ตอนที่ 557 รีบขึ้นรถเร็วเข้า

ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วเมือง สายลมร้อนอบอ้าวพัดผ่านถนนสายเก่าอันเงียบสงัด ป้ายรถเมล์ที่ถูกทิ้งร้างตั้งตระหง่านอย่างเงียบเชียบท่ามกลางความมืดมิด ตัวหนังสือบนป้ายเลือนรางจนแทบมองไม่เห็น พอมองเห็นตัวเลข 44 ได้ลางๆ ใต้ป้ายรถเมล์ มีคนสองคนกำลังยืนจ้องหน้ากันไปมา "รถคันนั้นจะมาไหมเนี่ย?”

“วันนี้มาแน่ ฉันรับรอง!”

“เมื่อวานนายก็พูดแบบนี้!”

“วันนี้ไม่เหมือนกัน" ที่นี่คือจุดเริ่มต้นของรถเมล์สาย 44 พวกเขามาดักรอได้สองวันแล้ว ตั้งแต่ฟ้ามืดจนฟ้าสว่าง ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของรถเมล์เที่ยวสุดท้ายคันนั้น "ไม่เหมือนกันตรงไหน? ฉันจะบอกอะไรให้นะ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนนายคืนนี้เป็นคืนสุดท้าย ถ้ายังไม่มาอีกฉันก็จะไปทำธุระของฉันแล้ว ไม่ว่านายจะเชื่อหรือไม่ ฉันก็ยุ่งเหมือนกันนะเว้ย!" จิงเจี้ยนถลึงตาใส่ลู่เฟยอย่างพูดไม่ออก ดึกดื่นค่อนคืนมาดักรอรถเมล์ที่หยุดวิ่งไปแล้วที่ป้ายรถเมล์ร้าง เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอ้โง่ไม่มีผิด "วางใจเถอะ วันนี้มาแน่! ฉันดูพยากรณ์อากาศมาแล้ว" ลู่เฟยพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "เกี่ยวอะไรกับสภาพอากาศด้วย?”

“ความลับสวรรค์มิอาจแพร่งพราย!" ลู่เฟยยิ้มอย่างมีเลศนัย "ฉันเชื่อแกก็บ้าแล้ว!" จิงเจี้ยนกลอกตา ทำได้เพียงอดทนรอต่อไป