ตอนที่ 599 โรคทางใจสามประการ

จิงเจี้ยนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้ พ่อค้าหน้าเลือดนี่ถึงกับกล้าหมายตาไป๋ซานไท่น่าย ไม่เพียงแต่เจ้าเล่ห์ แต่ยังใจกล้าห่อฟ้าอีกต่างหาก แต่ว่า เขาอยากจะได้อะไรจากไป๋ซานไท่น่ายกันแน่นะ? จิงเจี้ยนคันปากยิบๆ อยากจะเอ่ยปากถาม แต่ก็กลัวว่าลู่เฟยจะหลอกฟันเขาอีก คราวก่อนเขาก็เป็นแบบนี้แหละ โดนลู่เฟยหลอกเอาของอาถรรพ์ไปตั้งหลายชิ้นแบบงงๆ ดังนั้น เขาจึงต้องสะกดกลั้นความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ รอจนกระทั่งตกกลางคืน ทุกคนลงจากเขาไปหาอะไรกินที่ตำบลจนอิ่มแปล้ จากนั้นก็หาโรงแรมเล็กๆ นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม ตกเย็น ก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดิน พวกเขาก็ไปถึงถนนหัวขาดล่วงหน้า ระหว่างทาง ลู่เฟยเด็ดดอกไม้ป่าสีขาวที่ไม่รู้จักชื่อมามากมาย นำมาจัดเป็นช่อเล็กๆ ดูเป็นธรรมชาติและสวยงามมาก

"ลู่เฟย ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย ว่านายจะมีรสนิยมสุนทรีย์แบบนี้ด้วย!" พฤติกรรมแปลกๆ นี้ทำให้จิงเจี้ยนอดไม่ได้ที่จะหันมองบ่อยๆ "นี่แหละที่เรียกว่าความสุนทรีย์ของปรมาจารย์ลู่ ดอกไม้ป่าบนภูเขาแม้จะไม่หรูหราอลังการ แต่ก็ขาวบริสุทธิ์ไร้ตำหนิ เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว! ช่อดอกไม้นี้จัดวางได้อย่างมีศิลปะ ดอกไม้และใบไม้สีเขียวเข้ากันอย่างลงตัว เต็มไปด้วยเสน่ห์แห่งธรรมชาติ ปรมาจารย์ลู่ช่างมีรสนิยมดีเลิศจริงๆ!" เมื่อค่ายกลฮวงจุ้ยอุจจาระราดหัวถูกทำลาย ชีวิตของผู้กำกับจางก็กำลังจะกลับมามีโชคอีกครั้ง เขาก็เลยมีอารมณ์มาประจบประแจงแล้ว "สมกับเป็นผู้กำกับใหญ่จริงๆ ขนาดคำประจบยังฟังดูสดชื่นหลุดพ้นจากโลกีย์ขนาดนี้!" หู่จื่ออดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้ ไม่นานนัก ชาวบ้านก็แบกไป๋ซานไท่น่ายมาถึง ลู่เฟยเดินเข้าไปหา ยื่นช่อดอกไม้สีขาวในมือให้ไป๋ซานไท่น่าย "ทวดสามพักผ่อนเต็มอิ่มหรือยังครับ? ผู้น้อยเห็นดอกไม้เล็กๆ เหล่านี้ริมทางสวยดี ไม่ทราบว่าทวดสามจะชอบไหมครับ?”

“เด็กคนนี้นี่ รู้ได้ยังไงว่าฉันชอบดอกไม้สีขาว?" บนใบหน้ากลมๆ ที่ดูมีบุญวาสนาของไป๋ซานไท่น่ายเผยรอยยิ้มอย่างประหลาดใจ แขนสั้นๆ รับช่อดอกไม้มาด้วยความเบิกบานใจ นำมาสูดดมที่ปลายจมูก ดูมีความสุขมาก "ทวดสามชอบก็ดีแล้วครับ" ลู่เฟยก็ยิ้มอย่างมีความสุขเช่นกัน ความชอบของเซียนไป๋ไม่ใช่ความลับอะไร หลายคนก็รู้กันทั้งนั้น "ทวดสาม งั้นพวกเราเริ่มส่งวิญญาณกันเลยไหมครับ เริ่มเร็วหน่อย ดวงวิญญาณทั้งสองจะได้หลุดพ้นเร็วๆ”

“ดี! ดี!" ไป๋ซานไท่น่ายยิ่งมองลู่เฟยก็ยิ่งถูกใจ เด็กคนนี้ไม่เพียงแต่จัดการเรื่องราวได้เอาใจใส่รอบคอบ แต่ที่หาได้ยากยิ่งกว่าคือจิตใจที่แสนดีงาม อุตส่าห์เดินทางข้ามน้ำข้ามเขามาถึงที่กันดารแบบนี้ ก็เพื่อช่วยพวกเขาส่งวิญญาณ คลี่คลายความแค้นในครั้งนี้ จิงเจี้ยนมองดูอยู่ด้านข้าง ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเอง ไม่มีเหตุให้ต้องประจบ ถ้าไม่เจ้าเล่ห์ก็ต้องเป็นโจร! ท้องฟ้ามืดลงอย่างรวดเร็ว บรรยากาศบนถนนเริ่มวังเวงน่ากลัวขึ้นมา ไป๋ซานไท่น่ายร่ายรำเวทมนตร์ เรียกดวงวิญญาณไร้หัวทั้งสองตนออกมา ดวงวิญญาณทั้งสองเดินวนไปวนมาบนถนนด้วยความร้อนรน ราวกับกำลังตามหาอะไรบางอย่าง แต่พวกมันไม่มีหัว จึงไม่สามารถเอ่ยปากพูดได้ ดังนั้นหลายปีมานี้ไป๋ซานไท่น่ายจึงไม่รู้ว่าพวกมันกำลังตามหาอะไรอยู่ "บางทีอาจจะเป็นหัวของพวกเขาก็ได้นะ?" ลู่เฟยคาดเดา "ฉันลองแล้ว! ฉันไหว้วานเพื่อนให้ช่วยหาศพและหัวของพวกเขากลับมาแล้ว แต่พวกเขาก็ยังคงอยู่ที่นี่ไม่ยอมจากไปไหน" ไป๋ซานไท่น่ายส่ายหน้า ถ้าไม่รู้ว่าห่วงผูกพันคืออะไร ก็ไม่สามารถคลี่คลายได้ ลู่เฟยขมวดคิ้ว สังเกตท่าทางของดวงวิญญาณไร้หัวทั้งสองตน จู่ๆ ก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ "หรือว่าจะเป็นเสบียงอาหาร?”

“เสบียงอาหาร? พ่อหนุ่ม ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?" ไม่เพียงแต่ไป๋ซานไท่น่ายที่มองลู่เฟย ชาวบ้านอีกไม่กี่คนก็มองเขาเช่นกัน พวกเขารู้สึกว่าพ่อหนุ่มคนนี้แม้จะยังอายุน้อย แต่สมองกลับไวมาก ถ้าเมื่อวานเขาไม่คิดวิธีให้หลานชายของจางซุ่นเต๋อมาส่งเสบียงที่หมู่บ้าน ต่อให้ไป๋ซานไท่น่ายจะมอบบุญกุศลของตัวเองให้ ก็คงไม่สามารถส่งวิญญาณเหล่านั้นได้ "พวกเขารับผิดชอบในการส่งเสบียงอาหารกลับหมู่บ้าน แต่ถูกฆ่าตายระหว่างทาง ภารกิจจึงยังไม่สำเร็จ พวกเขาถูกฆ่าตายในขณะหลับ มีความเป็นไปได้สูงที่จะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองตายยังไง แต่กลับยังคงห่วงใยเสบียงต่อชีวิตเหล่านั้นอยู่" ลู่เฟยวิเคราะห์ "มีเหตุผล!" ไป๋ซานไท่น่ายรู้สึกเหมือนสมองโล่งโปร่งขึ้นมาทันที พยักหน้ารัวๆ "เสี่ยวเหวินเสี่ยวอู่ พวกแกรีบไปเอาเสบียงที่ดีที่สุดมาหนึ่งตะกร้าเร็ว”