ตอนที่ 561 วิญญาณโคลนพัวพัน

บนเก้าอี้โคลนตัวสูง มีมนุษย์โคลนร่างอ้วนท้วนใหญ่โตตัวหนึ่งนั่งอยู่ ปราณหยินพิฆาตอันเข้มข้นแผ่ซ่านออกมาจากร่างอันใหญ่โตนั้น มันนั่งนิ่งไม่ไหวติง ไม่รู้ว่าหลับหรือตื่นอยู่ หรือว่ามันก็คือเทพารักษ์แม่น้ำ? รูปร่างใหญ่โตขนาดนี้ ใบหน้าก็ย่อมต้องใหญ่โตมากตามไปด้วย บางทีสิ่งที่ผู้เฒ่าสิงสี่เห็นที่หน้าต่างรถในตอนนั้นอาจจะเป็นใบหน้าของมันก็ได้? พอมองดูเงาดำนั้นอยู่ไกลๆ ลู่เฟยและจิงเจี้ยนก็รู้สึกประหลาดใจมาก ตอนแรกคิดว่าพี่เจิ้งที่จู่ๆ ก็โผล่มาจะเป็นกับดัก นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะพาพวกเขามารอเจอเทพารักษ์แม่น้ำถึงที่นี่จริงๆ?

"มันคือปีศาจที่พี่บอกเหรอ?" ลู่เฟยมองพี่เจิ้งอย่างคลางแคลงใจ "มันแหละ ฉันเห็นกับตาเลย ใครไม่เชื่อฟังก็จะถูกมันกินเข้าไปคำเดียว" พี่เจิ้งตัวสั่นงันงก มองลู่เฟยทั้งสองคนอย่างระมัดระวัง "มันเก่งมากเลยนะ จะทำยังไงดี พวกนายมีวิธีจัดการมันไหม?" จิงเจี้ยนกำลังจะอ้าปากพูด แต่ถูกลู่เฟยจับไหล่ไว้ก่อน

"มีสิ พี่เข้ามาใกล้ๆ หน่อย เดี๋ยวผมจะกระซิบบอก" เขายิ้มบางๆ แล้วกวักมือเรียกพี่เจิ้ง "อะไรนะ?" พี่เจิ้งรีบขยับเข้าไปใกล้

ฉึก! ลู่เฟยเอาไม้กระบองแทงพรวดเข้าที่ท้องของเขา หน้าท้องของเขาแตกทะลุในพริบตา ดินโคลนไหลทะลักออกมา ท่ามกลางความตกตะลึง ร่างทั้งร่างของเขาก็อ่อนยวบลงราวกับเทียนไขที่หลอมละลาย กลายเป็นกองโคลนเละๆ กองหนึ่ง

"นี่แหละวิธีจัดการ!”