ตอนที่ 598 ธุลีกลับคืนสู่ธุลี ดินกลับคืนสู่ดิน

ลมบนภูเขาพัดผ่าน วัชพืชเอนลู่ ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว เงาร่างที่ผอมแห้งและค่อมงอ ค่อยๆ คลานออกมาจากบ้านเรือนที่พังทลายอย่างยากลำบาก ค้นหาสิ่งที่พอจะยัดลงท้องได้ไปทั่วทุกสารทิศ รากหญ้า เปลือกไม้ มดแมลง ของกินได้ทุกอย่างในหมู่บ้านถูกกินจนหมดเกลี้ยง เหลือเพียงดินโคลนโล่งเตียน นิ้วมือที่แห้งกรังราวกับกิ่งไม้แห้งเสียบลงไปในดิน พวกมันกลืนกินดินโคลนเหล่านั้นอย่างยากลำบากและไร้ความรู้สึก วันแล้ววันเล่า ทำพฤติกรรมอันแสนเจ็บปวดนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความจริงพวกมันไม่ได้ตายเพราะความหิวโหย แต่ตายเพราะท้องแตก ดินโคลนที่อัดแน่นอยู่ในกระเพาะ ทรมานทั้งร่างกายและจิตใจ ก่อเกิดเป็นความเคียดแค้นชิงชังอันไร้ที่สิ้นสุด และทั้งหมดนี้ เกิดขึ้นเพราะเสบียงอาหารที่เฝ้ารอจนตัวตายก็ยังมาไม่ถึง

"น่าสงสารเหลือเกิน..." ทวดสามไป๋มองดูภาพนี้ น้ำตาไหลพรากด้วยความเวทนา พวกลู่เฟยก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ อาจเป็นเพราะรู้ถึงสาเหตุที่แท้จริง เมื่อทุกคนมองดูผีตายอดตายอยากเหล่านี้ ในใจจึงไม่มีความหวาดกลัวอีกต่อไป แต่กลับรู้สึกสงสารจับใจ

ผีตายอดตายอยากมองดูทวดสามไป๋ ในดวงตาที่กลวงโบ๋มีความงุนงงและคุ้นเคยปะปนอยู่ ดูเหมือนว่าชั่วขณะหนึ่ง จะยังนึกไม่ออกว่าหญิงชรารูปร่างเล็กที่ดูใจดีคนนี้คือใคร "เด็กๆ ทวดรู้ว่าพวกเจ้าต้องทนทุกข์ทรมาน! เป็นเพราะตอนนั้นทวดตาบอดเอง มองไม่ออกว่าจางซุ่นเต๋อมันเป็นคนเนรคุณ ไว้ใจคนผิด จนทำให้พวกเจ้าต้องตายโดยไม่ได้กินข้าวร้อนๆ สักมื้อ" ทวดสามไป๋น้ำตาไหลพรากดั่งสายฝน "ผิดหมื่นครั้งพันครั้ง ล้วนเป็นความผิดของทวด เป็นความผิดของจางซุ่นเต๋อ พวกเจ้าอย่าเอาความผิดของคนอื่นมาทรมานตัวเองอีกเลยนะ!" พวกผีตายอดตายอยากมองดูเธออย่างเหม่อลอย ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้บ้าง ไอความแค้นสีดำบนร่างสลายไปอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงแต่ดวงวิญญาณเหล่านี้จะสะเทือนใจ แม้แต่คนนอกอย่างพวกลู่เฟยก็ยังซาบซึ้งใจไปด้วย ลู่เฟยปล่อยมือจากขี้เถ้าธูป ส่งสายตาให้จิงเจี้ยนและหู่จื่อ ทั้งสามคนคุกเข่าลงจุดธูปเผากระดาษเงินกระดาษทองพร้อมกัน ชาวบ้านสองสามคนนั้นมองหน้ากัน แล้วก็เข้ามาช่วยด้วย "เด็กๆ ตอนนี้จางซุ่นเต๋อนำเสบียงกลับมาขอขมาพวกเจ้าแล้ว! ทวดไม่ได้ขอให้พวกเจ้ายกโทษให้มัน ความผิดของมันไม่อาจให้อภัยได้ ทวดเพียงหวังให้พวกเจ้าปล่อยวางและปลดปล่อยตัวเองเสียที" ภายใต้แสงไฟสลัว ทวดสามไป๋หยิบธูปขึ้นมาหนึ่งดอก "เด็กๆ อย่ามัวทนทุกข์อยู่ที่นี่อีกเลย! ทวดจะจุดธูปส่งพวกเจ้า กินข้าวมื้อนี้ให้อิ่ม แล้วไปสู่สุคติเถิด" เซียนคุ้มครองบ้านพึ่งพาเครื่องเซ่นไหว้เพื่อบำเพ็ญเพียร แต่ทวดสามไป๋กลับเป็นฝ่ายจุดธูปให้ นี่คือการมอบบุญกุศลของตัวเองให้กับพวกมัน! ร่างที่ผอมโซของผีตายอดตายอยากสั่นสะท้านอย่างแรง ในที่สุดพวกมันก็ยอมปล่อยมือจากคอของผู้กำกับจาง รีบคุกเข่าโขกศีรษะให้ทวดสามไป๋ ในลำคอที่ตีบตันแว่วเสียงเรียกคำว่าทวดออกมาเลือนราง ไอความแค้นสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากปากของพวกมัน ท้องที่บวมเป่งในที่สุดก็ยุบลงไป "พวกเจ้าล้วนเป็นเด็กดี เป็นทวดเองที่ปกป้องพวกเจ้าไว้ไม่ได้! หิวแย่เลยสิ รีบกินอะไรหน่อยเถอะ นี่คือข้าวสาลีที่เพิ่งเก็บเกี่ยวใหม่ในปีนี้" ทวดสามไป๋ทั้งตกใจและดีใจ รีบเช็ดน้ำตา แล้วโบกมือเรียกผีตายอดตายอยากอย่างแรง ผีตายอดตายอยากเดินไปที่หน้าตะกร้าสะพายหลังอย่างเงียบๆ สูดดมกลิ่นหอมของข้าวสาลี เมื่อข้าวสาลีหลายตะกร้าใหญ่เปลี่ยนเป็นสีเทาทั้งหมด เศษผ้าที่ขาดวิ่นบนร่างของพวกผีตายอดตายอยากก็เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้าน พวกมันเผยรอยยิ้มอย่างปล่อยวาง โบกมืออำลาทวดสามไป๋ ร่างที่ผอมโซค่อยๆ เลือนหายไปในหมู่บ้าน "ไปเถิด ไปเถิด ธุลีกลับคืนสู่ธุลี ดินกลับคืนสู่ดิน..." หมู่บ้านกลับมาเงียบสงัดไร้สุ้มเสียงใดๆ ทวดสามไป๋น้ำตาไหลอาบแก้ม ทว่าบนใบหน้าของเธอกลับประดับไปด้วยรอยยิ้ม...

ผ่านไปเนิ่นนาน ท่ามกลางความหนาวเหน็บไปทั้งตัว ผู้กำกับจางค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ทั่วทั้งร่างของเขาเต็มไปด้วยรอยกรงเล็บผี ไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่ แต่ทั้งหนาวและชาไปหมด "หนาวจัง ฉันตายแล้วหรือยัง..." เขามองเห็นดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ฝืนยันตัวลุกขึ้นนั่ง มองซ้ายมองขวาจนในที่สุดก็เห็นเงาร่างของพวกลู่เฟย "ปรมาจารย์ลู่ ผมยังไม่ตายเหรอ”

“ยังไม่ตาย!" ลู่เฟยส่งยิ้มให้เขา "คุณต้องขอบคุณทวดสามไป๋นะ ถ้าไม่ใช่เพราะทวดสามไป๋ช่วยพูดขอร้องให้ ผีตายอดตายอยากพวกนั้นไม่มีทางยกโทษให้ปู่ของคุณหรอก”