ตอนที่ 597 หนี้ที่ไม่อาจชดใช้

ลมบนภูเขาพัดผ่าน วัชพืชเอนลู่ ท้องฟ้ามืดสนิทลงแล้ว เงาร่างที่ผอมแห้งและค่อมงอค่อยๆ คลานออกมาจากบ้านเรือนที่พังทลายอย่างยากลำบาก ออกค้นหาสิ่งที่พอจะยัดลงท้องได้ไปทั่วทุกสารทิศ รากหญ้า เปลือกไม้ มดแมลง ของกินได้ทุกอย่างในหมู่บ้านถูกกินจนหมดเกลี้ยง เหลือเพียงดินโคลนโล่งเตียน นิ้วมือที่แห้งกรังราวกับกิ่งไม้แห้งเสียบลงไปในดิน พวกมันกลืนกินดินโคลนเหล่านั้นอย่างยากลำบากและไร้ความรู้สึก วันแล้ววันเล่า ทำพฤติกรรมอันแสนเจ็บปวดนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความจริงพวกมันไม่ได้ตายเพราะความหิวโหย แต่ตายเพราะท้องแตกต่างหาก ดินโคลนที่อัดแน่นอยู่ในกระเพาะอาหาร ทรมานทั้งร่างกายและจิตใจของพวกมัน ก่อเกิดเป็นความเคียดแค้นชิงชังอันไร้ที่สิ้นสุด และทั้งหมดนี้ เกิดขึ้นเพราะเสบียงอาหารที่เฝ้ารอจนตัวตายก็ยังมาไม่ถึง

"น่าสงสารเหลือเกิน—" ทวดสามไป๋มองดูภาพนี้ น้ำตาไหลพรากด้วยความเวทนา พวกลู่เฟยก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ อาจเป็นเพราะรู้ถึงสาเหตุที่แท้จริง เมื่อทุกคนมองดูผีตายอดตายอยากเหล่านี้ ในใจจึงไม่มีความหวาดกลัวอีกต่อไป แต่กลับรู้สึกสงสารจับใจ

"ผู้กำกับจาง เริ่มเถอะครับ" ลู่เฟยตบไหล่ผู้กำกับจาง ผู้กำกับจางสวมเสื้อผ้าขาดวิ่นที่เพิ่งซื้อมา แบกตะกร้าข้าวสารไว้บนหลัง ในมืออุ้มธูปเทียนและกระดาษเงินกระดาษทอง ขาทั้งสองข้างสั่นเทาเล็กน้อย "ผมเข้าไป พวกมันจะไม่กินผมไปเลยเหรอ?”

“ไม่ต้องห่วง มีพวกเราคอยดูคุณอยู่" ลู่เฟย จิงเจี้ยน และหู่จื่อ ก็แบกตะกร้าข้าวสารไว้บนหลังเช่นกัน ถึงอย่างไรผีในหมู่บ้านพวกนี้ต่อให้น่าสงสารแค่ไหนก็ยังเป็นผีอยู่ดี หากผู้กำกับจางเดินเข้าไปคนเดียว ก็เท่ากับเดินเข้าปากเสือ คงถูกกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก "งั้นก็ดี งั้นก็ดี!" ผู้กำกับจางถึงค่อยมีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง รวบรวมเรี่ยวแรงที่ขาทั้งสองข้าง แบกข้าวสารเดินเข้าไปในหมู่บ้านพร้อมกับพวกลู่เฟย

"เดี๋ยวก่อน ยายเฒ่าจะไปกับพวกเธอด้วย" ตอนนั้นเอง ทวดสามไป๋ก็ให้ชาวบ้านแบกเธอตามมาด้วย เธอใช้แขนสั้นๆ ที่เหี่ยวย่นเช็ดน้ำตา "ยายเฒ่าได้รับเครื่องเซ่นไหว้จากหมู่บ้านนี้ แต่กลับไม่สามารถปกป้องคุ้มครองเด็กๆ เหล่านี้ได้ ในใจรู้สึกละอายและกระวนกระวายใจยิ่งนัก ตอนนี้พอจะมีโอกาส ยายเฒ่าก็อยากจะทำอะไรเพื่อพวกเขาบ้าง" เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็นความผิดของจางซุ่นเต๋อ แต่เธอกลับคิดว่าเป็นความรับผิดชอบของตัวเองด้วย มิน่าล่ะใครๆ ถึงได้บอกว่า เซียนไป๋เป็นเซียนที่บริสุทธิ์และมีเมตตากรุณาที่สุดในบรรดาห้าเซียน เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ทุกคนต่างก็เกิดความเลื่อมใสศรัทธาขึ้นมาในใจ ผู้กำกับจางยิ่งรู้สึกละอายใจต่อการกระทำของปู่ตัวเองอย่างสุดซึ้ง "ทวดสามวางใจได้เลยครับ พวกเราจะพยายามอย่างสุดความสามารถ!" ลู่เฟยประสานมือโค้งคำนับทวดสามไป๋อย่างนอบน้อม