ตอนที่ 559 มือขนยาวสีดำ

หนาวเหน็บ มืดมิด โลกใต้น้ำช่างเงียบสงัด รถเมล์ค่อยๆ จมดิ่งลงสู่แม่น้ำอันมืดมิด ลึกลงไป ลึกลงไป น้ำในแม่น้ำเย็นเฉียบจนแทงกระดูก ลู่เฟยและจิงเจี้ยนจับเบาะรถไว้แน่น รู้สึกเหมือนทั่วทั้งร่างถูกแรงกดดันที่มองไม่เห็นบีบรัดจนหายใจไม่ออก แสงสีทองสว่างวาบขึ้นที่หัวไหล่เบาๆ ในที่สุดปอดของพวกเขาก็คลายตัว สามารถหายใจได้อีกครั้ง "เกล็ดมังกรนี่วิเศษจริงๆ!" จิงเจี้ยนยังคงตื่นตระหนกไม่หาย เอามือกุมหน้าอกที่หัวใจเต้นรัวแรง วินาทีที่ตกน้ำเขาคิดว่าจะไม่รอดเสียแล้ว โชคดีที่เกล็ดมังกรนี่พึ่งพาได้ เขายื่นมือออกไป สัมผัสถึงกระแสน้ำที่ไหลผ่านปลายนิ้ว รอบด้านเต็มไปด้วยน้ำแท้ๆ แต่พวกเขากลับหายใจได้ตามปกติเหมือนอยู่บนบก แถมการมองเห็นก็ไม่ได้รับผลกระทบ สามารถมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบๆ ได้อย่างชัดเจน เพียงแต่แสงค่อนข้างน้อย ทำให้มองไปได้ไม่ไกลนัก แค่นี้ก็น่าทึ่งมากพอแล้ว

"ฉันบอกแล้วไงว่าไม่มีปัญหา!" ลู่เฟยถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก หากไม่มีเกล็ดมังกร เขาก็คงไม่ชวนจิงเจี้ยนมาเสี่ยงอันตรายใต้น้ำหรอก แค่ไม่รู้ว่าผู้โดยสารหายไปสองคน รถเมล์จะยังพาพวกเขาไปหาเทพารักษ์แม่น้ำอยู่หรือเปล่า นอกหน้าต่างรถมีเงาดำว่ายผ่านไปมาเป็นระยะๆ ไม่รู้ว่าเป็นปลาหรือตัวอะไร รถเมล์ยังคงจมดิ่งลงไป ท้องน้ำเต้าแห่งแม่น้ำหูลู่ลึกกว่าที่คิดไว้มาก รอบด้านมืดมิดลงเรื่อยๆ จิตใจของทั้งสองคนกระสับกระส่ายและตึงเครียด คอยระแวดระวังความเคลื่อนไหวรอบๆ อยู่ตลอดเวลา ในที่สุด รถเมล์ก็สั่นสะเทือนเบาๆ ถึงก้นแม่น้ำแล้ว ทว่ารถกลับไม่ได้หยุดนิ่ง หลังจากสั่นอยู่สองสามครั้ง ก็ค่อยๆ เคลื่อนที่ไปข้างหน้า

คนขับยังคงนั่งอยู่ที่เบาะคนขับ มือจับพวงมาลัยไว้แน่น ดูเผินๆ เหมือนกับว่ารถกำลังแล่นอยู่ใต้ก้นแม่น้ำ ดูแล้วน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง ทั้งสองคนรู้สึกขนลุกซู่ ค่อยๆ ชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถอย่างระมัดระวัง สาหร่ายน้ำสีดำทะมึนเป็นแผ่นๆ กำลังคืบคลานอยู่ใต้ท้องรถ พยุงรถเมล์ให้มุ่งหน้าลึกลงไปอีก "ดูเหมือนว่าขอแค่รถเมล์ลงน้ำ ต่อให้คนไม่ครบ มันก็จะไปหาเทพารักษ์แม่น้ำอยู่ดี" ลู่เฟยกล่าวเสียงต่ำ "นั่นก็จริง! ถึงยังไงตั๊กแตนก็ถือว่าเป็นเนื้อล่ะนะ ผู้โดยสารจะน้อยหน่อย ก็ยังดีกว่าไม่มีเลย" จิงเจี้ยนพยักหน้า "ว่าแต่ เทพารักษ์แม่น้ำนั่นมันคือตัวอะไรกันแน่?”

“ไม่มีใครเคยเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของมันหรอก ไปถึงก็รู้เองแหละ" รถเมล์แล่นอยู่ใต้น้ำเป็นเวลานาน ภาพสองข้างทางหน้าต่างค่อยๆ เปลี่ยนไป มีเสาดินโคลนบิดเบี้ยวเพิ่มขึ้นมามากมาย ราวกับป่าที่บิดเบี้ยว

รถเมล์แล่นผ่านเสาดินโคลนเหล่านี้ ก่อนจะหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่ลานโล่งแห่งหนึ่ง ประตูรถเปิดออก คนขับที่นั่งนิ่งไม่ไหวติง ร่างกายก็อ่อนยวบลง ราวกับเทียนไขที่หลอมละลาย กลายเป็นกองโคลนเละๆ "ถึงแล้ว" ลู่เฟยและจิงเจี้ยนสบตากัน หัวใจเต้นระทึกขึ้นมาพร้อมกัน พวกเขาพิงหน้าต่าง คอยลอบสังเกตการณ์อยู่ข้างนอกอย่างระมัดระวัง โลกใต้น้ำ ทุกสิ่งทุกอย่างดูบิดเบี้ยวไปหมด ท่ามกลางความสลัวและมืดมิด บ้านหลังใหญ่ที่ก่อขึ้นจากดินโคลนปรากฏให้เห็นวับๆ แวมๆ ท่ามกลางดงสาหร่ายน้ำที่ขึ้นอย่างหนาแน่น "มีบ้านอยู่ด้วยเหรอเนี่ย!”