ตอนที่ 556 รถเมล์ผี

"โอ๊ยๆ—" เฉียวเถี่ยจวินถูกหู่จื่อหักนิ้วจนไร้ทางสู้ เจ็บจนหน้าตาบิดเบี้ยว ร่างกายทรุดฮวบลงไปครึ่งซีก "พี่ชาย พี่ชาย มีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน...”

“ค่อยพูดค่อยจางั้นเหรอ แกอยากได้ไอนี่ใช่ไหม เป็นไง พอหรือยังล่ะ?" หู่จื่อแค่นเสียงเย็นชา ออกแรงที่มือเพิ่มขึ้น "พี่ชาย พี่ชาย ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้ว ปล่อยก่อนเถอะ โอ๊ยๆ..."

เฉียวเถี่ยจวินเจ็บจนร้องโหยหวน "ขอโทษซะ" ลู่เฟยกล่าวเสียงเย็นชา "ฉันผิดไปแล้ว! พ่อ เยี่ยนเอ๋อร์ ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่กล้าอีกแล้ว! รีบให้พี่ชายคนนี้ปล่อยมือทีเถอะ..." เฉียวเถี่ยจวินคุกเข่าลงดังตุบ เอ่ยปากขอโทษขอโพยทันทีอย่างไร้ศักดิ์ศรี "ไล่มันไป!" ผู้เฒ่าสิงสี่เอามือกุมหน้าอก หอบหายใจอย่างยากลำบาก

สิงชุนเยี่ยนหันหน้าหนี สองพ่อลูกรู้สึกขยะแขยงเกินกว่าจะมองหน้าไอ้สารเลวนี่แม้แต่วินาทีเดียว ลู่เฟยพยักหน้าให้หู่จื่อ "พี่หู่ขอเตือนแกไว้ก่อนนะ ถ้าวันหลังกล้ามาหาเรื่องผู้เฒ่าสิงกับพี่เยี่ยนอีก ระวังฉันจะทำให้แกพิการ!" หู่จื่อจ้องหน้าที่มีหนวดเคราหรอมแหรมของเฉียวเถี่ยจวินอย่างดุร้าย "ไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าแล้ว" หู่จื่อโยนเขาทิ้งราวกับขยะ เขาจับมือตัวเองแล้วลุกขึ้น ยิงสายตาอาฆาตมาที่สองพ่อลูกตระกูลสิงแวบหนึ่ง แล้วหนีออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

ผู้เฒ่าสิงสี่พิงหมอน หอบหายใจยาว "พ่อ ไม่เป็นไรใช่ไหม?" สิงชุนเยี่ยนลูบหลังพ่อด้วยความกังวล ผู้เฒ่าสิงสี่ส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง บนใบหน้าที่เหลืองซีดปรากฏรอยยิ้มขมขื่น "พ่อหนุ่มตระกูลลู่ ให้เธอมาเห็นเรื่องน่าขันซะแล้ว เสี่ยวเยี่ยนบ้านฉันอาภัพนัก ดันมาเจอไอ้เดรัจฉานแบบนี้!”