ตอนที่ 586 ลูกสาวของผู้ใช้กู่

"ไม่ใช่แมลงกู่ จะไปมีแมลงกู่ได้ยังไง? ซู่ซู่ ลูกฟังผิดไปแล้ว!" เหมียวกุ้ยฮวารีบปฏิเสธพัลวัน แต่เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ถนัดพูดโกหก จึงดูมีพิรุธเป็นอย่างมาก ในวินาทีที่เด็กผู้หญิงปรากฏตัว เธอก็สั่งให้แมลงกู่ทั้งหมดหยุดเคลื่อนไหวทันที เวินหรูอวี้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แม้ว่าร่างกายส่วนใหญ่ของทุกคนจะกลายเป็นหินไปแล้ว แต่โชคดีที่มีเข็มเงินของเธอสกัดไว้ จึงยังไม่ลุกลามในตอนนี้

"แล้วพวกเขาเป็นใครกันคะ?" เด็กผู้หญิงหันศีรษะไปมา ใบหน้าเล็กๆ หันไปทางกลุ่มของลู่เฟย ในดวงตาของเธอไร้ซึ่งประกายใดๆ รูม่านตาราวกับไข่มุกเม็ดงามที่ถูกฝุ่นเกาะ ชวนให้รู้สึกเสียดายยิ่งนัก "พวก เขา... พวกเขาคือ..." เหมียวกุ้ยฮวากลืนน้ำลายเอื๊อก ตื่นเต้นจนเหงื่อซึมออกมา ต่อหน้าลูกสาว เธอราวกับเด็กที่ทำความผิด ช่างแตกต่างจากยายเฒ่าผู้ใช้กู่ที่โหดเหี้ยมอำมหิตเมื่อครู่นี้ราวกับเป็นคนละคน ลู่เฟยมองพวกเธอ จู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้น "พวกเราเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้น่ะ วันนี้เห็นลานบ้านสกปรก ก็เลยเชิญแม่ของเธอมาช่วยทำความสะอาด คงไม่ได้รบกวนเวลาแม่ลูกพบหน้ากันใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินดังนั้น เหมียวกุ้ยฮวาก็มองลู่เฟยด้วยความประหลาดใจ นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะช่วยพูดแก้ต่างให้ตัวเอง "ไม่เลยค่ะ ไม่เลย! หนูเองก็เพิ่งแวะมาปุบปับ ต้องขอบคุณพวกคุณด้วยซ้ำที่ให้โอกาสแม่หนูได้ทำงาน!" เด็กผู้หญิงพยักหน้าไปทางลู่เฟยด้วยความซาบซึ้งใจ "แม่คะ รีบทำงานเถอะค่ะ หนูจะรออยู่ข้างนอกนะคะ แม่ทำเสร็จแล้วเราค่อยไปกินข้าวด้วยกัน”

“ตรง ตรงนี้แดดแรง ลูกไปรอแม่ที่หอพักเถอะ" เหมียวกุ้ยฮวาตั้งสติ พยายามเค้นสมองหาข้ออ้างเพื่อให้ลูกสาวออกไปก่อน "ไม่เป็นไรค่ะแม่ หมอบอกว่าตากแดดเยอะๆ จะดีต่อสุขภาพ! หนูไม่รบกวนเวลาทำงานของแม่หรอกค่ะ ตรงนั้นมีม้านั่ง หนูไปนั่งรอตรงนั้นนะคะ"

เด็กผู้หญิงส่งยิ้มให้แม่อย่างมีความสุข ใช้ไม้เท้าคลำทางเดินไปไม่ไกลนัก แล้วนั่งลงบนม้านั่งใต้ร่มไม้ ลมพัดชายกระโปรงของเธอพลิ้วไหว ราวกับดอกไม้ดอกเล็กๆ ที่บอบบางและแกว่งไกว งดงามทว่าเปราะบาง เหมียวกุ้ยฮวามองลูกสาวอย่างลึกซึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสายตากลับมา หันขวับกลับมาพร้อมกับปั้นหน้าเย็นชาอีกครั้ง "เมื่อกี้แกช่วยฉันพูดทำไม?" น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา กลัวว่าลูกสาวจะได้ยิน "คุณเองก็ไม่อยากให้ลูกสาวต้องมาพัวพันด้วยใช่ไหมล่ะ?" ลู่เฟยยิ้มบางๆ ยื่นมือออกไปเรียกร่มสีดำกลับมา เขาสัมผัสได้ว่าเรื่องนี้มีจุดพลิกผันแล้ว