ตอนที่ 585 กู่ประจำกายมังกรแดง

ลู่เฟยไม่มีเวลาหันไปตอบเวินหรูอวี้ ตะขาบแดงตัวเขื่องยื่นหน้าไปมาอยู่บนมือของเหมียวกุ้ยฮวา ดวงตาสีเขียวเล็กจิ๋วสองข้างจ้องมองมาที่ลู่เฟยอย่างเย็นเยียบ แววตานั้นไม่เหมือนกับสัตว์ทั่วไป ทว่ากลับเหมือนกับมนุษย์ที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย แม้แต่ลู่เฟยเองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาในใจ หากเป็นคนธรรมดาทั่วไปที่ต้องเผชิญหน้ากับสายตาอันน่าสยดสยองเช่นนี้ เกรงว่าคงจะตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ปล่อยให้แมลงกู่อันน่าสะพรึงกลัวนี้ทำร้ายตามอำเภอใจเป็นแน่ "ไอ้หนุ่มนี่ แกช่างรู้วิธีแก้กู่ไม่น้อยเลยนะ แมลงกู่ของฉันหลายชนิดกลับทำอะไรแกไม่ได้เลย! แกทำให้ฉันนึกถึงใครบางคนขึ้นมาเลยเชียว!" เหมียวกุ้ยฮวามองลู่เฟยอย่างเย็นชา ลูบหัวตะขาบแดงตัวเขื่อง จู่ๆ ก็แสยะยิ้มอย่างดูถูก "แต่กู่ประจำกายมังกรแดงของฉันตัวนี้ ไม่มีวิธีแก้หรอกนะ!" มุมปากที่เหี่ยวย่นยกขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ทั้งตื่นเต้นและโหดเหี้ยม เหมียวกุ้ยฮวายกมือขึ้น "ฉันอยากจะเห็นนัก ว่าแกจะรับมือกับมันได้อย่างไร!" ฟึ่บ!

ตะขาบแดงตัวเขื่องดีดตัวขึ้น ราวกับเปลวเพลิงสีแดง พุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็วและดุดัน ตะขาบตัวนี้แผ่รังสีความร้อนแรง ราวกับจะเผาไหม้อากาศได้ ลู่เฟยไม่กล้าปะทะตรงๆ เขาหยิบไม้พุทราที่ถูกฟ้าผ่าออกมา ฟาดเข้าใส่ตะขาบอย่างแรงหนึ่งที ประกายสายฟ้าสว่างวาบ ตะขาบหลบหลีกได้อย่างปราดเปรียว พอร่วงลงพื้นก็คลานเข้าหาลู่เฟยอย่างรวดเร็ว บริเวณที่มันคลานผ่าน หญ้าบนพื้นราวกับถูกไฟเผา ทิ้งรอยไหม้เกรียมเป็นทางยาว แมลงกู่ตัวนี้ดูเหมือนจะไม่กลัวปราณเกล็ดมังกรบนตัวลู่เฟย ลู่เฟยกวัดแกว่งไม้พุทราที่ถูกฟ้าผ่า หลบหลีกอย่างระมัดระวัง เส้นผมมุดออกมาจากร่มสีดำ กลายเป็นมือผีหลายข้าง เอื้อมไปจับตะขาบแดงตัวเขื่องอันแปลกประหลาดนั้น ทว่า ทันทีที่เส้นผมสัมผัสกับตัวตะขาบ ก็ราวกับถูกจุดไฟ ลุกไหม้ขึ้นมาทันที

"ร่มน้อย!" ลู่เฟยใจหายวาบ ฟาดไม้พุทราเข้าใส่ตะขาบ โชคดีที่เส้นผมสีดำตอบสนองไว พอเปลวไฟลุกขึ้นก็รีบตัดขาดทันที สั่นระริกสองสามทีแล้วหดกลับไป เส้นผมที่ขาดถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่าน ปลิวว่อนไปในพงหญ้า ตะขาบแดงตัวเขื่องไม่ให้เวลาลู่เฟยตั้งตัว ขาเล็กๆ นับร้อยขยับอย่างรวดเร็ว คืบคลานเข้าหาลู่เฟยอย่างต่อเนื่อง แม้จะมาถึงข้างเท้าของลู่เฟยแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพักเลยแม้แต่น้อย "ถึงกับไม่กลัวเกล็ดมังกรเลยหรือนี่!" ลู่เฟยใจหล่นวูบอีกครั้ง แม้ว่าเขาจะมีเกล็ดมังกรติดตัว แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงเกล็ดมังกรชิ้นเดียว แม้จะเพียงพอสำหรับสะกดงูแมลงหนูมดทั่วไป แต่ตะขาบนั้นไม่เหมือนกัน

ตะขาบมีอีกชื่อเรียกหนึ่งว่ามังกรสวรรค์ ส่วนตะขาบแดงตัวเขื่องชนิดนี้ ก็ถูกเรียกว่ามังกรยักษ์แดง ในเมื่อต่างก็เป็นมังกรเหมือนกัน พลังสะกดของเกล็ดมังกรก็จะลดทอนลงไป และกู่ประจำกายมังกรแดงตัวนี้ก็ร้ายกาจนัก แม้แต่เส้นผมสีดำก็ยังทำอะไรมันไม่ได้ หากลู่เฟยเผลอไปสัมผัสโดนมันเข้า เกรงว่าคงถูกเผาเป็นเถ้าถ่านในพริบตา "ร่มน้อย แกไปจัดการนางเฒ่าคนนั้นซะ!" ลู่เฟยขมวดคิ้ว ใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว โยนร่มสีดำขึ้นไปในอากาศ เขาใช้ไม้พุทราที่ถูกฟ้าผ่าสกัดกั้นกู่ประจำกายมังกรแดงไว้ ส่วนร่มสีดำไปจัดการเหมียวกุ้ยฮวา กู่ประจำกายและผู้ใช้กู่ มีความเชื่อมโยงกันอย่างแยกไม่ออก รุ่งเรืองไปด้วยกัน เสื่อมถอยไปด้วยกัน หากจัดการกู่ประจำกายไม่ได้ ก็ให้จัดการผู้ใช้กู่แทน มันก็เหมือนกันนั่นแหละ ร่มสีดำลอยไปอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการแก้แค้น เส้นผมสีดำพุ่งเข้าจับเหมียวกุ้ยฮวาอย่างดุดัน

"ของวิเศษดีๆ แท้ๆ น่าเสียดายนัก" เหมียวกุ้ยฮวาเพียงแค่ยิ้มหยันอย่างเย็นชา ไม่มีทีท่าว่าจะหลบหลีกเลยแม้แต่น้อย เมื่อเส้นผมสีดำเข้าใกล้ บนร่างของเธอก็พลันมีแสงสีแดงแปลกประหลาดปรากฏขึ้น เส้นผมสีดำตกใจ รีบหดกลับมาอย่างลนลาน ที่แท้ยายเฒ่าผู้ใช้กู่คนนี้ยังมีไพ่ตายซ่อนอยู่อีก! เธอใช้ร่างกายตัวเองเลี้ยงกู่ เมื่อใช้กู่ประจำกาย เธอก็จะมีความสามารถของกู่นั้นด้วย รับมือยากจริงๆ! ลู่เฟยขมวดคิ้วแน่น ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็คงต้องสังหารยายเฒ่าผู้ใช้กู่คนนี้เสียแล้ว หากเธอตาย แมลงกู่ของเธอก็จะตายตามไปด้วย กู่ศิลาของทุกคนก็จะไม่ลุกลามต่อไป ในเมื่อมีเวินหรูอวี้คอยควบคุมพิษกู่ไว้ ขอเพียงพวกเขาสามารถหาหอยทากมาได้มากพอ ก่อนที่ทุกคนจะกลายเป็นหินโดยสมบูรณ์ ทุกคนก็จะรอดชีวิต