโทษครับ..." ลู่เฟยรีบสาดน้ำทิ้งลงถังขยะ "ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอหรอก เทพารักษ์แม่น้ำจะเอาชีวิตคน หนีพ้นวันนี้ก็หนีไม่พ้นวันหน้าอยู่ดี!" ผู้เฒ่าสิงสี่โบกมือปัด "ตอนนั้น ฉันลงน้ำไปคนเดียว รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด อุตส่าห์เอาชีวิตเข้าแลกถึงงมศพขึ้นมาได้หนึ่งศพ ถือว่าเป็นการล่วงเกินเทพารักษ์แม่น้ำที่นั่น ดังนั้น หลังจากนั้นฉันก็ล้างมือในอ่างทองคำ เลิกงมศพเด็ดขาด พยายามหลบเลี่ยงสถานที่ที่มีน้ำ"

"แต่ที่จริงแล้ว ก็ยังหนีไม่พ้นอยู่ดี" เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างยากลำบาก ข้อต่อนิ้วมือผิดรูปไปหมดแล้ว นี่เป็นผลจากโรคไขข้ออักเสบที่รุนแรงมาก "ต่อให้ฉันไม่แตะต้องน้ำ แต่น้ำก็เหมือนจะตามติดฉันไปทุกที่ สถานที่ที่ฉันอยู่มักจะเย็นยะเยือกและอับชื้นเป็นพิเศษ" เขายิ้มอย่างจนใจ หมอนที่เขาพิงอยู่เริ่มชื้นแฉะ ราวกับถูกเหงื่อชโลมจนเปียก

"แต่ว่า ฉันไม่เสียใจหรอกนะ ถ้าให้เลือกอีกครั้ง ฉันก็ยังจะลงน้ำอยู่ดี" "ทำอาชีพนี้มันก็คือการเอาชีวิตเข้าแลกเงิน แช่น้ำมาตลอดทั้งปี แถมยังต้องคลุกคลีกับศพ ร่างกายก็ทรุดโทรมไปตั้งนานแล้ว การที่สามารถแลกเงินก้อนหนึ่งให้ลูกสาวได้ตั้งตัวในบั้นปลาย ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว" "ผู้อาวุโส ท่านช่างลำบากจริงๆ!" หู่จื่ออดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ "แต่ละสายอาชีพก็มีชะตากรรมของมัน ตั้งแต่เริ่มทำอาชีพนี้ ฉันก็รู้แล้วว่าต้องมีวันนี้" ผู้เฒ่าสิงสี่มองลู่เฟย "แต่พวกเธอ ไม่มีความจำเป็นต้องไปเสี่ยงเลยจริงๆ" "ร้านอักษรเสียเมื่อรับงานมาแล้ว ก็ไม่อาจล้มเลิกกลางคันได้ ไม่อย่างนั้น ต่อไปใครจะกล้ามาทำธุรกิจกับพวกเราอีกล่ะ? อย่างที่ผู้อาวุโสบอกนั่นแหละ แต่ละสายอาชีพก็มีชะตากรรมของมัน" ลู่เฟยยิ้มบางๆ "ผู้อาวุโส พอจะบอกผมได้ไหมครับ ว่าเทพารักษ์แม่น้ำในแม่น้ำหูลู่แท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่?" "พ่อหนุ่ม เธอนี่มีเค้าโครงของปู่เธออยู่ไม่น้อยเลยนะ"