ตอนที่ 587 โอ่งเพาะกู่

"แม่..." เหมียวกุ้ยฮวาใจหายวาบ ก้มหน้าลง ลูกสาวคนนี้ของเธอฉลาดที่สุด แถมหูยังดีมาก ปิดบังอะไรเธอไม่ได้เลย "พวกเราหนีออกมาซ่อนตัว ก็ควรจะทำตัวให้เงียบที่สุด แต่วันนี้แม่กลับเอากู่ประจำกายออกมาใช้แบบนี้ แม่เคยคิดถึงผลที่จะตามมาบ้างไหมคะ?" เหมียวซู่ซู่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดรำไร แต่ใบหน้ากลับซ่อนอยู่ในเงามืด ดวงตาทั้งสองข้างราวกับบ่อน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้น น้ำเสียงเจือความเย็นชาอยู่เล็กน้อย "แม่ผิดไปแล้ว ต่อไปแม่จะไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามอีกแล้ว..." เหมียวกุ้ยฮวาเอ่ยขอโทษด้วยความรู้สึกผิด ต่อหน้าลูกสาว เธอกลับดูเหมือนเด็กที่ทำความผิดเสียมากกว่า

เหมียวซู่ซู่ถอนหายใจเบาๆ น้ำเสียงอ่อนลงบ้าง "แม่คะ ที่นี่ไม่ใช่ซินเจียง มีผู้บำเพ็ญเพียรในยุทธภพศาสตร์ลี้ลับมากมาย วิชาของแม่ก็ไม่ได้เก่งกาจอะไร ไม่ควรไปหาเรื่องใครเขานะคะ! ถ้าแม่เป็นอะไรไป แล้วหนูจะทำยังไง? เลิกนิสัยอารมณ์ร้อนของแม่เถอะค่ะ!”

“แม่รู้ว่าผิดแล้ว แม่จะแก้ไขแน่นอน!" เหมียวกุ้ยฮวารับปากอย่างจริงจัง จากนั้นก็ค่อยๆ แบมือออก บนใบหน้าที่เหี่ยวย่นมีแววประจบประแจง "วันนี้ก็ถือว่าในเรื่องร้ายยังมีเรื่องดีนะ ซู่ซู่ แม่หายาที่รักษาตาของลูกได้แล้ว...”

“ขนาดหนูยังรักษาตาของตัวเองไม่ได้เลย ของที่ไม่รู้ที่มาที่ไปแบบนี้จะมีประโยชน์อะไรคะ?" เหมียวซู่ซู่ส่ายหน้าเรียบๆ ใช้ไม้เท้าเดินนำไปข้างหน้า

"ซู่ซู่ ลูกลองดูก่อนสิ! แม่ดูแล้วไอ้หนุ่มนั่นไม่น่าจะใช่พวกต้มตุ๋น แม่ตรวจสอบดูแล้ว มันคือทรายเย่หมิงซาชนิดหนึ่ง ทรายเย่หมิงซาน่ะดีต่อดวงตาที่สุดแล้ว..." เหมียวกุ้ยฮวายังไม่อยากยอมแพ้ "แม่คะ แม่เกือบจะฆ่าพวกเขานะคะ เขาจะใจดีให้ยาแม่มาได้ยังไง? แมลงกู่ถูกเปิดเผยแล้ว ที่นี่อยู่ต่อไม่ได้แล้ว เอาของพวกนั้นทิ้งไปเถอะค่ะ เราจะย้ายไปอยู่ที่อื่นกัน”