ตอนที่ 560 มนุษย์โคลนใต้แม่น้ำ

มนุษย์โคลนดูเหมือนจะมีทั้งคนแก่และเด็ก ท่าทางการเคลื่อนไหวของพวกมันทั้งแปลกประหลาดและเชื่องช้า หยิบของขึ้นมาแล้วก็วางลง หยิบขึ้นมาใหม่แล้วก็วางลงอีก เดินไปข้างหน้าสองก้าว ถอยหลังกลับมา แล้วก็เดินไปข้างหน้าอีกสองก้าว ราวกับทำท่าทางเดิมซ้ำๆ วนไปวนมาอยู่ตลอดเวลา "พวกมันคือตัวอะไรกันแน่เนี่ย?" จิงเจี้ยนขนลุกซู่ไปทั้งตัว "เป็นไปได้ไหม ว่าความจริงแล้วพวกมันก็คือคน? เมื่อกี้พวกเราก็เกือบจะกลายเป็นมนุษย์โคลนไปแล้วไม่ใช่เหรอ?" ลู่เฟยครุ่นคิดพลางเอ่ยขึ้น ทั้งสองคนลอบสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตรายแล้ว จึงรีบเดินเข้าไปข้างใน จิงเจี้ยนใช้กระบี่เจ็ดดาวขูดโคลนบนตัวมนุษย์โคลนตัวหนึ่งออก เผยให้เห็นผิวหนังที่ซีดขาวภายใต้โคลนหนาเตอะ

"พวกเขาเป็นคนจริงๆ ด้วย!" จิงเจี้ยนเบิกตากว้าง "ดูเหมือนว่าคนที่ถูกเทพารักษ์แม่น้ำจับตัวมา จะถูกทำให้กลายเป็นมนุษย์โคลนหมดเลย" ลู่เฟยดีใจขึ้นมาทันที "รีบหาดูเร็ว ว่ามีแม่ลูกคู่หนึ่งไหม เด็กผู้หญิงอายุน่าจะประมาณเจ็ดแปดขวบ ถักเปียสองข้าง" สองแม่ลูกคู่นี้ก็คือครอบครัวของลูกค้าผีตั๋วรถเมล์นั่นเอง เขาตรวจสอบข้อมูลมาล่วงหน้าแล้ว ตอนแรกยังกังวลว่าศพของสองแม่ลูกคงเน่าเปื่อยจนจำสภาพไม่ได้แล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าพวกเธอจะกลายเป็นมนุษย์โคลน และศพก็ยังถูกเก็บรักษาไว้อย่างสมบูรณ์ ทั้งสองคนค้นหาท่ามกลางฝูงมนุษย์โคลน ไม่นานก็เจอเป้าหมาย "ลู่เฟย ใช่คู่นี้หรือเปล่า?" มนุษย์โคลนแม่ลูกคู่หนึ่ง กำลังจูงมือกันอยู่ ทั้งสองคนก้าวเดินอยู่กับที่ ท่าทางการเคลื่อนไหวของพวกเธอดูน่าจะมีความสุขมาก แต่บนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเจ็บปวด ลู่เฟยสังเกตดูมนุษย์โคลนทั้งหมดแล้ว มีแค่มนุษย์โคลนคู่นี้เท่านั้นที่เป็นแม่ลูกกัน

"น่าจะเป็นพวกเธอแหละ" เขาหยิบเชือกออกมา มัดสองแม่ลูกไว้ด้วยกัน ถือเป็นการทำสัญลักษณ์ไว้ เพื่อความสะดวกในการพาตัวกลับไปในภายหลัง "แล้วคนอื่นๆ จะทำยังไงล่ะ?" จิงเจี้ยนหันไปมองมนุษย์โคลนตัวอื่นๆ ไม่ว่าพวกมันจะกำลังทำท่าทางอะไรอยู่ก็ตาม บนใบหน้าล้วนเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน "พวกเรามีกันแค่สองคน สี่มือ คงต้องรอโอกาสหน้าแล้วล่ะ หรือไม่ก็... ถ้ากำจัดเทพารักษ์แม่น้ำได้ พวกเขาก็คงจะหลุดพ้นไปเอง”

“นายว่าเทพารักษ์แม่น้ำนั่นมันซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันแน่?" จิงเจี้ยนมองไปรอบๆ เขารู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่ามีคนกำลังจ้องมองเขาอยู่ แต่ก็หาไม่เจอว่าสายตานั้นมาจากไหน ทำให้เขารู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก "ศพทั้งหมดอยู่ที่นี่ มันก็ต้องอยู่ในบ้านหลังนี้แน่ๆ พวกเราลองหาดูรอบๆ ก่อน ระวังอย่าให้มันรู้ตัวล่ะ" ลู่เฟยทำมือส่งสัญญาณให้เขา "ตกลง!"

ทั้งสองคนย่องเบาๆ เดินออกไปข้างนอก แต่ในวินาทีที่พวกเขากำลังจะก้าวออกจากประตู จู่ๆ ก็มีหนามแหลมคมโผล่ขึ้นมาจากทั้งด้านบนและด้านล่างของประตู กรอบประตูราวกับปากที่เต็มไปด้วยฟันอันแหลมคม งับเข้าหากันอย่างแรง หากถูกงับเข้าล่ะก็ ร่างกายคงขาดครึ่งท่อนในทันที "เดี๋ยวก่อน!" ลู่เฟยตกใจสุดขีด รีบดึงจิงเจี้ยนไว้ ทั้งสองคนใช้เท้าถีบดินโคลน พยายามถอยหลังอย่างสุดชีวิต ประตูบ้านปิดลงเสียงดังสนั่น ในขณะเดียวกัน ประตูและหน้าต่างทั้งหมดของบ้านโคลนหลังนี้ก็หายวับไป กลายเป็นปิดตายมิดชิด! "แย่แล้ว ออกไปไม่ได้แล้ว!" จิงเจี้ยนกวัดแกว่งกระบี่เจ็ดดาว แทงเข้าที่กำแพงอย่างแรง