ตอนที่ 558 สาหร่ายน้ำ สาหร่ายน้ำ

เมืองใหญ่ค่อยๆ ลับสายตาไป รถเมล์ที่เย็นเยียบและเปียกชื้นแล่นเอี๊ยดอ๊าดมุ่งหน้าสู่ชานเมืองอันรกร้าง ราวกับปลาที่ดำดิ่งลงสู่มหาสมุทรแห่งรัตติกาลอย่างเงียบเชียบ เม็ดฝนสาดกระหน่ำหน้าต่างรถ โลกภายนอกพร่ามัวจนมองไม่เห็นสิ่งใด "ลู่เฟย พวกเราลงมือได้แล้วหรือยัง?" จิงเจี้ยนมองไปยังผู้โดยสารสองคนนั้น ลู่เฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า "รอก่อนดีกว่า”

“ยังต้องรออีกเหรอ?”

“รอให้รถเมล์ใกล้จะถึงสะพานนั่นก่อนแล้วค่อยลงมือ จะชัวร์กว่า ไม่อย่างนั้น ถ้ามันแวะหาคนตามทางอีก จะไม่เป็นการเสียเวลาเปล่าหรือไง?" ลู่เฟยรอบคอบมาก กว่าพวกเขาจะรอรถคันนี้มาได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย ถ้าเกิดวันนี้มีอะไรผิดพลาดขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าคราวหน้าจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ "นั่นก็จริง" จิงเจี้ยนสูดหายใจเข้าลึก อดทนรอต่อไป

รถเมล์ยิ่งแล่นก็ยิ่งไกลออกไป "ซี๊ด หนาวชะมัด... ที่นี่ที่ไหนเนี่ย?" ผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดจ้านค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะเผยสีหน้างุนงง "ทำไมเผลอแป๊บเดียวนั่งเลยป้ายแล้วล่ะ เดี๋ยวก่อน... ฉันจำได้ว่ารถยังไม่จอดเลยนี่นา..." เธอกวาดตามองห้องโดยสารที่มืดสลัว เห็นชายแปลกหน้าสามคน ความรู้สึกไม่ปลอดภัยก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น "คนขับคะ อีกนานไหมกว่าจะถึงป้ายหน้า?" เธอลุกขึ้นยืนตรงประตูทางลง ตะโกนถามคนขับ แต่คนขับกลับทำราวกับไม่ได้ยิน สองมือจับพวงมาลัยนิ่งไม่ไหวติง เงียบจนน่ากลัว "นี่ เมื่อไหร่จะถึงป้าย?”

“จะโวยวายอะไรนักหนา?" ชายขี้เมาถูกเธอปลุกจนตื่น ขมวดคิ้วโวยวาย "เดี๋ยวรถจอดก็ถึงป้ายเองแหละ ฝนตกขับรถตอนกลางคืนก็อันตรายอยู่แล้ว เธอไปกวนคนขับแบบนี้ ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาเธอจะรับผิดชอบไหวเหรอ”