ตอนที่ 584 กู่ศิลา

"ขาฉัน ขาฉัน!" จูซิ่วจวินล้มพับลงกับพื้น กอดขาข้างหนึ่งที่กลายเป็นหินไว้แน่นพลางร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว "เสี่ยวจวิน นายเป็นอะไรไป..." คุณนายเกาอ้าปากค้าง จุดสีดำจุดหนึ่งตกลงมาที่ริมฝีปากของเธอ พริบตาเดียวใบหน้าครึ่งซีกก็กลายเป็นหินไปด้วย เสียงกรีดร้องจุกอยู่ที่ลำคอ "ซิ่วฟาง..." เถ้าแก่เกายื่นมือไปหาภรรยา จุดสีดำสองจุดตกลงมาที่แขนของเขา ร่างกายซีกหนึ่งของเขาแข็งทื่อไปทันที "ลุงหลิว รีบเข้าบ้านเร็ว!" หู่จื่อกวัดแกว่งดาบหัวผีอย่างสุดแรง ปกป้องหลิวฟู่กุ้ยไว้ด้านหลัง แต่คนจะไปป้องกันตัวหมัดได้อย่างไร? จุดสีดำกระโดดออกมาจากทุกสารทิศบนสนามหญ้าอย่างเงียบเชียบ มุดเข้าไปในเสื้อผ้าของพวกเขา ไม่ถึงครึ่งนาที นอกจากลู่เฟยและเวินหรูอวี้แล้ว ทุกคนก็ล้มลงไปกองกับพื้น บริเวณผิวหนังที่ถูกจุดสีดำกัด ล้วนกลายเป็นเย็นเฉียบและแข็งกระด้างราวกับก้อนหิน

"นี่มันของบ้าอะไรอีกเนี่ย?" เวินหรูอวี้เหงื่อแตกพลั่ก "มันคือ กู่ศิลา!" ใจของลู่เฟยหล่นวูบ จุดสีดำเล็กๆ เหล่านั้นคือแมลงกู่ชนิดหนึ่ง เรียกว่า หมัดหิน บริเวณที่ถูกหมัดหินกัดจะกลายเป็นหิน เมื่อร่างกายมนุษย์กลายเป็นหินทั้งหมด ก็หมดทางช่วยโดยสิ้นเชิง "ปรมาจารย์หรูอวี้ รีบช่วยพวกเขาสกัดพิษกู่ไม่ให้ลุกลามที!" เขาร้องตะโกนอย่างร้อนรน "ฉันก็รับมือกับแมลงกู่ไม่ได้เหมือนกัน!" เวินหรูอวี้มีสีหน้าลำบากใจ จ้องมองไปรอบๆ อย่างตึงเครียด ขอเพียงมีจุดสีดำกระโดดออกมา เธอก็จะดีดเข็มเงินใส่ทันที กำลังวุ่นวายอยู่กับการป้องกันตัว "เอาเจ้านี่ไปถือไว้ แมลงกู่ก็จะไม่กล้ากัดคุณแล้ว!" ลู่เฟยยัดโอ่งใบนั้นใส่มือเวินหรูอวี้

"แล้วคุณล่ะ?" เวินหรูอวี้ประหลาดใจสุดขีด "สิ่งที่ผมไม่กลัวที่สุดก็คือพวกแมลงนี่แหละ! ส่วนคนอื่นๆ รบกวนคุณด้วยแล้วกัน!" ลู่เฟยพยักหน้าให้เวินหรูอวี้ หันหลังเดินตรงไปหาเหมียวกุ้ยฮวา เวินหรูอวี้มองดูแผ่นหลังของเขา เหม่อลอยไปชั่วขณะ ก่อนจะก้มหน้ามองดูรอบๆ เป็นอย่างที่คิด พอมีโอ่งประหลาดใบนี้อยู่ในมือ จุดสีดำเหล่านั้นก็ไม่กัดเธออีกเลย แต่กลับกระโดดเข้าใส่คนอื่นๆ แทน เธอรีบวิ่งเข้าไป สะบัดเข็มเงินในมือออกไปทีละเล่ม ปักลงบนบริเวณที่ทุกคนถูกแมลงกู่กัด เพื่อสกัดกั้นความเร็วในการกลายเป็นหิน แต่หมัดหินยังคงผุดขึ้นมาจากพงหญ้าอย่างไม่ขาดสาย ความเร็วในการปักเข็มของเธอตามความเร็วที่คนพวกนี้ถูกกัดไม่ทัน

"เพื่อเงินแค่นี้ คราวนี้ต้องเอาชีวิตเข้าแลกเลยเชียวหรือนี่!" เธอกัดฟันแน่น ปัดความคิดที่จะถือโอ่งวิ่งหนีออกไป รวบรวมทุกคนมากองไว้ด้วยกัน จากนั้นก็ถือโอ่งไล่หมัดหินที่กระโดดเข้ามา พอจะยื้อเวลาไว้ได้บ้าง แต่เห็นได้ชัดว่าคงต้านทานไว้ได้อีกไม่นาน "เถ้าแก่ลู่ คุณรีบลงมือเข้าเถอะ!" เวินหรูอวี้หอบหายใจแฮกๆ เงยหน้ามองไปทางลู่เฟย ลู่เฟยถือร่มสีดำคันหนึ่ง เดินรุกคืบเข้าหายายเฒ่าผู้ใช้กู่อย่างช้าๆ "หืม? ทำไมหมัดหินถึงไม่กัดเขาล่ะ?" เหมียวกุ้ยฮวาจ้องมองลู่เฟยด้วยดวงตาเหี่ยวย่นอันขุ่นมัว เผยความสงสัยออกมา ตอนที่หมัดหินเหล่านั้นกระโดดผ่านลู่เฟย กลับหลบหลีกเขากันหมด นี่มันผิดปกติ! แมลงกู่ไม่สนใจหรอกนะว่าใครจะมีตบะบารมีสูงส่งแค่ไหน

"หรือว่าบนตัวเขายังมีของวิเศษอะไรอีก? ไอ้หนุ่มนี่มันเป็นใครมาจากไหนกัน... ช่างเถอะ กลายเป็นคนตายก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ!" เหมียวกุ้ยฮวาขมวดคิ้ว ล้วงมือหยาบกร้านเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบผงสีเขียวออกมาหยิบมือหนึ่ง แล้วสาดเข้าใส่ลู่เฟยอย่างแรง ลู่เฟยกางร่มสีดำออก ผงสีเขียวถูกดีดกระเด็นออกไป ตกลงบนพื้นกลายเป็นหนอนตัวเหี่ยวๆ หลายตัว หนอนเหล่านี้ราวกับได้กลิ่นอะไรบางอย่าง พากันกระดึ๊บๆ ตรงเข้าไปหาลู่เฟยอย่างบ้าคลั่ง "เหอะ! กู่ดูดเลือดพวกนี้ไม่กลัวของวิเศษหรอกนะ พวกมันต้องการแค่เลือดคน ขอแค่ได้กลิ่นคนเป็น พวกมันก็จะไล่ล่าอย่างบ้าคลั่ง! ต่อให้แกจะหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียวก็หนีไม่พ้นหรอก!" เหมียวกุ้ยฮวาแสยะยิ้มเย็นชา "พวกมันจะมุดเข้าไปในอวัยวะภายในของแก ไม่ทันชั่วจิบน้ำชา เลือดในตัวแกก็จะถูกดูดจนแห้งเหือด กลายเป็นศพแห้งจากภายในสู่ภายนอก..."